யாதவாப்யுதயம் (சர்கம் – 4)

 

 

 

யாதவாப்யுதயம் (சர்கம் 4)

 

இந்த ஸர்கத்தில் ஸ்வாமி தேசிகன், பூதனா மோக்ஷம், மற்ற அசுரர்கள் வதம் செய்யப்படுதல், மற்றும் கண்ணனின் ப்ருந்தாவந லீலைகள், காளிங்க நர்த்தனம் ஆகியவற்றை விவரித்துள்ளார்

 

  1. மநீஷிதம் கைதவ மாநுஷஸ்ய

ச்ருத்வா ப4ய க்ரோத4 பரிப்லுதாத்மா

கம்ஸ: சிரம் ப்ராக்­34வ காலநேமி:

சிந்தார்ணவே மக்3ந இவாவதஸ்தே2 இவ அவதஸ்தே

 

முன்பிறவியில் காலநேமியாய் வந்தவன், இப்போது கம்சனாய் உள்ளவன், மனிதனாய்த் தோன்றியிருக்கும் பகவானுடைய நோக்கைக் கேட்டு அச்சமும் கோபமுமாய் அலைகின்ற மனம் உடையவனாய் நெடும்பொழுது விசாரக் கடலில் மூழ்கி நின்றான்.

 

 

  1. ஸ து3ர்த3மாந் ஆஸுர ஸத்வ பே4தா3ந்

நேதா ஸமாஹூய ந்ருசம்ஸசேதா:

ப்ரஸ்தா2பயாமாஸ பரைர் அத்4ருஷ்யம்

நந்தா3ஸ்பத3ம் நாத2விஹாரகு3ப்தம்

 

அரசனான அவன் பகவானை வதைப்பதில் நோக்கமுடையவனாகி, அசுராம்சராய், அடக்கவாகாத பல ப்ராணிகளை, ஸர்வேச்வரன் விளையாடுவதால் காக்கப்படுவதும், பகைவர்களால் அணுக இயலாததுமான நந்தகோகுலத்திற்கு ஏவினான்.

 

(கம்சன் அசுரர்களை ஏவுதல்)

 

  1. கதா3சித் அந்தர்ஹித பூதநாத்மா

கம்ஸ ப்ரயுக்தா கில காபி மாயா

நித்3ரா பராதீ4ந ஜநே நிஷீதே2

வ்ரஜம் யசோதா3க்ருதிர் ஆவிவேச  (ஸ்ரீமத் பாகவதம் (10/6/2-13)

 

ஒருநாள் கம்சனால் ஏவப்பட்ட பூதனை என்னும் மாய பேய்ச்சி  பிறர் அறியலாகாதபடி பறவையாக மாறி பறந்து வந்து, நடுநிசியில் ஜனங்கள் எல்லோரும் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தபோது யசோதையின் வடிவெடுத்துக் கொண்டு கோகுலம் புகுந்தாள். ( முன்பு பகவானால் ஏவப்பட்ட மாயை எல்லோரையும் தானே உறங்கச் செய்து வேற்றுருக் கொண்டு உள்ளே நுழைந்தது. இப்போதோ அப்பேய்ச்சி பிறரை உறங்கச் செய்ய இயலாததால் மற்றவர்கள் உறங்கும் நேரம் பார்த்து உள்ளே புகுந்தது.)

 

  1. ஸ்தன்யேந க்ருஷ்ண: ஸஹ பூதநாயா:

ப்ராணாந் பபௌ லுப்த புநர்ப4வாயா:

யத் அத்3பு4தம் பா4வயதாம் ஜநாநாம்

ஸ்தநந்த4யத்வம் ந புநர் ப3பூ4

 

பால் கொடுக்க வந்த பூதனையின் பாலைக் கண்ணன் பருகும்போது அத்துடன் அவள் ப்ராணனையும் உட்கொண்டான். கண்ணனை இல்லாதபடி செய்ய அவள் வந்தாள். அவளை கண்ணன் பிறவாதபடிக்கு செய்தான். தன்னை அழிக்க வந்தவளுக்கு மோக்ஷத்தை அளித்தான். (அவள் பால் கொடுத்ததால் இவனுக்கு தாயானாள். தாய்க்கு மகன் நன்மை செய்தான் எனக் கொள்ளலாம். பகைவரிடமும் சிறிது நன்மை வைத்து எல்லாம் அளிப்பவன் எம்பெருமான் என்கிற உண்மையை அறிபவருக்கு மோக்ஷம் என்பதாயிற்று.) (பொல்லா வடிவுடை பேய்ச்சி துஞ்ச புணர்முலை வாய்மடுக்க வல்லானை………… பெரியாழ்வார் (4-1-6)

 

பூதனா மோக்ஷம்

 

  1. நிசம்ய தஸ்யா: பருஷம் நிநாத3ம்

ரூக்ஷம் யசோதா3 ருதி3தம் ச ஸூநோ:

ஸ ஸம்ப்4ரமாவேக3ம் உபேத்ய பீ4தா

தம் அக்3ரஹீத்3 து­3ர்க்3ரஹம் ஆக3மாநாம் (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/6/18)

 

யசோதை பூதனையின் கடுமையான அலறலையும், மகனின் அழுவதையும் கேட்டு அஞ்சி, பரபரப்பும் துணிவும் உடையவளாய், வேதங்களுக்கும் பிடிபடாத குழந்தையைக் கையில் எடுத்துக் கொண்டாள்.

 

  1. நந்த3: ச தீவ்ரேண ப4யேந ஸத்4ய:

ஸமேத்ய பச்யந் அநக4ம் குமாரம்

தேநைவ தஸ்ய த்ரிஜகந் நியந்து:

ப்ராயுங்க்த ரக்ஷாம் பரமார்த்த2வேதீ(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/7/12-17)

 

நந்தகோபனும் மிக்க பயத்துடன் உடனே வந்து குழந்தை குசலமாய் விபத்தின்றி இருப்பதைக் கண்டு மகிழ்ந்தான். ஆயினும் இதன் பின் என்ன நேருமோ என்றஞ்சி சாஸ்திரத்தில் நல்ல தெளிவு பெற்றிருப்பதால் காப்பு அனுஷ்டித்தான். ( உண்மையில் மூவுலகும் ஆள்பவனுக்கு அவனைக் கொண்டே காப்பு அனுஷ்டித்தான். நந்தன் சொல்லும் மந்திரங்களுக்கு எம்பெருமானே பொருளாகையால் அவனுக்கு அவனே காப்பன்றி வேறென்ன?) பெரியாழ்வார் 2/8/6 (கஞ்சன் கருக்கொண்டு நின்மேல் கருநிற செம்மயிர்ப்பேயை வஞ்சிப்பதற்கு விடுத்தான் என்பதோர் வார்த்தையுண்டு )

 

 

  1. கோ3பாஸ் ச ஸம்பூ4ய கு3ஹோபமாக்ஷீம்

ஸ்வகோ4ஷ நிர்ஹ்ராதித விச்வகோ4ஷாம்

3தாஸும் ஐக்ஷந்த நிசாசரீம் தாம்

பீ4மாக்ருதிம் பை4மரதீ2ம் இவாந்யாம்

 

       கோபர்கள் எல்லாரும் கூடி, குகை போன்ற கண்களை உடையவளும், தன்னுடைய இரைச்சலாலே இடைச்சேரி முழுவதும் எதிரொலி ஏற்பட்ச் செய்தவளுமான பயங்கர உருவமுடைய உயிரிழந்த ராட்சஸியைக் கண்டனர். இதென்ன பைமரதி என்ற இரவோ என்று நினைத்தனர். பைமரதி என்பது 70 வது வயதில், 7வது மாதத்தில் 7வது இரவு. இது ப்ராணாபாயம் ஏற்படுத்தக் கூடியது. அவள் மரணித்ததால் ப்ராணாபாயம் நீங்கிற்று என்றும் கண்டம் நீங்கிற்று என்றும் மனதைத் தேற்றிக் கொண்டனர்.

 

  1. பரச்வதை4ஸ் தத்க்ஷண சாதிதைஸ்தாம்

விச்சித்4ய விந்த்4யாசல ஸாநுகல்பாம்

அந: ப்ரவ்ருத்யா ப3ஹிர் ஆசு நிந்யு:

க்ரவ்யாத்ப3லிம் ப்ராஜ்யம் இவ க்ஷிபந்த:

 

       கூர்மை நன்கு பெறுவதற்காக அப்போதே தீட்டப்பட்ட பல கோடாலிகளைக் கொண்டு விந்தியமலையின் அடிவாரம் போன்ற கெட்டியான அவளை பலவாகப் பிளந்து பல வண்டிகளில் ஏற்றி, மாமிசம் தின்கிற பக்ஷிகள் மிருகங்களுக்கு பலிகளை எறிதல் போல ஊருக்கு வெளியே கொண்டு போய்த் தள்ளினார்கள்.

 

  1. க்3ரஹாதிதோ3ஷாந் அபஹந்துகாமா:

கோ3ப்து: ஸதாம் கோ3பதய: ஸமேதா:

ஸுவர்ணஸூத்ர க்3ரதிதாபி4ராமாம்

பஞ்சாயுதீ4ம் ஆப4ரணம் ப33ந்து4:

பாலாரிஷ்டத்திற்கு காரணமான சில க்ரஹங்களால் ஏற்படும் தோஷத்தை நீக்க நினைத்து கோபர்கள் ஒன்று சேர்ந்து பொன்னில் கோர்த்த பஞ்சாயுதங்களை (பகவானுடைய ஸுதர்சன, பாஞ்சஜன்ய சார்ங்க கௌமோதக நந்தகங்களை) ஆபரணமாக அணிவித்தனர். (ஐம்படைத்தாலி அணிவித்தல் – பெரியாழ்வார் 1/3/5  எழிலார் திருமார்வுக்கு ஏற்கும் இவையென்று அழகிய ஐம்படையும் ஆரமும் கொண்டு)

 

  1. ரம்யாணி ரத்நாநி ரதா2ங்க3பாணே:

ஆகல்பதாம் நூநம் அவாப்நுவந்தி

தத் அங்க3 ஸம்ஸ்பர்ச ரஸாத் ப்ரகாமம்

ரோமாஞ்சிதாநி அம்சுக3ணைர் அபூ4வந்  (ரோமாஞ்சிதாந்யம்சுகணைர்)

 

       திருவாழிக்கையனான கண்ணனுக்கு அழகிய ரத்னங்கள் ஆபரணமாக அணிவிக்கப்பட்டு அவனுடைய திருமேனியின் சேர்க்கையாலே சிறந்த ஒளி பெற்றனவாகி அந்த திருமேனியின் ஸ்பர்சத்தில் ஏற்பட்ட ஸுகத்தினால் மயிர் சிலிர்த்ததோ எனும்படியான ப்ரகாசத்துடன் விளங்கின. (ரத்ன கிரணங்கள் மயிர் கூச்செறிதல் போல் குத்திட்டு நின்றனவோ?) (பாதுகா சஹஸ்ரம் பஹுரத்ன பத்ததி,) ரத்ன சாமான்ய பத்ததி 1 (481 வது ஸ்லோகம்)  பெருமாளின் திருவாபரண சௌந்தர்யத்தை ஸ்வாமி தேசிகன் முதல் சர்கத்திலும் விவரிக்கிறார். அவனாலே ஆபரணங்கள் திவ்ய சௌந்தர்யத்தை பெற்றன என்று………….)   

பெரியாழ்வார் (1/3/- மாணிக்கங்கட்டி)  (செங்கமலக்கழலில்………..2/5/10)

 

 

  1. சகடாசுர வதம்:

ஸ சாயித: க்ஷேமவிதா3 ஜநந்யா

பர்யங்கிகாயாம் ப்ரருத3ந் குமார:

சிக்ஷேப துங்க3ம் சகடம் பதா3ப்4யாம்

கா3டபி4கா4தேந கி3ரீந்த்3ரஸாரம்  (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/7/7-11)

 

       குழந்தைக்கு நலமாக இருக்கும் என்பதை உணர்ந்து யசோதையினால் தொட்டிலில் இடப்பட்ட பிள்ளை அழுதுகொண்டே சிறந்த மலைபோன்ற உருவமுடைய உயர்ந்த சகடம் ஒன்றை கால்களால் தூரத்தில் விழும்படி கனமாக உதைத்துத் தள்ளினான்

(கஞ்சன் புணர்ப்பினில் வந்த கடியசகடமுடைத்து- பெரியாழ்வார் (2/4/4)

 

  1. விதா3ரிதஸ் தஸ்ய பதா3க்3ரயோகா3த்

விகீர்யமாணோ ப3ஹுதா4 ப்ருதி2வ்யாம்

சப்3தா3யமாந: சகடாக்ய தை3த்ய:

ஸங்க்ஷோப4யாமாஸ ஜக3ந்த்யபீ4க்ஷ்ணம்

       அந்த சகடன் என்ற அசுரன் குழந்தையின் கால்நுனி பட்ட மாத்திரத்திலேயே பிளவுண்டு பல சிதறலாகச் சிதறி பெருத்த ஓசையை உண்டுபண்ணி உலகங்களையெல்லாம் உலுக்கிவிட்டான். (நாள்களோர் நாலைந்து திங்கள் அளவிலே தாளை நிமிர்த்துச் சகடத்தை சாடிப் போய்……. பெரியாழ்வார் 1/2/11) நாராயணீயம் (42 வது தசகம் 10 வது ஸ்லோகம்)

      

  1. யத்3ருச்சயோத்க்ஷிப்தபதே3 குமாரே

சைலோபலக்ஷ்யே சகடே நிரஸ்தே

ஸரோஜ க3ர்ப்போ4பம ஸௌகுமார்யம்

பஸ்பர்ச தத் பாத3தலம் யசோதா3

 

       முன் யோசனையின்றி தற்செயலாக குழந்தை காலை எறிந்ததற்கே மலைபோன்ற சகடம் தள்ளப்பட்டு ஒழிந்தது. அதனைக்கண்ட யசோதா தாமரையின் இதழுக்கும் மேலான மென்மையுடைய குழந்தையின் உள்ளங்காலின் சிவப்பை உதைத்தனால் ஏற்பட்ட கன்னிச்சிவப்போ என்று தடவிப் பார்த்தாள். (கஞ்சன் தன்னால் புணர்க்கப்பட்ட கள்ளச்சகடு கலக்கழிய பஞ்சியன்ன மெல்லடியால் பாய்ந்தபோது நொந்திடுமென்று அஞ்சினேன் பெரியாழ்வார் 2/2/4)

 

  1. அதா2ங்க3ணே ஜாநுபதா3க்3ர ஹஸ்தை:

சக்ராயுதே4 சங்க்ரமணே ப்ரவ்ருத்தே

ப்ராயோ த4ரித்ரீ பரிஷஸ்வஜே தம்

ஸாபத்ரபா ஸாந்த்3ர ரஜஸ்சலேந

       சிலநாள் சென்றபிறகு கண்ணன், முழந்தாள், தாள்முனை, கை இவற்றைக் கொண்டு வாசலில் நடக்க முயன்றான். அப்போது அவன் மேனியெங்கும் அளைந்த புழுதியைக் காணும்போதெல்லாம், ஈதென்ன பூமியானவள் தன் பர்த்தாவை பகிரங்கமாக அணைய வெட்கமுற்று இப்படிச் செய்கிறாளோ எனும்படியாக அவன் மேனியெங்கும் புழுதி படிந்திருந்தது. ( பெரியாழ்வார் 1/7/9 வெண்புழுதி மேற்பெய்து…..)

 

  1. நிர்வ்யாஜ மந்த3ஸ்மித த3ர்சநீயம்

நீராஜிதம் குண்டல ரத்நபா4ஸா

நந்த3ஸ் ததா3நீம் ந ஜகா3ம த்ருப்திம்

முக்3தா4க்ஷரம் ப்ரேக்ஷ்ய முக2ம் ததீ3யம்

      

      

காரணம் ஏதுமின்றியும் கண்ணன் செய்யும் புன்முறுவலால் அழகுற்றும், காதில் இட்ட குழைகளில் உள்ள மணிகளின் ஒளியால் ஆரத்தியெடுக்கப் பெற்றதும் மழலையான அக்ஷரம் கொண்டதுமான குழந்தையின் முகத்தை கண்ட நந்தகோபன் திருப்தியடையாமல் முகத்தையே கண்டவண்ணம் இருந்தான்

 

  1. விச்வாநி விச்வாதி4க சக்திர் ஏக:

நாமாநி ரூபாணி ச நிர்மிமாண:

நாமைக தே3ச க்3ரஹணேபி மாது:

3பூ4வ க்ருஷ்ணோ ப3ஹுமாந பாத்ரம்

       உலகுக்கெல்லாம் மேலான சக்தியுடையவனாய் ஒருவனாகவே எல்லா உருவங்களையும் பெயர்களையும் உலகில் கொண்டவனான அப்பெருமான் தாய் யசோதையின் பெயரை முழுமையும் சொல்ல இயலாமல் தடுமாறியபோது (யசோதா என்னாமல் சோதா என்ற்படி) அதை எல்லாரும் கொண்டாட விளங்கினான்.

 

  1. தரங்கி3தா(அ)நுச்ரவ க3ந்த4ம் ஆதௌ3

தஸ்யாத்பு­4தம் ஸல்லபிதம் ஸகீ2பி4:

வர்ணஸ்வராதி வ்யவஸாய பூ4ம்நா

சிக்ஷாவிதா3ம் சிக்ஷணம் அக்3ர்யம் ஆஸீத்

 

முதலில் சொற்களைக் கற்பித்துவரும் தோழிகளோடு குழந்தை ஆச்சர்யமாய் வேதத்தின் மணம் வீசும்படி வரிசையாகச் செய்த உச்சரிப்பானது வர்ணம் ஸ்வரம் முதலிய மாத்திரைகள் வெகு ஸ்பஷ்டமாக தெளிவானதால் சிக்ஷிக்கும் தோழிகளுக்கு சிக்ஷை செய்து கொடுப்பதாய் இருந்தது.

 

  1. தம் ஈஷத் உத்தா2  நிலீநம் ஆராத்

ஸம்ப்ரேக்ஷ்ய த3ந்தாங்கு3ர சாருஹாஸம்

ஸநாதநீம் த்3ருஷ்டிம் அநந்ய த்3ருஷ்டி:

ஸாநந்தம் ஆலோகத நந்த3பத்நீ

எழுந்திருக்க முதலில் முயற்சி செய்கிறான். சிறிது எழுந்து உடனே கீழே உட்கார்ந்து தான் செய்யும் அபிநயம் பிற்ர்க்குத் தெரியாதென்று நினைத்து, கண்ணுக்கினிய சிறு முத்துப்போன்ற முளைப்பல்லால் அழகிய முறுவல் செய்யும் கண்ணனைக் (எல்லோருக்கும் சாச்வதமான கண்ணனை) வேறேதும் நோக்க இடமின்றி களிப்புடன் கண்டு வந்தாள் யசோதை. (செக்கரிடை நுனிக்கொம்பில் தோன்று சிறுபிறை முளைப்போல் நக்க செந்துவர்வாய்த்திண்ணை மீதே நளிர்வெண்பல் இளக………………………………..தளர்நடை நடவானோ பெரியழ்வார் 1/7/2)

 

  1. பதை3: த்ரிபி4: க்ராந்த ஜக3த்ரயம் தம்

4வ்யாசயா பா4வித பா3லபா4வம்

கரேண ஸங்க்3ருஹ்ய கராம்பு3ஜாக்3ரம்

ஸஞ்சாரயாமாஸ சநைர் யசோதா3

 

 

மூன்றடிகளால் மூவுலகு அளந்தவனை, உலக க்ஷேமத்திற்காக பாலகனாய் தோன்றியிருப்பவனை, அவனது செந்தாமரைக் கைநுனியைத் தன் கையால் பற்றிக்கொண்டு யசோதை மெதுவாக நடை கற்பித்தனள்.

 

  1. ஸ்கலத்க3திம் த்3வித்ரப33 ப்ரசாராத்

ஜாநுக்ரமே ஜாதருசிம் குமாரம்

பு4க்3நே ஸமாவேச்ய வலக்3நபா4கே3

ஸ்தந்யம் முதா3 பாபயதே ஸ்ம த4ந்யா

கண்ணனை களைப்பாற்றுதல்

       இரண்டு மூன்று அடிகள் வைத்தவுடனேயே அடிவைக்கத் தடுமாறி முழந்தாளிட்டுச் செல்வதிலே பரபரப்பு உடையவனான, கண்ணனை பரிவுடன் எடுத்து நுடங்கிய மருங்கில் வைத்துக்கொண்டு அம்மம் உண், நடக்கலாம் என்பவள் போல் ஸ்தந்ய பானம் பருகவைத்து பாக்யவதியானாள். (பஞ்சியன்ன மெல்லடி…………………முலையுணாயே ……… பெரி. 2/2/4)

 

 

21. க்ரமேண பூ4யோபி விஹாரகாங்க்ஷீ

    நந்த3ஸ்ய தா3ரைர் அபி4நந்த்4யமாந:

    நித்யாநுபூ4தம் நிக3மாந்த ப்4ருங்கை3

      நிஜம் பதா­3ப்3ஜம் நித3தே4 ப்ருதி2வ்யாம்

 

         மீண்டும் முன்போல நடக்க நோக்கு உடையவனாய் நந்தன் மனைவியாலும் ஆனந்தத்துடன் அனுமதிக்கப்பட்டவனாய்  வேதாந்தந்தங்கள் ஆகிற வண்டுகள் நித்தமும் தங்கி அனுபவித்துவரும் தன் திருவடித் தாமரையைப் பூமியில் வைத்து நின்றான்.

 

22. ஸ ஸஞ்சரந் ஸாது4ஜந ப்ரதீபை:

    மா பு4ஜ்யதாம் ஸேயமிதீவ மத்வா

    சக்ராதி3பி4: பாத3ஸரோஜ சிந்ஹை:

    ஆமுத்ரயாமாஸ மஹீம் அநந்யை:

 

         கண்ணன் தன் திருவடித்தாமரை பூமியில் பதிய நடக்க ஆரம்பித்தான். ஸஞ்சாரம் செய்கின்றவனாய் தன் திருவடித்தாமரையின் ரேகைகளால், அஸாதுக்களுக்கு ஆகாத  சங்கசக்ராதிகளாலே பூமிக்கு முத்திரையிடுகிறான். இந்த பூமி சாதுக்களுக்கு பகைவராயிருப்பவர் அனுபவிக்கலாகாது, இது என்னுடையது என்பதைக் குறிப்பிடுவது போல் அவன் தன் திருவடித்தாமரை முத்திரையைப் பதிக்கிறான். (ஒரு காலிற் சங்கு ஒரு காலிற் சக்கரம் உள்ளடி பொறிந்தமைந்த இருகாலும் கொண்டு அங்கங்கெழுதினாற் போல் இலச்சினைபட நடந்து……………பெரியாழ்வார் 1/7/6)

 

23.          ஆலம்ப்3ய மாது: கரபல்லவாக்3ரம்

சநை: சநை: ஸஞ்சரதோ முராரே:

3பா4ர சித்ராம் இவ பத்ரரேகா2ம்

4ந்யா பத3ந்யாஸமயீம் த4ரித்ரீ

 

   குழந்தையின் நுனிக்கையை தாய் பிடிப்பதற்கு மாறாக தாயின் நுனிக்கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மிக்க மெதுவாக நடக்கும் பெருமானின் அடிவைப்புக்களை பூதேவியானவள் தனக்கு நாதன் விசித்ரமாக செய்யும் பத்ரரேகையாகக் கொண்டு  தன்யையானாள்.

 

24.          அகர்ம நிக்4நோ பு4வநாந்யஜஸ்ரம் (புவநாநி அஜஸ்ரம்)

ஸங்கல்பலேசேந நியம்ய தீ3வ்யந்

ப்ரசாரித:ப்ரஸ்நுதயா  ஜநந்யா
பதே3 பதே3 விச்ரமம் ஆசகாங்க்ஷே
    (பெரியாழ்வார் 2/2/9)

 

   கர்மங்களுக்கு கட்டுப்படாதவன் உலகங்கள் அனைத்தையும் அடிக்கடி தனது ஸங்கல்ப மாத்திரத்திலேயே நியமனம் பண்ணி வீறுடன் விளங்குபவன்,தாயின் கைகளைப் பற்றி நடை பழகுவிக்கப் பெறுபவனாய் ஒவ்வொரு அடியிலும் ஓய்வை விரும்பினான். (இவனது களைப்பை நீக்க நினைக்கும்போதெல்லாம் தாய்க்கு ஸ்தந்ய பானம் பெருகி வந்ததாம்)

 

 

 

25.          ஸுரப்ரஸூநைர் ஸுரபீ4க்ருதாநாம்

ஆரோஹணாந்யங்க3ண வேதி3காநாம்

தம் ஆருருக்ஷும் தரலாங்க்4ரி பத்மம்

தா4தாரம் ஆரோஹயத் ஆசு தா4த்ரீ

 

 

   தரையில் நடை பழக்கிவைத்தாள். மேடான ஸ்தானத்தில் ஏறவேண்டும் என்று அவனின் எண்ணத்தை உணர்ந்தவள் போல் கல்பவ்ருக்ஷங்களில் பூத்த மலர்களால் மணம் நிரம்பிய முற்றத்தில் இருக்கும் மேடைகளில், திண்ணைகளில் ஏறுவதற்கு அமைக்கப்பெற்ற படிகளில் ஏற விரும்பும் அவனுடைய தாமரையை ஒத்த எளிய மெல்லிய திருவடிகளை உடைய யசோதை ஏற்றுவித்தாள்.

 

26.          தலேஷு தஸ்யாங்க3ண பாத3பாநாம்

தாலாநுகூலேஷு க3தாக3தேஷு

வ்ரஜஸ்தி2தா: ஸ்வர்க3ஸதா3ம் அச்ருண்வந்

தூ3ரோதி3தாந் து3ந்து3பி4 தூர்யநாதா3ந்

 

   முற்றங்களில் பலவகையான அடர்ந்த மரங்கள். அடர்ந்த நிழல். அங்கு அற்புதமான கையொலிகள். அதற்கேற்ப கண்ணனின் கதிகள். இதைக் கண்டும் கேட்டும் மகிழ்ச்சியடைகின்றனர் கோபர்கள். ஆனால் ஒரு அதிசயம்! கண்ணனுடைய கதாகதிகளால் வானில் சஞ்சரிக்கும் தேவர்கள் மகிழ்ச்சியோடு தமக்கு வெற்றி கிடைத்துவிட்டது என்று துந்துபி வாத்யங்கள் வாசிக்கின்றனர். ஆனால் அவை வெகு தூரத்திலிருந்து கிளம்பும் ஒலியாதலால் கோபர்கள் பரமபோக்யமாக கேட்டு மகிழ்ந்தனர்.

 

27.          ய ஏஷ லோகத்ரய ஸூத்ரதா4ர:

பர்யாய பாத்ராணி சராசராணி

ஆநர்தயத்யத்பு43 சேஷ்டிதோஸௌ

நநர்த்த கேலம் நவநீதகாங்க்ஷீ

 

   மூன்று உலகங்களையும் ஆக்கி அளித்து அழித்து பெரியதொரு நாடக சூத்ரதாரனாயிருக்கும் இவன் பிரமன் முதலானோரையும் ஜங்கமஸ்தாவரங்களையும் ஆட்டிவைப்பவனும், அவற்றையே ஆட்டிப்படைப்பதாக செய்து வைப்பவனும் அத்புதமான லீலைகளை செய்பவனுமாய், தனக்கு நவநீதம் (வெண்ணெய்) வேண்டுமென்று ஆடினான். கோபஸ்த்ரீகள் ஆட்டத்தைக் கண்டு மகிழ்ந்து மேலும் நவநீதம் அளிப்பார்களே என்று கருதியதன் விளைவோ? (பெருமாள் திருமொழி 1/7/8)  (கோபால விம்சதி 4.)

 

 

28.          க்3ருஹேஷு த3த்4நோ மதந ப்ரவ்ருத்தௌ

ப்ருஷத்கணைர் உத்பதிதைர் ப்ரகீர்ண:

நிர்த3ர்சயாமாஸ நிஜாம் அவஸ்தா2ம்

ப்ராசீம் ஸுதா4சீகர யோக3 சித்ராம்

 

  

   

         க்ருஹங்களில் தயிர் கடைகின்றபோது அருகில் சிதறித் தெளிக்கின்ற தயிர்த்துளிகள் முகமெல்லாம் தெறிக்க அந்நுரைகள் முகமெல்லாம் படிந்து விளங்க தனது முந்தைய நிலையை, திருப்பாற்கடலை கடைந்தபோது தனது திருமேனி இப்படித்தான் விளங்கியது என்று காட்டுவான் போலும்.

 

29.          த்ரஸ்யந் முகுந்தோ3 நவநீத சௌர்யாத்

நிர்பு4க்3ந கா3த்ரோ நிப்4ருதம் சயாந:

நிஜாநி நிச்சப்333சாம் யயாசே

பத்3த்வாஞ்சலிம் பா3லவிபூ­4ஷணாநி

 

 

   முன் ஸ்லோகத்தில் ஆடும் ஆட்டத்தையும், அது அவனைக் காட்டிக் கொடுக்கும் நிலையும் வர்ணிக்கப்பட்டது. நடனமாடியும் நடக்கவில்லை. நவநீதமும் கிடைக்கவில்லை. வெண்ணெயில் ஆசை. அது முறையாக் கிடைக்கவில்லை. வேறு வழி. நவநீத சௌர்யம்தான். ஆனால் உடனே ஒரு பயம். உடலைக் குறுக்கிக் கொண்டு உறங்குவது போல ஒரு பாசாங்கு. ஆனால் தூக்கம் இல்லை. திருடனுக்கு பக்கத்திலேயே காட்டிக்கொடுப்பவர். அவர்களை சரிக்கட்ட வேண்டுமே. தான் இருக்கும் இடத்தைக் காட்டிக் கொடுக்க கூடாதே. உடலில் ஆபரணங்கள். சதங்கைகள். உடனே ஒரு யோசனை. அவைகளிடம் வேண்டிக் கொள்கிறான். அசேதனமான அவை எப்படி இவன் போக்குக்கு உடன்படும்? என்ன செய்வது? (கோபால விம்சதி 5)   பெரிய திருமொழி 10/7/3 வெள்ளிமலையிருந்தால் ஒத்த வெண்ணெயை வாரி விழுங்கிவிட்டு கள்வன் உறங்குகின்றான்……..)

 

 

30.          ஆரண்யகாநாம் ப்ரப4வ: ப2லாநாம்

அரண்யஜாதாநி ப2லாந்யபீ4ப்ஸந்

விஸ்ரம்ஸி தா4ந்யாஞ்சலிநா கரேண

வ்யாதா4த்மஜாம் விச்வபதி: ஸிஷேவே (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/11/10)

 

   அரண்யத்தில் உண்டாகும் பயன்களுக்கெல்லாம் காரணமானவன் இப்போது ஆரண்யத்தில் உண்டான பழங்களை விரும்புகின்றவனாய் தன் சிறு கைகளில் தானியத்தை ஏந்தியவாறு ஒரு வேடுவச்சியிடம் அஞ்சலி செய்கிறான். சிறு கை. அள்ளிவந்த தானியங்கள் விரல் இடுக்கு வழியாக சிந்தியது போக சிறிதளவே மிச்சமிருக்கிறது. அதைக் காண்பித்து பண்டத்திற்கு பண்டம் கேட்கிறான். பலவகையான பழங்கள். நாவல், இலந்தை போன்றவை. வைகுந்தத்தில் கிடைக்காத பழங்கள். பதின்மூன்று வருடங்கள் காட்டில் இருந்தபோது ரசித்து ருசித்த பழங்கள். முன் அவதாரத்தில் சபரி தந்த பழங்களை ஏற்றவன். அந்த வாசனைதான் போலும் இப்போதும் வேடுவச் சிறுமியிடம் பழங்களை யாசிக்கிறான் போலும். ( இல்லம் புகுந்து என் மகளைக் கூவி கையில் வளையைக் கழற்றிக்கொண்டு கொல்லையில் நின்று கொணர்ந்து விற்ற அங்கொருத்திக்கு அவ்வளை கொடுத்து நல்லன நாவற்பழங்கள் கொண்டு நானல்லேன் என்று சிரிக்கின்றானே……………. பெருமானுக்கு நாவல் பழ்த்தின் மீதிருந்த ஆசையை பெரியாழ்வார் 2/9/10 அனுபவிக்கிறார்)

 

31.          ஸுஜாத ரேகாத்மக சங்க2சக்ரம்

தாம்ரோத3ரம் தஸ்ய கராரவிந்த3ம்

விலோகயந்த்யா: பலவிக்ரயிண்யா:

விக்ரேதும் ஆத்மாநம் அபூ4த் விமர்ச:

 

   நன்றாக அமையப் பெற்ற கோடுகளாகிய சங்க சக்ரங்களை உடையதும், சிவந்ததுமான அக்குழந்தையின் செந்தாமரையொத்த கைத்தலத்தைக் கண்டவுடன் பழம் விற்க வந்த அப்பெண்ணுக்குத் தன்னையே அக்குழந்தைக்கு விற்றுவிட வேண்டும் என்று தோன்றிவிட்டது. (மைத்தடங்கண்ணி யசோதை வளர்க்கின்ற சைத்தலை நீலநிறத்து சிறுபிள்ளை நைத்தலை நேமியும் சங்கும் நிலாவிய கைத்தலங்கள் வந்து காணீரே!)

 

32.          அபூரயத் ஸ்வாது32லார்ப்பணேந

க்ரீடாசிசோர் ஹஸ்தபுடம் கிராதீ

ரத்நைஸ்ததா3 கௌஸ்துப4 நிர்விசேஷை:

ஆபூரிதம் தத் ப2லபா4ண்டம் ஆஸீத் (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/11/11)

 

 

   மிகவும் ருசியுள்ளதான பழங்களை அளித்தாள். விளையாட்டுப் பிள்ளையான கண்ணனுடைய கைகளைப் பழங்களால் நிரப்பிவிட்டாள். அப்போது பழம் வைத்திருந்த கூடையானது விலை மதிக்கமுடியாத, கௌஸ்துபத்திற்கு இணையான ரத்தினங்களால் நிரப்பப்பட்டுவிட்டது. இங்கு ஒரு பரம ரஹஸ்யத்தைக் காணலாம். தான்யத்திற்குப் பழங்கள். ஆனால் அப்பெண்ணின் மனோபாவம் கண்ணனை ஈர்த்தது. கை நிறைய கொடுக்கவேண்டும் என்று அவள் பழத்தை நிரப்பியதைக் கண்டான். அப்பொழுதுதான் இவன் ஸங்கல்பிக்கின்றான். பாத்திரத்தையே நிரப்பிவிட்டான். பெற்றது கொஞ்சம். அளித்ததோ அனந்தம். நாம் எம்பெருமானுக்கு கொடுப்பது கொஞ்சம்தான். ஆனால் அவன் நமக்குக் கொடுப்பதுதான் அனந்தம் என்ற அழகான நீதியையும் நமக்குப் புகட்டிவிட்டான்.

 

       தாமோதரபந்தனம்:  (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/9/1-43)

 

33.          முஹு: ப்ரவ்ருத்தம் நவநீதசௌர்யே

வத்ஸாந் விமுஞ்சந்தம் அதோ3ஹகாலே

உலூகலே குத்ரசித் ஆத்தபுண்யே

3ந்து4ம் ஸதாம் ப3ந்து­4ம் இயேஷ மாதா 

 

   அடிக்கடி நவநீத சௌர்யத்தில் ஈடுபடுபவனும், சமயமல்லாத சமயங்களில் கன்றுக்குட்டிகளை அவிழ்த்துவிடுபவனும் ஸத்துக்களுக்கு பந்துவானவானை, மஹாபாக்யம் செய்திருந்த ஒரு உரலில் கட்டிவிட எண்ணினாள் யசோதை.  

(முப்போதும் கடைந்து ஈண்டிய வெண்ணெயினோடு தயிரும் விழுங்கி கப்பால் ஆயர்கள் காவிற் கொணர்ந்த கலத்தோடு சாய்த்துப்பருகி………….பெரியாழ்வார் 3/1/5)

 

34.          ஆநீதம் அக்3ரே நிஜப3ந்த4நார்த்தம்

தா3மாகி2லம் ஸம்ஹிதம் அப்யபூர்ணம்

நிரீக்ஷ்ய நிர்விண்ணதி4யோ ஜநந்யா:

ஸங்கோச சக்த்யா ஸ ப3பூ4வ ப3ந்த்4ய:

 

தன்னைக் கட்டிப்போடுவதற்கு தன் முன்னிலையில் இணைத்துக் கொண்டு வரப்பட்ட அத்தனைக் கயிறும் தன்னைக் கட்ட போதுமானதாக இல்லாமல் செய்துவிட்டான். அப்போது சோர்வும் நிர்வேதமுமான நிலையினை அடைந்த தன் தாயினைப் பார்த்து தனது குறுக்கிக் கொள்ளும் திறமையினாலே கட்டுப்பட்டவனாக ஆனான். (பெரிய திருமொழி 10/6) ஆய்ச்சியர் சேரி அளைதயிர் பாலுண்டு பேர்த்தவர் கண்டு பிடிக்கப் பிடியுண்டு வேய்த்தடந்தோளினார் வெண்ணெய் கொள்மாட்டாது அங்கு ஆப்புண்டிருந்தானால்…………………………..பெரியாழ்வார் 2/10/5) (கண்ணி நுண்……)

 

35.          3த்43ம் ததா2 பா4வயதாம் முகுந்த3ம்

அயத்ந விச்சேதி3நி கர்மப3ந்தே4

தபஸ்விநீ தத்க்ரதுநீதி: ஆத்4யா

ஸவ்ரீடம் ஆரண்ய கதா2ஸு தஸ்த்தௌ2

   கட்டுண்ட முகுந்தனை அவ்வாறே த்யானம் செய்கின்றவர்களுக்கு கர்மபந்தம் தானாகவே தளர்ந்து விடுகிறது. இவ்வாறு நிகழ்வது தத்க்ரது நீதிக்கு புறம்பானது. தத்க்ரது நீதி என்பது ஆரண்யகம் என்ற வேதபாகத்தில் உள்ளது. இந்த உலகில் எவனொருவன் எத்தகைய உபாசனத்தை செய்கிறானோ அவன் அதற்கேற்றவாறே மறுபிறவியை அடைகிறான். ஆனால் இவ்விஷயத்திலோ ஆதரம் இழந்த அந்த நீதி தவவேடம் பூண்டு காட்டில் ஒளிந்துவிட்டதாம். கட்டுண்ட கண்ணனை த்யானிப்பவர்களின் கர்மபந்தங்கள் அனைத்தும் அழிவதால் அவன் சரீரம் விடும்போது முக்தியை அடைவதால் இந்த நியாயம் பாதிக்கப்படுகிறது என்று கருத்து. முகுந்தனை உபாசிக்காமல் பத்த ஜீவனை, திருவில்லாத்தேவரை உபாசிப்பவர்கள் விஷயத்தில் இந்த நீதி வாழத்தான் செய்கிறது.

 

36.          உலூகலே ப்ரக்3ரதி2தேந தா3ம்நா

நிப3த்4தம் ஆஸ்ராவிலலோல நேத்ரம்

ஸஹாஸம் ஐக்ஷந்த ஜநாஸ் ஸமந்தாத்

ஆலாநிதம் நாக3மிவாநபி4க்ஞா: (நாகம் இவ அநபிக்ஞா)

 

 

 

   உரலில் நன்றாக கயிறு கட்டப்பட்டது. பின் அக்கயிற்றினால கண்ணன் இடுப்பில் கட்டப்பட்டான். அவனது கண்ணில் கண்ணீர் பெருகியது. கண்கள் கலங்கியிருந்தன. தற்யில் கட்டிவிட்ட யானையைப்போல இருக்கும் அவனை நாற்புறமும் சூழநின்று அனைவரும் பெருஞ்சிரிப்புடன் கண்டு மகிழ்ந்தனர். இவர்களுக்கு இவனது பெருமை கொஞ்சமும் தெரியாதன்றோ? (பெரிய திருமொழி 10/5/3)

 

37.          அநாத3ராக்ருஷ்டம் உலூக2லம் தத்

யாவர்ஜுநௌ சைலநிபௌ434ஞ்ஜ

3பூ4வதுர் ப்3ரம்ஹஸுதஸ்ய சாபாத்

முக்தௌ முநேர் யக்ஷவரௌ ததா3 தௌ  (நாராயணீயம் 46-ம் தசகம்)

   ஏனோ தானோ என்று இழுக்கப்பட்டது அவ்வுரல். அது இரட்டை மலை போன்றிருந்த அர்ஜுனமரங்களை அழித்ததோ, அவை ப்ரம்மகுமாரரான நாரதரின் சாபத்திலிருந்து விடுபட்டு யக்ஷர்களாகி விட்டனர். நளகூபரன், மணிக்ரீவன் என்ற குபேரனின் பிள்ளைகள் ஆடையில்லாமல் தடாகத்தில் நீராடிக்கொண்டிருந்தபோது அதைக் கண்ட நாரதர் வெகுண்டு அவர்களை மருதமரங்களாகும்படி சபித்தார். அவர்களை அழித்துவிடும் நோக்கில்லை அவருக்கு. அவர்களை அனுக்ரஹிப்பதற்காகவே சாபம் கொடுத்து விமோசனத்திற்கான வழியையும் அருளினார். கோபாலவிம்சதியில் யமலார்ஜுன த்ருஷ்டபாலகேஸம் என்கிறார் ஸ்வாமி தேசிகன். க்ருஷ்ணன் அங்கு எழுந்தருளியதும் தர்சன பாக்யமும் உரலை இழுக்கும்போது அவருடைய திருவடி சம்பந்தமும் கிட்டி முக்தியடைந்தனர் என்றே கூறலாம்.  (பெருமாவுரலில் பிணிப்புண்டிருந்து அங்கு இருமாமருதம் இறுத்த இப்பிள்ளை பெரியாழ்வார் 1/2/10)

 

38.          சாபாவதிம் ப்3ரம்ஹ ஸுதேந த3த்தம்

ஸம்ப்ராப்ய தௌ சௌரி ஸமாக3மேந

தே3ஹேந தி3வ்யேந விதீ3ப்யமாநௌ

ஸ்துத்வா ஹரிம் தா4ம ஸமீயது: ஸ்வம்

   ப்ரஹ்மாவின் குமாரரால் அளிக்கப்பட்ட சாப விமோசனத்தை சௌரியான பகவானின் சேர்க்கையால் அடைந்து திவ்யமான சரீரத்துடன் மிகவும் பொலிவு பெற்று ஹரியைத் துதித்துவிட்டு தமது லோகத்தை அடைந்தனர்.சாபம் கொடுத்தது பெரிதல்ல. சாபத்தின் முடிவுதான் சிறந்தது. ஆகவே சாபம் கொடுத்ததைத் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும். கௌதமரின் சாபமும் இவ்வாறே ஆனது.    ஸம்ப்ராப்ய ஸம்ப்ராப்தி ஸம்-ப்ர-ஆப்தி . ஸ்வரூப ப்ராப்தி மிகவும் உயர்ந்தது. முன்னமே மரமாயிருந்து கண்னனைக் காணும் பாக்யம் பெற்றவர்கள்.

 

39.          அத்ருஷ்டபூர்வம் பு4வி பூதநாதே3:

உத3ந்தம் உத்பாதம் உதீ3க்ஷமாணா:

ஸமேத்ய கோ3பா: ஸஹ மாத4வேந

ப்3ருந்தா3வநம் ஸத்வரம் அப்4யக3ச்சந் (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/11/27-35)

 

   உலகில் இதுவரை கண்டிராத பூதனை வதம் முதலானவை நடந்தாகி கதையாகி விட்டது. ஒன்றாக இருந்தால் பரவாயில்லை. மேன்மேலும் பல நடந்து அதிசயத்தையும் பயத்தையும் உண்டுபண்ணிவிட்டது. எனவே நந்த கோகுலத்தில் உள்ள கோபர்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து இத்தகைய ஆபத்துக்களை எண்ணி தீர்மானித்தவர்களாய் மாதவனுடன் சேர்ந்து ப்ருந்தாவனத்திற்கு விரைவாகச் சென்றனர். இதுவரை அவர்கள் குடியிருந்த இடம் மஹத்வனம் எனப்பட்டது. கோ ஸம்ருத்தி இவர்களது செல்வமான படியால் இவர்கள் நகரத்திற்குச் செல்லாமல் மற்றொரு வனத்திற்குச் சென்றனர்.

 

40.          யேநௌஷதீ4நாம் அதி4பம் புரஸ்தாத்  (யேந ஔஷதி)

ஆஹ்லாதஹேதும் ஜக3தாம் அகார்ஷீத்

ஸ தேந த3த்4யௌ மநஸா வநம் தத்

        க்ருஷ்ணோ க3வாம் க்ஷேம ஸம்ருத்4தி3ம் இச்சந் 

                                                                                (ஸ்ரீமத் பாகவதம்  10/11/36)

 

   எந்த மனத்தினால் முன்பு உலகங்களை மகிழ்விக்கும் சந்திரனைப் படைத்தானோ அதே மனத்தினால் பசுக்களின் க்ஷேம ஸம்ருத்திகளை பெற விரும்பி அவ்வனம் வளம்பெற நினைத்தான்.

 

41.          அநுக்3ரஹாப்தே4: இவ வீசிபே4தை3:

ஆப்யாயயாமாஸ சுபை4ர் அபாங்கை4:

வநம் ப்ருதிவ்யா இவ யௌவநம் தத்

கோ3ப்தா ஸதாம் கோ34ந வம்சசந்த்3ர:

 

  ஸத்துக்களையெல்லாம் ரக்ஷிப்பவனான க்ருஷ்ணன் அனுக்ரஹம் என்பதொரு கடலில் இருந்து கிளம்பிய அலைகள் போன்ற தனது சுபமான பார்வையினாலே ப்ருத்வியின் யௌவனமோ என்றுவியக்கும் வகையில் அமைந்த அந்த வனத்தை கோப வம்சத்து சந்திரனான விளங்கி கோபாலனாக இருந்து போஷித்தான்.

 

42.          ஆஸீத் நிஷேவ்யா ப்ருதி2வீ பசூநாம்

புண்ட்ரேஷு ரம்யாணி த்ருணாந்யபூ4வந்

தஸ்மிந் அரண்யே தருபி4: ப்ரபேதே3

கல்பத்3ருமாணாம் அநுகல்பபா4வ:

 

 

  ப்ருந்தாவனத்தில் யௌவனம் தாண்டவமாடுகிறது என்று சொல்லப்பட்டது. அதிலும் பசுக்களுக்கு மிகவும் போக்யமான பூமியாயிற்று. இங்குள்ள புற்கள் கரும்புகளைப் போன்று மிகவும் சுவை பெற்றவைகளாயின. அங்குள்ள மரங்கள் கல்ப வ்ருக்ஷங்களையெல்லாம் பின்னடையச் செய்துவிட்டன.

 

43.          அத்3ருஷ்டபூர்வை: அதி4காம் விசேஷை:

ஆலக்ஷ்ய வந்யாம் அமரேந்த்3ர மாந்யாம்

நந்தோ3பநந்த­3 ப்ரமுகை2ர் நநந்தே3

நாகாதி4ரூடைர் இவ நாத2பூ­4ம்நா (thiruvaimozhi 10/3/10)

 

  ப்ருந்தாவனத்தின் வனப்பினை 3 ஸ்லோகங்களால் வர்ணிக்கிறார். யாரினுடைய க்ஷேமத்தைக் கருத்தில் கொண்டு ப்ருந்தாவனத்திற்கு வந்தனரோ அதில் கால்நடைகளுக்கு கிடைத்த சௌபாக்யத்தை விவரித்தனர். இப்போது இங்கு வரவேண்டும் என்று தீவிரமாக யோசித்து வருவதற்கு காரணமாயிருந்தவர்கள் அடையும் மகிழ்ச்சியை விவரிக்கின்றார். இதுவரை கண்டிராத பல விசேஷ சம்பவங்களாலும் தேவேந்திரனுக்கும் வியப்பினையும், மதிப்பினையும் அளிக்கின்றதான ப்ருந்தாவந சோபையைக் கண்ட நந்தன் உபநந்தன் முதலிய ப்ரமுகர்களுக்கு ஏற்பட்ட ஆனந்தம்  ஸ்வர்கலோகத்தில் உள்ளவர்களின் ஆனந்தம் போல் ஆயிற்று.

 

44.          தை3த்யைஸ் த்ருணாவர்த்த முகைர் அயத்நாத்

முஹுர் நிரஸ்தைர் முதி3தோ முகுந்த3:

அபு4ங்க்த ராமேண ஸஹாத்3பு4தம் தத்

புண்யம் வநம் புண்யஜநேந்த்3ர மாந்யம்

                 த்ருணாவர்த்தன்

 

  த்ருணாவர்த்தன் போன்ற அசுரர்கள் அடிக்கடி ஹிம்சித்தவர்கள் தனது பெரு முயற்சியில்லாமலேயே விளையாட்டாகவே அழிக்கப்பட்டு விட்டனர். முகுந்தனான கண்ணன் பெருமகிழ்ச்சியடைந்தான். குபேரனுடைய வனம் போல மதிக்கத்தக்கதும் புண்ணியமானதும் அற்புதமானதுமான அந்த ப்ருந்தாவனத்தை பலராமனுடன் சேர்ந்து அனுபவித்தான்.  (srimad bhagavadam  (10/12/ 13-28)

 

45.          ஸபக்ஷ கைலாஸ நிப4ஸ்ய கோ3பா:

3கஸ்ய பக்ஷாந் அபி4தோ ப33ந்து4:

வநே தத3ந்யாநபி கோ4ரவ்ருத்தீந்

க்ஷேப்தும் ப்ரவ்ருத்தா இவா கேதுமாலா: (srimad bhagavadam 10/12/48-51)

 

  இறக்கைகளுடன் கூடிய கைலாஸ மலைக்கு ஒப்பான பகாஸுரனின் நாரையின் சிறகுகளை எங்கும் கட்டிவைத்துவிட்டனர். இது அந்த காட்டில் வேறு கொடுமை செய்பவர்களை அல்லது கொடுமை செய்யும் ப்ராணிகளைத் தொலைத்துக் கட்டுவோம் என்று கூறும் கேதுமாலைகளாய் அவை விளங்கின. கேது என்பதற்கு கேடு என்று பொருள். கேடுகள் மேன்மேலும் வந்துவிடும். இங்கே வராதீர்கள். வந்தால் அழிந்துவிடுவீர்கள் என்று எச்சரிக்கை செய்வதற்காகவே அவ்வாறு செய்தனர் எனலாம். (பொங்கு புள்ளினை வாய்பிளந்த புராணர் தம்மிடம்.. பெரிய திருமொழி 1/8/1)   (புள்வாய் பிளந்த புனிதா திருமங்கை 7/1/4)

 

46.          புரஸ்க்ருதம் மங்களகீ3தவாத்4யை:

பும்ஸ: ப்ரஸ்த்யை ஜகதாம் ப்ரஸூதே:

கயாபி தத்ர ஸ்ப்ருஹயாந்வதிஷ்ட்டந்

கந்யாவ்ரதம் கிஞ்சந கோ3பகந்யா: (ஸ்ரீமத் பாகவதம் (10/22/1-6)

 

  மங்கள வாத்யங்கள் முழங்க, உலகத்துக்கெல்லாம் வித்தகனான பரம்புருஷனை மகிழ்விப்பதற்காக ப்ருந்தாவனத்து கோபகன்னிகைகள் அவர்களுக்கே சொல்லத்தெரியாததொரு ஆசையினால் கன்னி நோன்பினை அனுசரித்தனர்.  (தையொரு திங்கள்……….நாச்சியார் திருமொழி 1ஆம் திருமொழி) (திருப்பாவை 2 வையத்து)

 

வஸ்திராபஹரணம்: (நாச்சியார் திருமொழி 3ம்பத்து)

 

47.          நிசாத்யயஸ்தாந ஸமுத்4யதாநாம்

நிக்ஷிப்தம் ஆபீ4ர கிசோரிகாணாம்

கூலாத் உபாதா3ய து3கூலஜாலம்

குந்தா3தி4ரூடோ முமுதே3 முகுந்த3: (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/22/9)

 

  உஷத்காலத்தில் நீராட முயன்ற அந்த இடையச்சிறுமிகள் வைத்திருந்த பட்டுப்பாவாடையை கரையில் இருந்து எடுத்துக்கொண்டு குந்தமரத்தின்(கதம்பமரம்) மீது அமர்ந்து மகிழ்ச்சியடைந்தான். (நாராயணீயம் தசகம் 60)

 

48.          ஸ சைகஹஸ்த ப்ரணதிம் விதூ4ந்வந்

க்ஷௌமார்த்திநீநாம் ஹரிரங்க3நாநாம்

அந்யோந்ய ஹஸ்தார்ப்பண ஸம்ப்ரவ்ருத்தம்

ஆஸாம் ஜஹாஸாஞ்சலிம் அப்யபூர்வம் (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/22/22&23)

  அப்பெருமானும் ஒரு கையால் செய்யும் வணக்கத்தை நிராகரிக்கின்றவனாய் பட்டை வேண்டுகின்ற அந்த பெண்களின் ஒருவருக்கொருவர் கைகொடுத்தலால் ஏற்படும் கெட்டிக்காரத்தனமான அஞ்சலியையும் கண்டு சிரித்தான். கண்ணனையே வேண்டி விரதமிருந்தவர்கள் கண்ணனின் இச்செயலைக் கண்டு தங்கள் ஆடைகளையே வேண்டலாயினர். இங்கு தீக்ஷிதர் சற்று விரிவுபடுத்தியிருக்கிறார். அவர்கள் பட்டை நீரிலிருந்து கொண்டே வேண்டினரா? கரைக்கு வந்து வேண்டினரா? என்ற ஐயப்பாட்டினை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார். ஜலாத் உத்தீர்த்த குந்ததலமாகத்ய என்கிறார். அதாவது எல்லோரும் நீரிலிருந்து தனித்தனியாகவோ கூட்டமாகவோ வந்து தத்தம் ஆடைகளைப் பெறலாம் என்பதாக விளக்கியிருக்கிறார். ஆனால் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் சுகர் “கழுத்தளவு ஜலத்தில் நின்றவாறே வேண்டினர் என்கிறார். ஆண்டாளும் நீரில் நின்று அயர்க்கின்றோம்என்றே ப்ரார்த்திக்கின்றாள். ஆகவே மன்றாடி வேண்டிக்கொண்டது எல்லாம் நீரிலேயே. மேலும் ஒரு கையினால் மறைத்துக் கொண்டு மறுகையினால்  பிறருடைய ஒரு கையும் சேரும்போது அஞ்சலியாகும் அல்லவா? எப்படியாவது அஞ்சலி செய்து ஆடை கிடைக்க வேண்டுமே. இதைத்தான் ஆண்டாள் “தோழியும் நானும் தொழுதோம். பட்டைப் பணித்தருளாயேஎன்கிறாள்.

 

49.          ஸ சாத்ம சண்டாதக மாத்ரபாஜாம்

க்ஷௌமார்த்திநீநாம் ஸ்வயமர்த்யமாநை:

அநந்ய ஹஸ்தார்ப்பண ஸம்ப்ரவ்ருத்தை:

தாஸாம் ஜஹாஸாஞ்சலிபி4ஸ் ததீ3யை:

 

தமக்கு அரைச்சாத்து மட்டும் போதும்  என்பது போல் தம்மை தமது உடலாலேயே மறைத்துக்கொண்டு பட்டை வேண்டி நிற்கின்ற கோபஸ்த்ரீகள் தன்னால் கூறப்பட்டதற்கேற்ப பிறருடைய கைகள் கலக்காமலேயே செய்த அஞ்சலிகளால் தனக்கு வெற்றி கிடைத்துவிட்டது என்று நகைத்தான். பிறருடைய கைகளைக் கூட்டிக்கொண்டு அஞ்சலி செய்தால் பலன் யாருக்கு ஏற்படும்? ஏற்பட்டாலும் பாதி பாதியாகத்தானே கிடைக்கும்? அப்படிக் கிடைத்தாலும் எப்படி அமையுமோ? ஆகவேதான் பிறருடைய கைகளைக் கலக்காமல் அவரவர் அஞ்சலியைத் தான் ஏற்றுக்கொண்டான். (கோபால விம்சதி 20)

 

யௌவந பருவம் (50-60)

 

50.          ப்ரஸுப்தம் உத்3போ34யதா பரத்வம்

வீரச்ரியோ விப்4ரமமண்டநேந

நீலாதி3 நிர்வேச நிதா4ந தா4ம்நா

நாதோ ப3பா4ஸே நவயௌவநேந  (பெரியாழ்வார் 3ம்பத்து 4ம்திருமொழி)

  உறங்குகின்ற பரத்துவத்தை விழிப்புறச் செய்வதும் வீர்ய லக்ஷ்மியின் விளையாட்டிற்கு அணிகலன் ஆனதுமான நீளா முதலான கோபியர்களின் போகத்திற்கு நிதியென வைக்கப்பட்டதொரு புதுமையுடன் மிளிரும் யௌவனத்தினால் நாதன் மிகவும் ஒளி பெற்று விளங்கினான். இதற்கு முந்தைய 3 ஸ்லோகங்களில் வ்ரதத்தில் ஏற்பட்ட சிறு சிறு குறைகளையும் குற்றங்கலையும் அக்ற்ற எண்ணியும் அழகான பாணியில் அஞ்சலி வைபவத்தையும் அதன் சீர்த்தியையும் அழகாக எடுத்துரைத்தார். இச்ச்லோகத்தில் கன்யாவ்ரத்ம் இருந்த கன்னியரை அநுக்ரஹிப்பதற்கென்றே விலக்ஷணமான யௌவனத்தை பரிக்ரஹித்தார்.

 

 

 

51. விஹார பர்வக்ரம சாரு சௌரே:

    கல்யம் வய: காமக்3ருஹீதி யோக்3யம்

     மநீபி4: ஆஸ்வாத்4யதமம் ப்ரபேதே3

     மாது4ர்யம் இக்ஷோரிவ மத்4யபா43:

 

     இந்த ஸ்லோகத்தில் யௌவனத்தின் மிளிர்வு எவ்வாறு மனதைக் கவர்ந்தது என்று குறிப்பிடுகிறார். சூரனுடைய வம்சத்தில் உதித்த க்ருஷ்ணனின் விளையாட்டுக்களின் படிப்படியாக அழகின் இருப்பிடமானதும், காமன் பற்றிக்கொள்ள ஏற்றதுமான யௌவனம் கரும்பின் நடுப்பாகம் போல் மனதிற்கு பரமருசிகராமாயிருக்கும் பெருமையை பெற்றுவிட்டது.

 

52. ஸமாச்ரிதாநாம் விப்4ரம ஸைந்யபே4தை3:

     காந்த்யா ஸ்வயா கல்பிதசாருவப்ராம்

    வ்ரஜஸ்த்ரிய: க்ருஷ்ணமயீம் வ்யஜாநந்

     க்ரீடார்க3ளாம் க்ஷேமபுரீம் அபூர்வாம்

 

     விப்ரமங்களே ஸைந்யங்களாகின்றன. தனது மேனிப்பொலிவே அரணாயிற்று. விளையாட்டுக்களே அடித்தளமாயிற்று. கோகுலத்தில் உள்ள பெண்கள் க்ருஷ்ணமயமான இது அபூர்வமான க்ஷேமநகரம் என்று நன்கு அறிந்துகொண்டனர். விப்ரமம் என்ற புருவ நெறிப்பு முதலான சேஷ்டைகள் என்று பொருள்.

 

53. வம்சஸ்வநோ வத்ஸவிஹாரபாம்ஸு:

   ஸந்த்4யாக3ம: தஸ்ய ச வந்யவேஷ:

   ஆயாதி க்ருஷ்ணே வ்ரஜஸுந்த3ரீணாம்

   ஆஸீத் சதுஸ்கந்த4ம் அநங்க3 ஸைந்யம்

 

புல்லாங்குழல் ஓசை, கன்றுகளுடன் விளையாடும்பொழுது கிளம்பும் புழுதி, மாலையில் திரும்பும் கோலம், அவனுடைய காட்டுவாசி வேஷம் ஆகிய இந்நான்கும் மாலையில் கண்ணன் திரும்பும்போது கோகுல அழகிகளுக்கு நான்கு கூறுடைய மன்மதச் சேனையாக ஆகிவிட்டது. வம்ஸஸ்வனம், வத்ஸவிஹார பாம்ஸு, ஸந்த்யாகமம், வந்யவேஷம் ஆகிய நான்கும் மன்மதச்சேனையாக மாறிவிட்டது என்கிறார். பூணித்தொழிவினில் புக்குப் புழுதியளைந்த பொன்மேனி (பெரியாழ்வார் 2/4/9) காணப்பெரிதும் உவப்பன். மாலை வேளை. நீலமேகச்யாமளன். இவன் மீது சூரிய கிரணங்கள் படிகின்றன. கும்மாளத்துடன் வருவதால் புழுதியடைந்த பொன்மேனி. என்னே பொலிவு! ரகுவம்சத்தில் ரகு போருக்கு செல்லும்போது முதலில் ப்ரதாபம், பிறகு ஓசை, பிறகு புழுதி அதன்பின்னேதான் தேர் முதலியன என்கிறார் காளிதாசன். அதையேதான் இங்கு ஸ்வாமி விவரிக்கிறார். முதலில் ஓசை,பின் புழுதி,பின் அனுபவம், அதன் பின்னேதான் அவனுடைய திருக்கோலம்.

 

54.          அநுச்ரவாணாம் அவதம்ஸபூ4தம்

3ர்ஹாவதம்ஸேந விபூ4ஷயந்தீ

அதி3வ்யயா சர்மத்ருசைவ கோ3பீ

ஸமாதி4பா4ஜாம் அப4ஜத் ஸமாதி4ம்

 

 

       வேதங்களுக்கு சிரோபூஷணமாயிருக்கும் கண்ணனுக்கு மயில்தோகையை சிரோபூஷணமாக சூட்டி சமர்ப்பித்து அலங்கரிக்கின்ற ஒரு கோபஸ்த்ரீ சாதாரண கண்களாலேயே பார்க்கின்றவளாய் யோகிகள் அடையும் ஸமாதியைப் போல ஒரு யோக நிலையை அடைந்துவிட்டாள். அவனுடைய அழகினைப் பார்த்தவண்ணமே நின்றுவிட்ட நிலையை விளக்குகிறார்..

 

55.          கலாபிநாம் கல்பிதமால்யபா4வை:

பத்ரைஸ்ததா பத்ரலதே3ஹகாந்திம்

அவாப்ய ஸஞ்சாரி தமாலம் ஆத்4யம்

சாயாத்மதாம் ப்ராபு: இவாஸ்ய கா3வ:

 

       முந்தைய ஸ்லோகத்தில் மயில்தோகை சிரஸ்ஸில் தரித்திருக்க அதனால் ஈர்க்கப்பட்ட கோபஸ்த்ரீகள் வைத்தகண்ணை வாங்காமல் கல்லாய சமைந்துவிட்டனர் எனவும் அதனாலேயே எந்தச்சிரமமும் இன்றி யோகிகளின் நிலையை அடைந்துவிட்டதை விவரித்தார். இந்த ச்லோகத்தில் மயில்தோகையில் கண்போன்றதை அலங்காரத்திற்கு சாற்றிக்கொண்டிருக்கும் அழகை வர்ணிக்கிறார். பத்ரம் இலைகள், மயில்தோகைக்கும் அதே பெயருண்டு. முன்பே நீலமேகச்யாமளன் நடமாடும் தமாலமரம் போல காட்சியளிக்கிறான். இப்போதைய அலங்காரம் அவனுடைய சிறியதிருமேனியில் துளிர்விட்டமரம் போல தோன்றியது. அவனைப் பின்பற்றிச் செல்லும் பசுக்கள் அவனுடைய நிழலோ என்னலாம்படி பின் தொடர்ந்து சென்றன.

 

56.          விதந்வதா மாந்மதம் இந்த்3ரஜாலம்

பிஞ்ச்சேந தாபிஞ்ச்சநிபோ43பா4ஸே

அநேகரத்நப்ரப4வேந தா3ம்நா

சாராத்மநா சைல இவேந்த்3ரநீல:

 

 

மன்மதன் செய்யும் இந்திரஜாலமோ எனும்படியாக மயில் தோகை செய்யும் அதிசயத்தைக் கொண்டு பச்சிலைமரம் போல் காந்தியுடன் விளங்கினான். பலவிதமான ரத்தினங்களில் இருந்து உண்டாகும் விசித்திரமான ஒளியினால் இந்திரநீலக்கல் மலையோ எனும்படியாக விளங்கினான்.

 

57.          முஹு: ஸ்ப்ருசந்தீ முமுதே3 யசோதா3

முக்தா3ங்கநா மோஹந வாம்சிகேந

மநீஷிணாம் மாங்க3ளிகேந யூநா

மௌலௌ த்4ருதாம் மண்டநப3ர்ஹமாலாம்

 

       மையலேற்றி மயக்கவல்லதான புல்லாங்குழலுடையவனும், மங்களத்தை அனைவருக்கும் உண்டுபண்ணுபவனும் யௌவநம் உடையவனுமான கண்ணனால் சிரஸில் தரித்துக்கொள்ளப்பட்ட அழகான மயில்தோகை மாலையை யசோதை அடிக்கடி தொட்டுப்பார்த்து மகிழ்ந்தாள்.   

 

58.          க்ருதாஸ்பதா க்ருஷ்ணபு4ஜாந்தராலே

ப்ராலம்ப33ர்ஹாவலிர் ஆப3பா4ஸே

விசுத்43 ஹேமத்4யுதிர் அப்3தி4கந்யா

ச்யாமாயமாநேவ தத3ங்க3காந்த்யா

 

       கண்ணனுடைய திருமார்பில் இடம்பெற்ற மயில்தோகை மாலை பத்தரைமாற்றுத் தங்க ஒளிவுடைய திருவான கடல்மங்கை கண்ணனின் திருமேனி காந்தியால் கறுப்புநிறத்தனளாய் விளங்குவது போல் விளங்கியது. மயில்தோகை மாலையே லக்ஷ்மியைப்போல திருமார்பில் அமைந்து லக்ஷ்மீகரமாகவும் இருந்தது எனலாம்.

 

59.          ஸாசீக்ருதாநி ப்ரணயத்ரபாப்4யாம்

வ்யாவ்ருத்த ராஜீவநிபா4நி சௌரி:

ஸப்4ரூவிலாஸாநி த33ர்ச தாஸாம்

வக்த்ராணி வாசால விலோசநாநி

 

       காதலும் வெட்கமும் கலத்தலால் நேருக்கு நேராக இல்லாமல் குறுக்குபார்வையாலும் குனிந்த தாமரைமலரையொத்தவையுமான  புருவ வளைவுகளுடனும் பேசுகின்ற கண்களையுடையவையுமான அந்த கோபிகளின் முகங்களைக் கண்ணன் கண்டான். (பெரி.3/6/1)

 

60.          நிரங்குச ஸ்நேஹரஸாநுவித்4தா3ந்

நிஷ்பந்த3 மந்தா3லஸ நிர்நிமேஷாந்

வம்சேந க்ருஷ்ண: ப்ரதிஸம்ப3பா4சே

வார்த்தஹராந் வாமத்3­ருசாம் கடாக்ஷாந்

 

 

       தட்டுத்தடை ஏதுமில்லாத காதல் கவர்ந்ததும், அசையாமை, மந்தநிலை, சோம்பல், இமைகொட்டாமை ஆகியவற்றைக் கொண்டவையும், தூது கொண்டு வருபவையுமான கண்ணழகிகளின் கடாக்ஷங்களுக்கு குழல்கொண்டு ஊதி இசைவினைத் தெரிவிக்கும் பதிலை கண்ணன் அளித்தான்.

 

 

 

 

61.          அசிக்ஷிதம் தும்பு3ரு நாரதா3த்4யை:

ஆபீ4ரநாட்யம் நவமாஸ்திதேந

ஜகே3 ஸலீலம் ஜக3தே3கதா4ம்நா

ராகா3ப்3தி4நா ரஞ்ஜயதேவ விச்வம்  (பெரியாழ்வார் 3/6/5)

 

Sincere gratitudes to maaran’sdog.org)

       தும்புரு நாரதர் முதலிய கான சாஸ்த்ர நிபுணர்களாலேயே அறியமுடியாததும், இடையர்களுக்கே உரியதான புதுவகையான நாட்டியத்தை ஏற்றுக்கொண்டு விளங்குபவனும், ராகத்திற்கே பிறவிக் கடலானவனும், உலகத்தையே மகிழ்விப்பவனும், உலகத்துக்கெல்லாம் உறைவிடமானவனுமான கண்ணன் விளையாட்டாகப் பாடினான். (மதுசூதனன் வாயில் குழலின் ஓசை செவி பற்றி வாங்க நன்னரம்புடைய தும்புருவோடு நாரதனும் தன் வீணை மறந்து……………)

 

62.  அபத்ரபா ஸைகதம் ஆச்ரிதாநாம்

          ராகோ33தௌ4 க்ருஷ்ணமுகேந்து2 நுந்நே

          ஹஸ்தாவலம்போ3 ந ப3பூ4வ தாஸாம்

            உத்பக்ஷ்மணாம் உத்கலிகாப்லுதாநாம்  (பெரியாழ்வார் 3/6/2)

            கண்ணனின் முக்காந்தி என்கிற சந்திரனால் உந்தப்பட்டதான ராகமென்னும் கடலில் அலைகளால் வெட்கமென்னும் மணற்பரப்பில் உள்ள கோபிகைகள் மூழ்கிவிட்டனர். மேலும் திருமுக மண்டலமாகிற சந்திரனால் உந்தப்பட்ட அநுராகம் என்பதொரு கடலில் மூழ்கினவர்களும், கழுத்தினை மட்டும் மேலே தூக்கி நோக்குபவர்களும் கண்ணனையே கண்ணுற்றவர்களுமான கோபஸ்த்ரீகளுக்கு கைகொடுத்து கரைசேர்ப்பார் இல்லையாயிற்று.

 

  1. அயந்த்ரித ஸ்வைர க3திஸ் ஸ தாஸாம்

ஸம்பா4விதாநாம் கரபுஷ்கரேண

ப்ரஸ்விந்நகண்ட: ப்ரணயீ சகாசே

மத்2யே வசாநாம் இவ வாரணேந்த்ர:

 

எதற்கும் கட்டுப்படாத ஸ்வதந்த்ரமான கதியை உடைய கண்ணன் தாமரை மலரையொத்த தமது திருக்கரத்தினால் தொடப்பெற்றவர்களான அம்மங்கைகளின் நடுவில் அன்பனாய் வியர்த்த கன்னத்துடன் பெடைகளின் இடையே பெருவாரணம் போல் விளங்கினான். (பெரியாழ்வார் 3/6/3)

 

  1. விமோஹநே வல்லவ கே3ஹிநீநாம்

ந ப்3ரம்ஹசர்யம் பி3பி4தே3 ததீ3யம்

ஸம்பத்ஸ்யதே பா3லக ஜீவனம் தத்

ஸத்யேந யேநைவ ஸதாம்  ஸமக்ஷம்

 

முந்தைய ஸ்லோகத்தில் கோபஸ்த்ரீகளை பகவான் அனுக்ரஹித்த முறை கூறப்பெற்றது. அத்தனைப் பெண்டிரையும் அனைத்து அனுபவித்ததும், அதனால் அவர்கள் பெற்ற பாக்யத்தின் சிறப்பையும் இச்ச்லோகத்தில் விவரிக்கிறார். கண்ணனின் இந்த தாந்தோன்றித்தனமான வ்யாபாரம் உலகத்தின் பார்வையில் மிக மட்டமானதாகத் தெரிகிறதே. கோபிகளின் செயலும் சரியாகுமா? இதற்கு ஸ்வாமி இச்ச்லோகத்தினில் பதில் கூறுகிறார். அப்பைய தீக்ஷிதரின் விவரணத்தின்படி…….

           விமோஹநே வல்லவ கேஹிநீநாம் கோபர்களின் பார்யைகளை கண் விண் தெரியாமல் மோஹிப்பதில் என்று கொள்ளலாம். கோகுலத்தில் வாழ்கின்ற வயது வந்தபெண்டீரின் இந்த சம்போகத்தினால் அவனுடைய ப்ரஹ்மசர்யம் சிறிதும் பிளவுபடவில்லை. இது பின்னால் பாரதகாலத்தில் குழந்தையை உயிர்ப்பிப்பதில் தெளிவுபடுத்தப்பட்டது. இங்கு ஸ்ரீ பாகவதத்தில் உள்ளதை ஸ்வாமி தேசிகன் உறுதிபடுத்துகிறார். பரிக்ஷித்து கேட்கிறார். “ தர்மஸ்தாபனத்திற்காகவும், அதர்ம நிக்னத்திற்காகவும் வந்த பகவான் இங்ஙனம் விபரீதாசரணம் செய்வது சரியா? ஸ்ரீ சுகர் கூறுகிறார், மஹான்களின் இச்செயல்களைக் குறை கூறலாகாது. நெருப்பு போன்றவர்களுக்கு இது குறையாகாது. யாரும் இதை பின்பற்றலாகாது. எவனுடைய திருவடித்துகள்களால் பெருமை பெறுவரோ, யோகப் ப்ரபாவத்தினால் தொலைந்த கர்மபந்தங்களை உடையவர்களோ, முனிவர்களும் எவனுடைய த்யானத்தில் ஸ்வதந்த்ரமாக சஞ்சாரம் செய்வார்களோ, அவருக்கு பாவமோ பந்தமோ சொல்ல இடமில்லை. இடைச்சிகள், அவர்களுடைய பதிகள் யாராக இருந்தாலும், எல்லா ஜீவராசிகளிலும் எவன் வசிக்கிறானோ, அவனே இப்போது உடலை அடைந்து விளையாடுகிறான். இது அனுக்ரஹத்திற்கே. யாரும் இதை அனுபவித்து தத்பரமாக வேண்டுமேயன்றி குற்றம் குறை காணலாகாது.

       திரு வேளுக்குடி க்ருஷ்ணன் ஸ்வாமிகள் அனுசந்திக்கின்றபடி, கோபிகளின் இந்நிலை பரமபக்தர்களின் நிலைக்கு ஒப்பானது. விபவத்தில் எம்பெருமானை கணவனாக அடையும் நிலை அவர்களுக்கு இருந்தது. பெருமானை சேவிக்காவிட்டால் ஆன்மா நில்லாது என்ற நிலையை அவ்ர்கள் கொண்டிருந்தார்கள். அன்றியும் கர்மபரவஸர்களுக்குத்தான் இந்த சாஸ்திரம். அப்ராக்ருது நிலையில் இது பயன்படாது. இங்குள்ள கோபஸ்த்ரீகள் தெய்வாம்சம் பொருந்தியவ்ர்கள். தேவகுஹ்யமான விஷயங்களில் ஹேதுவாதம் எடுபடாது. இத்தனையும் நடந்தது இளமையில், பால்யத்தில், யௌவனம். உலகக்கண் கொண்டு இதை பார்க்க இயலாது. ஏழு வயதுக்கு முன்னமே இந்த லீலை. எதைக்கொண்டு வாதிக்க இயலும்? இங்கு ஸம்போகம் என்பது மனித இனம் பெறுவது போன்றதன்று. ஸர்வாத்மாவான பகவானுக்கு உலகமெல்லாம் சரீரம் ஆனபடியால் இவன் பிற சரீரத்தை அணைந்தான் என்பதே இல்லை. தன் சரீரத்தைத்தான் தால் ஆலிங்கனம் செய்துகொண்டான்.

              தர்மஸ்தாபனத்திற்காக அவதாரம் செய்த ஜனார்த்தனன் பரதார கமநம் செய்தது எப்படி ந்யாயமாகும் என்று பார்வதி பரமசிவனாரை கேட்டபொழுது  தனது சரீரத்தையே அணைக்கின்றபோது இது ரதியும் அல்ல, குற்றமும் அல்ல என்று கூறுகிறார், (பாத்மபுராணம் உத்தரகாண்டம் ஸ்வசரீர பரிஷ்வங்காத் ரதிர் நாஸ்தி வராநநே)

  1. ஸ்வஸம்ப4வம் க்ருஷ்ணம் அவேக்ஷமாண:

3ந்து4ப்ரஸூதம் ச ப3ம் வ்ரஜேச:

நிஸர்க3மைத்ர்யா நியதைகபா4வௌ

ந்யயுங்க்த தௌ வத்ஸகுலாநி கோ3ப்தும்

 

       க்ருஷ்ணனைத் தன் குமாரனாகவே பார்ப்பவரும் பலராமனைத் தன் பந்துவின் மகனாகப் பார்ப்பவருமான நந்தகோபன் ஸ்வபாவமாகவே நட்புடையவர்களும், ஒருமித்த கருத்துடையவர்களுமான க்ருஷ்ண பலராமனை கன்றுகள் மேய்த்துவரும் பணியில் அமர்த்தினார்.

கண்ணனைத் தன் மகனாகவே எண்ணியிருந்தார். தேவகிக்கும் வஸுதேவருக்கும் தன் ஸ்வரூபத்தைக் காண்பித்தார். யசோதைக்கு விஸ்வரூபத்தினைக் காண்பித்தார். கோபிகளுக்கோ ப்ரஹ்மபாவம். ஆனால் நந்தகோபருக்கு ஒரு வாய்ப்புமில்லை. ஆகவேதான் ஜயந்தீ ஸம்பவனை ஸ்வஸம்பவனாகவே எண்ணியிருந்தார்.

 

  1. அநந்யதந்த்ர: ஸ்வயமேவ தே3வாந்

பத்மாஸநாதீ3ந் ப்ரஜநய்ய ரக்ஷந்

ஸ ரக்ஷக: ஸீரப்4ருதா ஸஹாஸீத்

நேதா க3வாம் நந்த3 நியோக3வர்த்தீ (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/11/37-38) 

 

       கண்ணன் ஸ்வதந்த்ரன். யாருக்கும் கட்டுப்படாதவன். பிரமன் முதலானோரைப் படைத்து அவர்களைத்தானே ரக்ஷிப்பவன். அத்தகைய ரக்ஷகன் நந்தகோபரின் நியமனத்தைப் பின்பற்றுபவனாய் கலப்பை ஏந்தி நிற்கும் பலராமனுடன் பசுக்களுக்கெல்லாம் தலைவனான்.

 

  1. கதம் வ்ரஜேத் சர்கரிலாந் ப்ரதே3சாத்

பத்3ப்4யாம் அஸௌ பல்லவகோமலாப்4யாம்

இதி ஸ்நுதஸ்தந்யரஸா யசோதா3

சிந்தார்ணவே ந ப்லவம் அந்வவிந்த3த்

சரளைக் கற்கள் நிறைந்த காட்டுப்பகுதியில் தளிர்போல் கோமளமான திருவடிகளால் எப்படி நடந்து செல்வான்? இவ்வண்ணம் நினைக்கும் ய்சோதை முலைப்பால் பெருக்கினால் நனைந்தவளாய் சிந்தைக்கடலில் விழுந்தாள். அங்கு அவள் கரை சேர்வதற்கு ஒரு படகும் இல்லை. (குடையும் செருப்பும் கொடாதே தாமோதரனை நான் உடையும் கடியன ஊன்று வெம்பரற்களுடை கடிய வெங்கானிடைக் காலடி நோவ கன்றின்பின் கொடியேன் என் பிள்ளையைப் போக்கினேன் என்று பெரியாழ்வார் அனுபவிக்கிறார். பன்னிரு திங்கள் வயிற்றிற் கொண்ட அப்பாங்கினால் என்னிளங்கொங்கை அமுதமூட்டி எடுத்து யான் பொன்னடி நோவப் புலரியே கானில் கன்றின் பின் போக்கினேன் பெரியாழ்வார் 3/2)

 

  1. விஹார வித்ராஸித து3ஷ்டஸத்வௌ

ம்ருகே3ந்த்3ர போதௌ இவ தீ4ரசேஷ்டௌ

3பூ4வது: சாச்வதிகேந பூ4ம்நா

பா3லௌ யுவாநௌ இவ தௌ ப3லாட்யௌ

Thanks to blissfulkrishna.com

       தமது விளையாட்டினாலேயே துஷ்டமிருகங்களை விரட்டியடித்தவர்களும், சிங்கக்குட்டிகள் போன்ற தீரச்செயல்களை உடையவர்களும் அச்சிறுவர்கள் பலம் மிகுந்து விளங்கும் யுவர்கள் போல் பலசாலிகளாகத் திகழ்ந்தனர்.

 

  1. ஸிந்தூ3ரிதௌ வத்ஸபராக3ஜாலை:

ஸிதாஸிதௌ பா3லக3ஜௌ இவ த்3வௌ

உதா3ரலீலௌ உபலக்ஷ்ய கோ3ப்ய:

ஸர்வாஸ்ததா3 (அ)நந்யவசா ப3பூ4வு:

       கன்றுகளின் கால்தூசிகளால் சிவந்தனவையும், வெளுப்பும் கறுப்புமான யானைக்குட்டிகள் போல் விளங்குபவர்களும் கம்பீரமான விளையாட்டும் உடைய அவர்களை கோபிகள் அனைவரும் கண்ணுற்று அப்போது பிற எவருக்கும் அடங்காதவர்களாக ஆகிவிட்டனர். இருவரும் பாலகஜங்கள் போல இருந்தனர். (மதப்புனல் சோரவாரணம் பையநின்று ஊர்வதுபோல் என்று தள்ர்நடை அனுபவம். வெள்ளைப்பெருமலைக் குட்டன் மொடுமொடுவென விரைந்தோட  பின்னைத் தொடர்ந்ததோர் கருமலைக்குட்டன் பெயர்ந்தடியிடுவதுபோல்……….)  அவர்களின் தீரச்செயல்களைக் கண்ட கோபியர் அவனுக்கு வசப்பட்டுவிட்டனர். பிற எதற்கும் வசப்படாதவர்கள் கண்ணனுக்கு வசமாகிவிட்டனர்.  வசா என்பது பெண் யானையைக் குறிக்கும். மதஜலம் பெருகும் ஆண் யானையைக் கண்ட பெண்யானை எந்தக்கட்டுக்கும் அடங்காமல் அதன் பின்னே செல்வது போல் கோபிகள் கண்ணனுக்கு வசப்பட்டனர். (பெரியாழ்வார் திருமொழி 3/4ம் திருமொழி)

 

 

  1. கோ3பாயமாநே புருஷே பரஸ்மிந்

கோ3ரூபதாம் வேத3கி3ரோ ப4ஜந்த்ய:

4வ்யைர் அஸேவந்த பத3ம் ததீ3யம்

ஸ்தோப4 ப்ரதிச்சந்த3 நிபை4ர் ஸ்வசப்3தை3:

 

       பரமபுருஷன் இடையர் வேஷத்தைக் கொண்டு விளங்கும்போது வேதங்கள் எல்லாம் பசுக்களின் உருவங்களை அடைந்தன. ஸ்தோபம் என்று எண்ணலாம்படியாக தமது குரல்களால் அவனுடைய திருவடியை அடிபணிந்து வந்தன. ஸ்தோபம் என்பது ஸாமவேதத்தில் கூறப்படும் ஒருவிதமான சப்தராசி.

 

  1. அபா3லிசோ பா3லிசவத் ப்ரஜாநாம்

ப்ரக்2யாபயந் ஆத்மநி பாரதந்த்ர்யம்

ந்யத3ர்சயந் விச்வபதி: பசூநாம்

3ந்தே4 ச மோக்ஷே ச நிஜம் ப்ரபு3த்வம் (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/14/14)

 

(picture courtesy maaran’sdog.org)

       பாலன் அல்லாத அவன் பாலனாக உலகில் உண்டானவர்களுக்கு காட்சியளித்தான். தான் பிறருக்கு அதீனமானவன் என்பதை வெளிப்படுத்தினான். ஆனால் இவன் உலகநாயகன். பசுக்களைக் கட்டுவதிலும், அவிழ்த்துவிடுவதிலும் தனது ப்ரபுத்வத்தை வெளிப்படுத்தினான்.  (ப்ரம்மாவால் ஒளித்து வைக்கப்பட்ட பசுக்களையும் கன்றுகளையும் ஒரு வருஷம் கழித்துதான் அவிழ்த்து விட்டதையும் ப்ரம்மாவை சிக்ஷித்ததையும் பாகவதத்தில் விரிவாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.)

 

  1. ஆத்மோபமர்தே3ப்யநு மோத3மாநாத்

ஆத்மாதி4கம் பாலயதஸ்ச வத்ஸாந்

கா3வஸ்ததா3நீம் அநகா4ம் அவிந்த3ந்

வாத்ஸல்ய சிக்ஷாம் இவ வாஸுதே3வாத்

       ஒன்றுக்கொன்று முட்டியடித்துக்கொண்டு தனது திருவடியை நெருக்கினாலும் அதைக் கொண்டாடி பெருமைப்படுகின்றவனும் தம்மைக்காட்டிலும் கன்றுகளின் மீது பாசம் கொண்டு பரிபாலிக்கும் வாஸுதேவனிடமிருந்து பசுக்கள் தூயதான வாத்ஸ்ல்யத்தைக் கற்று சிக்ஷை பெற்றன போலும். சிலசமயம் கன்றுகள் தம் தாயிடமிருந்து பால் குடிக்கும்போது  காம்பினைக் கடித்துவிடும்போது காலால் உதைத்து விலக்குகின்றனவும், தனக்குப் பசி எடுக்கும்போது கன்றுகளை சிறிதும் நினைக்காமல் மேய்கின்ற தாய்ப்பசுக்களைக் காட்டிலும் கண்ணனின் வாத்சல்யம் நன்று விளங்கியது.

 

  1. யோஸௌ அநந்த ப்ரமுகைர் அநந்தை:

நிர்விச்யதே நித்யம் அநந்தபூ4மா

வைமாநிகாநாம் ப்ரதமஸ்ஸ தே3வ:

வத்ஸைர் அலேலிஹ்யத வத்ஸலாத்மா

 

(picture courtersy. Maaran’s dog. Org)

       எவன் ஒருவன் அனந்தன் முதலான நித்யசூரிகளைக் கொண்டவனும் கணக்கில் அடங்காதவர்களாலும், எல்லையில்லாத மஹிமையை உடையவனாய் நித்யம் அனுபவிக்கப்படுகிறானோ எவன் ஒருவன் தேவர்களுக்கெல்லாம் ஆதியாய் விளங்குபவனோ அவன் வாத்ஸல்யம் என்பதொரு குணம் நிறையப்பெற்றவனாய் கன்றுகளாலும் நெருங்கி ஆஸ்வாதனம் பண்ணப்பெற்றான்.

 

  1. மஹீயஸா மண்டித பாணிபத்மம்

3த்4யந்நஸாரேண மதுப்லுதேந

த்3ருஷ்ட்வா நநந்து3: க்ஷுத4யாந்விதாஸ் தம்

வத்ஸாநுசர்யாஸு வயஸ்யகோ3பா:

 

Thanks to maaran’sdog.org)

       நித்யர்களால் பெரிதும் அனுபவிக்கப்பெற்ற கண்ணனை மாடு மேய்க்கும் தோழர்களான இடையர்கள் அனுபவித்து பெற்ற சௌபாக்யத்தினை விவரிக்கிறார். அலங்கரிக்கப்பெற்ற தாமரையையொத்த திருக்கரத்தினில் அதி உத்தமமானதும் தேன் கலந்ததுமான தயிர்சாதத்தினைக் கண்டு கன்றின் பின் வெகுதூரம் சென்று  களைத்துப் பெரும் பசியுடையவர்களான கோபர்கள் ஆனந்தம் அடைந்தனர். சுத்த சத்வமான அன்னம். தயிரும், பாலும், கன்னலும் தேனும் அமுதுண்ட பிரான் இன்று தயிரும் பாலும் வெண்ணெயும் மிளிர்ந்த அன்னத்தைக் கண்டு கண்ணன் தம் கையாலேயே அத்தகைய தத்யன்னத்தை தருவதை நினைத்து ஆனந்தமடைந்தனர்.

 

  1. ஸ்வாதூ3நி வந்யாநி பலாநி தைஸ்தை:

ஸ்நிக்3தைர் உபாநீய நித3ர்சிதாநி

ராமாய பூர்வம் ப்ரதிபாத்4ய சேஷை:

ஸ பிப்ரியே ஸாதர பு4ஜ்யமாநை:

கன்றுகள் மேய்த்து வரும்பொழுது காட்டில் உண்டான பலவிதமான பழங்களை அங்குள்ளவர்கள் அன்பு ததும்ப காண்பித்தனர். இது இனியதாயிருக்கும். இது அதை விட மதுரமாயிருக்கும் என்ற ரீதியில் அவர்கள் காண்பித்த பழங்களை பலராமனுக்கு கொடுத்துவிட்டுத் தாமும் உண்டு  கண்ணனும் களித்தான்.

 

  1. தாப்4யாம் ததா3 நந்த3நிதே3சிதாப்4யாம்

ரக்ஷாவதீம் ராமஜநார்த்தநாப்4யாம்

விசேஷபோ4க்3யாம் அப4ஜத் விபூ4திம்

ப்3ருந்தா3வநம் வ்யாப்ருததே4­நுப்3ருந்த3ம்

 

       நந்தகோபரின் கட்டளைப்படி பலராமனும் கண்ணனும் மாடுகள் மேய்த்துவரும்பொழுது சிறந்த பாதுகாப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது. எங்கும் கூட்டம் கூட்டமாக பசுக்கள் நிறைந்த ப்ருந்தாவனம் தனித்த சிறப்பினையும் செல்வத்தையும் பெற்று விளங்கியது.

 

  1. அகா34காஸாரம் அஹீநசஷ்பம்

அதீக்ஷ்ணஸூர்யம் தத் அசண்டவாதம்

ப்ரச்சாய நித்3ராயித தே4நுவத்ஸம்

ப்ரௌடே நிதா3கே4பி ப3பூ4வ போ4க்யம்

 

       ஆழமான நீர் நிலைகளையுடையதும், புல் நிறைந்து எங்கும் பசுமையுடையதும், வெயில் காலத்திலும் சூரிய தாபம் தெரியாததும், புயல் காற்றேதும் இல்லாததும், எங்கும் பெரிய மரங்களின் நிழலில் உறங்குகின்ற பசுக்கூட்டங்களையும் கன்றின் கூட்டங்களையும் உடையதும், வறட்சியான காலத்திலும் போக்யமாக ப்ருந்தாவனம் விளங்கியது.

 

  1. ந வ்யாதி4 பீடா ந ச தை3த்யசங்கா

நாஸீத் க3வாம் வ்யாக்4ர ப4யம் ச தஸ்மிந்

ஸ்வபா3ஹுகல்பேந ப3லேந ஸார்த்த4ம்

நாராயணே ரக்ஷதி நந்த3லக்ஷ்மீம்

 

       தனது வலதுகரம் போல் பலராமனிருக்க நாராயணான கண்ணன் நந்தகோபரின் செல்வத்தை ரக்ஷிக்கிறபோது வ்யாதியினால் பீடையில்லை. அஸுரர்கள் ப்ரவேசிக்கும் பேச்சே இல்லை. பசுக்களுக்கு புலியினால் பயமே இல்லை என்பதாயிற்று.

 

  1. நிரீதயஸ்தே நிரபாயவாஞ்ச்சா:

நிஸ்ச்ரேயஸாத் அப்யதி4கப்ரமோதா3:

ப்ரபேதி3ரே அபூர்வயுகா3நுபூ4திம்

கோ3பாஸ்ததா3 கோ3ப்தரி வாஸுதே3வே

 

Our sincere gratitudes to totalbhakthi.com)

       அப்பொழுது வாஸுதேவன் ரக்ஷகனாக இருந்துவந்ததால் எத்தகைய ஈதி பாதைகளும் இல்லை. இயற்கையாகவே சில இன்னல்கள் ஏற்படுவதுண்டு. இவற்றை ஈதிபாதைகள் என்பர்.

1.ஈதி-ஆறுகள். அதிகமழை. மழையின்மை, அதிகமழை விளைச்சலைப் பாதிக்கும், மழையின்மை உற்பத்தியைப் பாதிக்கும். இது ஒருவேளை நன்றாக இருப்பினும்  விளைச்சலைப் பாதிக்கும் மூன்று 1) எலிகள் 2) வெட்டுக்கிளி, 3) கிளி. இவற்றிலிருந்து பயிர் தப்புவது கடினம். மூன்றாவது அரசன் சேனை அருகில் இருப்பது. அதுவும் அழித்து விடும். ஆனால் இந்த 6 ஈதிகளும் அங்கு ஏற்படவேயில்லை.  நினைப்பவை -யெல்லாம் கிடைத்து வந்தன. ஆசைகள் வீணாகவில்லை. மோக்ஷத்தைக் காட்டிலும் அதிக ஆனந்தத்தை அடைந்து வந்தனர். எந்த யுகத்திலும் இந்த பேறு இருந்ததில்லை.

 

  1. வத்ஸாநுசர்யா சதுரஸ்ய காலே

வம்சஸ்வநை: கர்ணஸுதா4ம் விதா4து:

3தாக3த ப்ராணத3சாம் அவிந்த3ந்

கோ3பீஜநாஸ் தஸ்ய க3தாக3தேஷு ( narayaneeyam  59 th dasakam)

 

       கன்றுகளை மேய்ப்பதற்கு கண்ணன் பின் தொடர்ந்து செல்லும்போது குழலை ஊதுவான். செவிக்கினியதாகவும் அமுதம் போன்றதுமான அவ்வொலியினால் கோபஸ்த்ரீகள் அவனுடைய கதாகதங்களில் போகும்போதும் வரும்போதும் ப்ராணன் போவதும் வருவதுமான நிலையை அடைந்தனர்.

 

81.    ஆக்4ராத வர்த்மாநம் அரண்யபா4கே3ஷு

ஆரண்யகை: ஆச்ரிததே4நுபா4வை:

கேநாபி தஸ்யாபஹ்ருதம் கிரீடம்

ப்ரத்யாஹரந் ப்ரைக்ஷத பத்ரிநாத:

 

பசுக்கள் கண்ணனின் மலரொத்த திருவடிகள் படிந்த வழியை திருவடி பட்டதால் மேலும் வேதமணம் வீசும் இடங்களை முகர்ந்து கொண்டு அவன் பின்னே சென்றபோது முன்பு விரோசனனால் கவர்ந்து செல்லப்பட்ட க்ரீடத்தை ஸமர்ப்பிப்பதற்காக வந்த கருத்மான் கண்ணனைக் கண்டார். அரண்யம் காட்டுப்பாகம் , அரண்யம் ஓதவேண்டிய வேத பாகங்களில் எனவும் கொள்ளலாம். கோபால விம்சதியில் நிகமாந்தைர் அபி நாபி ம்ருக்யமாணம் என்கிறார், வேதாங்தங்கள் இன்னும் தேடிக் கொண்டு இருக்கின்றன. அத்தகையவனை உபநிஷத்துக்கள் பசு உருவம் கொண்டதால் அவனின் சேவையாயிற்று என்கிறார். வழியோடு தானே அவனைப் பார்க்கவேண்டும். அதனால் அவன் நடந்த வழிகளை மோப்பம் பிடித்து அவனைக் கண்டு கொண்டு விடுகின்றன.

 

கேநாபி எவனாலோ திருடப்பட்ட க்ரீடம். க்ரீடம் திருடப்படும்போது அவன் கண்ணனாக இருக்கவில்லை. அவன் ஹரியாக இருக்கும்போது களவு போனது

புராண ப்ரஸித்தம். அதைத் திரும்பிக் கொண்டு வரும்போது கருடன் கண்ணனைக் கண்டார் என்கிறார் ஸ்வாமி. கருடன் எவ்வளவு உயரத்தில் பறந்தாலும் பசுக்கள் தரையில் மோப்பம் பிடித்து செல்வதை அறிய இயலும். ப்ருந்தாவனமே வேதம். பசுக்களே உபநிஷத்துக்கள். கண்ணனே பரதேவதை. ஆதலால் க்ரீடம் அவனுடையதே என்று வேதஸ்வரூபியான கருடன் கண்டார்.

 

Peruman in vairamudi sevai

(thanks to sri. S. sampathkumar)

82.    தே3வஸ்ய து3க்3தோ43சயஸ்ய தை3த்யாத்

வைரோசநாத் வ்யாலபு4ஜோபநீத:

க்ருஷ்ணஸ்ய மௌலௌ க்ருதப3ர்ஹசூடே

ந்யஸ்த: கிரீடோ நிபிடோ ப3பூ4

 

       திருப்பாற்கடலில் பெருமான் யோகநித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்தபோது எம்பெருமானுடைய க்ரீடமானது ப்ரஹ்லாதனின் புதல்வனான விரோசனனால் அபகரிக்கப்பட்டது. பாம்புகளை விரும்பும் கருடன் இதை எப்படியோ கண்டுபிடித்து திருப்பி எடுத்துக்கொண்டு வந்தார். அழகாக மயில் தோகை அணிந்திருக்கும் கண்ணனின் ஸிரஸ்ஸில் சூட்டினார். அந்த க்ரீடம் அவருடைய அவருக்கு ஏற்றவாறு அழுத்தமாக பொருந்திவிட்டது. (கருட பஞ்சாசத் 49வது ஸ்லோகம் கருடனின் ப்ரபாவத்தை விளக்குகிறது).

 

83.    ஸமாஹிதை: அக்3நிஷு யாயஜூகை:

ஆதீ4யமாநாநி ஹவீம்ஷு போ4க்தா

4க்தைகலப்4யோ ப4கவாந் கதா3சித்

பத்நீபி4ர் ஆநீதம் அபு4ங்க்த போ4ஜ்யம் (srimad bhagavatham 10/23/1-52)

(Thanks to maransdog.org)

       ஒன்றிய மனதுடையவர்களால் செய்யப்படும் யாகங்களில் இடப்படும் ஹவிஸ்ஸுக்களை உண்பவன். பக்தர்களுக்கே எளியனாய் இருக்கும் பகவான் ஒரு சமயம் ப்ராஹ்மண பத்னிகள் கொண்டுவந்து ஸம்ர்ப்பித்த உணவினை உட்கொண்டான்.  (narayaneeyam – 69th dasakam)

 

84.    கராம்புஜ ஸ்பர்ச நிமீலிதாக்ஷாந்

ஆமர்சநை: ஆகலிதார்த்4த நித்3ராந்

வத்ஸாந் அநந்யாபிமுகாந் ஸ மேநே

ப்ரஹ்வாக்ருதீந் ப4க்திபராவநம்ராந்

 

       தனது கைகள் படுவதால் ஸுகத்தை அனுபவித்தவாறே கண்களை மூடியிருப்பவைகளும், கைகளால் தடவிக் கொடுப்பதால் பாதி உறக்கமுடையவைகளும் , தன்னையே நோக்கியவண்ணம் படுத்திருப்பவையுமான கன்றுகளை பக்தி நிறைந்து வணங்குகின்றனவோ என்று கண்ணன் எண்ணினான்.

 

85.    ரோமந்த2 பே2நாஞ்சித ச்ருக்விபா4கை3:

அஸ்பந்த3நைர் அர்த்த4 நிமீலிதாக்ஷை:

அநாத்3ருத ஸ்தந்யரஸைர் முகுந்த3:

கண்டூதிபி4ர் நிர்வ்ருதிம் ஆப வத்ஸை:

 

       அசைபோடுவதால் நுரைகள் தங்கும் உதடுகளையும் அசையாமல் படுத்திருப்பவையும் பாதி மூடிய கண்களையுடையதும் பால் குடிக்கவும் விருப்பமில்லாமல் கண்ணனுடைய சொரிதலால் தனித்த இன்பத்தை அடைபவையுமான கன்றுகளால், கன்றுகள் போலே தானும் சுகத்தை அடைந்தான். (கறவையின் கணங்கள் கால் பரப்பிட்டுக் கவிழ்ந்திற்ங்கி செவியாட்டகில்லாவே)

 

86.    ஸிஷேவிரே சாத்வலிதாந் ப்ரதே3சாந்

க்ருஷ்ணஸ்ய தா4ம்நா மணிமேசகேந

வஸுந்த4ராயாம் அபி கேவலாயாம்

வ்யாபாரயந்தோ வத3நாநி வத்ஸா:

 

       கண்ணனின் திருமேனி ஒளி தரையெங்கும் படுகின்றது. தரையெங்கும் புற்களோ எனும்படி அமைந்துவிட்டது. கண்ணனுடைய நிறம் இந்திர நீலமணியின் தேஹகாந்திதானே. மரகதப்பச்சை என்றும் கொள்ளலாம்.  அதனால் சுத்தமான தரையில் இவனுடைய நிறம் பளிங்குபோல் மின்னுகிறது. அதனால் கன்றுகள் புற்கள் அடர்ந்திருக்கின்றன என தரையெங்கும் வாய் வைத்தபடி செல்கின்றன. (பாதுகா ஸஹஸ்ரம் மரதக பத்ததி 8 (668) 11(671)

பாதுகையே ! நீ சிவனால் தரிக்கப்படும் சமயம் உன் மரகதத்தின் ஒளியால் அவை அருகம்புல்லோ என நினைத்து சிவனின் மான்குட்டி மேயக் கருதுகிறது).

 

87.    நவ ப்ரஸூதா: ஸ ததா3 வநாந்தே

பயஸ்விநீ: அப்ரதிமாந தோ3ஹா:

பரிப்4ரமச்ராந்த பதா3ந் அதூ3ராத்

ப்ரத்யாக3தாந் பாயயதே ஸ்ம வத்ஸாந்

       அன்று ஈன்ற கன்றுகளுடைய பசுக்கள் வெகு தூரம் செல்ல இயலாமல் அருகிலேயே மேய்ந்துவிட்டு நடக்க இயலாமல் மடி நிறைந்த பாலுடன் அதன் சுமையைத்தாங்க மாட்டாமல் வீடு திரும்புகின்றபொழுது அவற்றைக் கறக்கவிடாமல் அங்குமிங்குமாக ஓடி விளையாடி கால்சோர்ந்து வீடு திரும்புகின்ற கன்றுகளையே ஊட்டச்செய்தான் கண்ணன். (மாற்றாதே பால் சொரியும் வள்ளல் பெரும்பசுக்கள்)

 

88.    நிவிஷ்ய மூலேஷு வநத்3ருமாணாம்

நித்3ராயிதாநாம் நிஜதர்ணகாநாம்

அங்கா3நி கா3: ஸாத3ரம் ஆலிஹந்தீ:

அமம்ஸ்த ஸம்பா4வ்யகு3ணா: ஸ்வமாது:

 

       வனங்களில் உள்ள வனஸ்பதிகள் வானளாவியவை. அவற்றின் அடிப்பாகங்கள் எப்பொழுதும் அகலா நிழல் பெற்று விளங்கும்.  அந்த நிழல்களில் அன்று ஈன்ற கன்றுகள் உறங்குகின்றன. அவற்றைக் கறவைக்கணங்கள் தம் நாவினால் நக்குகின்றன. என்ன ஆதுரம் அந்த பசுக்களுக்கு! உறுப்புகள் வலுவடைய அவை நக்குவது இயற்கையாயினும் தன் தாய் தன்னிடம் காட்டிவரும் அன்பிற்கு அவை ஒப்பானதே என்று கண்ணன் கருதினான்.

 

 

89.    ஸ நைசிகீ: ப்ரத்யஹம் ஆதபாந்தே

ப்ரத்யுக்தகோ4ஷா இவ வத்ஸநாதை3:

மதூ4நி வம்சத்4வநிபி4: ப்ரயச்சந்

நிநாய பூ4யோபி நிவாஸபூ4மிம்

       தினந்தோறும் மாலை வேளையில் குழலூதியே வீடு திரும்புகிறான் கண்ணன்.  அக்குழலோசையின் இனிமையால் உந்தப்பட்டு கன்றுகள் வீட்டிற்கு அருகில் கத்திக்கொண்டு வரும்போது வீட்டில் அடைபட்டிருக்கும் கன்றுகளும் எதிர்த்துக் கூச்சலிட குழலோசை அமுதமாகப்பாய உத்தமமான பசுக்களை மறுபடியும் கொட்டகைக்கு கொண்டு வந்து சேர்த்தான்.

 

90.    ஸ மா வ்ரஜந் விச்வபதி: வ்ரஜாந்தம்

கோ3பி4: ஸமம் கோ3பவிலாஸிநீநாம்

உல்லாஸஹேது: ஸ ப3பூ4வ தூ3ராத்

உத்யந் விவஸ்வாந் இவ பத்மிநீநாம்

Thanks to maransdog.org

       விச்வங்களுக்கெல்லாம் பதியானவன், வ்ரஜத்தின் அருகில் வருபவனாய் பசுக்களுடன் திரும்பிவரும்பொழுது ஆயர் மங்கையர்க்கு மிகுந்த உல்லாஸத்தை முகமலர்ச்சியை தூரத்திலிருந்தே அளித்தான். இது கதிரவன் உதயமாகும்போது தாமரையோடைகள் ஒரு வகையான புத்துணர்வை அடைவது போல் இருந்தது.  (வ்ரஜம் ப்ருந்தாவனம், கோகுலம், மஹத்வனம் பாண்டீரவனம் முதலான மதுராவின் அருகில் உள்ள பகுதிக்கு வ்ரஜம் என்று பெயர். 84 சதுரமைல்கள் கொண்ட அப்பகுதியை வ்ரஜபூமி என இன்றும் அழைக்கின்றனர். வ்ரஜம் என்றால் ஸஞ்சரித்த பகுதி எனவும் கொள்ளலாம். கம்ஸபயத்தினால் நகரமே நகர்ந்தவண்ணம் இருந்தபடியால் இப்படியாகும்.

 

91.    நிவர்த்தயந் கோ3குலம் ஆத்தவம்ச:

மந்தா3யமாநே தி3வஸே முகுந்த3:

ப்ரியாத்3ருசாம் பாரணயா ஸ்வகாந்த்4யா

3ர்ஹாவ்ருதம் வ்யாதநுதேவ விச்வம்    (வ்யாதநுத இவ)

       புல்லாங்குழலை கையில் ஏந்திய வண்ணம் ஆவினங்களை மாலை வேளையில் திருப்பி அழைத்துவந்தான். கண்ணனிடம் மாளாத காதல் கொண்ட பெண்டிரின் பட்டினிக் கிடந்த கண்களுக்கு பாரணை போல் அவனது திருமேனி காந்தியைக் கண்டு களித்தனர். தனது திருமேனிப்பொலிவினால் இந்த உலகினையே மயில்தோகை கவ்வியதோ எனும்படியாக அவனது திருமேனி காந்தி பரவியதுபோல் ஆயிற்று. (முது துவரைக் குலபதியாக் காலிப்பின்னே இலைத்தடத்த குழலூதி ஆயர்மாதர் இனவளைக் கொண்டான். பெரிய திருமொழி 6/6/7)

 

92.    பா3லம் தருண்யஸ் தருணம் ச பா3லா:

தம் அந்வரஜ்யந்த ஸமாநபா4வா:

தத் அத்3பு4தம் தஸ்ய விலோப4நம் வா

தஸ்யைவ ஸர்வார்ஹ ரஸாத்மதா வா

 

       பாலனான கண்ணனை நல்ல யௌவனப் பெண்களும் நல்ல யௌவனமுடைய கண்ணனிடம் சிறுமிகளும் ஒரே விதமான மனோபாவத்துடன் ஈடுபட்டனர். இது அத்புதம். வயதானவர்கள் அவனிடம் காதல் கொள்வது அல்லது வயது வராதவர்கள் அவனைக் காதலிப்பது என்பது அதிசயம். இது அவன் ஏமாற்றுவதா? அல்லது அவனே ஆளுக்குத்தக்கவாறு ரஸமாக மாறுவதா?

 

93.    அவேதி3ஷாதாம் ப்ருது2கௌ பித்ருப்4யாம்

தாருண்யபூர்ணௌ தருணீஜநேந

வ்ருத்4தௌ புராவ்ருத்த விசேஷவித்3பி4:

க்லுப்தேந்த்ர ஜாலௌ இவ ராமக்ருஷ்ணௌ

 

       தாயும் தந்தையும் இவர்களை குழந்தைகள் என எண்ணினர். யுவதிகளால் யுவாக்களாக அறியப்பட்டனர். அவதார விசேஷ ரஹஸ்யங்களை முன்னோர் வாயிலாக கேட்டுணர்ந்தவர்களால் பெரியோர்கள் என்று அறியப்பட்டனர். இவ்விருவரும் (பலராமன், க்ருஷ்ணன்) இருவரும் இந்திரஜாலக்காரர்கள் போல உணரப்பட்டனர். இங்கு பெண்டிர் மட்டுமன்றி அங்குள்ளவர் அனைவரும் தாம் கண்டுகொண்ட வகையை கூறுகின்றார். ஒருவனையே பலவிதமாக நினைப்பதும், அவரவர் தாம் அறிந்த வண்ணம் அனுபவிப்பதும் இயற்கை. எந்த வகையில் தன்னை அவன் காட்டிக் கொடுத்தானோ அவ்வகையில் தானே அவனை அனுபவிக்க இயலும். இங்கு கௌமாரம், யௌவனம் ஜரா ஆகிய மூன்று நிலைகளும் ஒருவரிடமே ஒரே சமயத்தில் சேர்ந்தது என்னே என்று விவரிக்கிறார். (மையார் கண் மடவாய்ச்சியர் மக்களை மையன்மை செய்து அவர் பின் போய்………………….உன்னை என் மகன் என்பர் )

 

94.    அதா2பதா3நம் மத3நஸ்ய தா3தும்

ஆதா3தும் ஆலோகயதாம் மநாம்ஸி

நவம் வயோ நாத2ஸமம் ப்ரபேதே3

கு3ணோத்தரம் கோ3பகுமாரிகாபி4:

 

       மன்மதனுக்கு ஒரு பராக்கிரமத்தை அளிக்கவும், பார்ப்பவர்களின் உள்ளங்களைக் கவர்ந்திடவும், நாதனுக்கு ஏற்ப கோபிகள் பல குணங்களால் சீரியதான புது வயதினை, யௌவனத்தை அடைந்தனர்.

 

95.    அநங்க3ஸிந்தோ4: அம்ருத ப்ரதிம்நா

ரஸஸ்ய தி3வ்யேந ரஸாயநேந

மஹீயஸீம் ப்ரீதிம் அவாப தாஸாம்

யோகீ3 மஹாந் யௌவந ஸம்ப4வேந

 

       மஹா யோகியான க்ருஷ்ணன் ஆயர் சிறுமிகளின் யௌவன சேர்த்தியால் பெரு மகிழ்ச்சி அடைந்தான். திருப்பாற்கடலில் அமுதம் சிறந்தது போல் காம ஸாகரத்தில் ச்ருங்காரம் ஏற்றம் பெறும். அதற்கு திவ்யமான ரஸாயனம் போல் அமைந்தது அவர்களின் யௌவனம்.

 

96.    விஜ்ரும்ப4மாண ஸ்தந குட்மலாநாம்

வ்யக்தோந்மிஷத் விப்4ரம ஸௌரபா4ணாம்

மது4வ்ரதத்வம் மது4ராக்ருதீநாம்

லேபே4 லதாநாம் இவ வல்லவீநாம் (வரதராஜ பஞ்சாசத் 1, கோபால விம்சதி 14)

 

       யௌவன ப்ரவேசம். மனதில் பல எண்ணங்கள், கோபிகளின் யௌவனம் உதயமாகின்றது. திருமுலைத்தோற்றம், மொக்குகள் போன்ற வடிவம், அதில் ஒரு எழுச்சி, மலர் அலர்கின்றபோது வெளியாகும் நறுமணம், அழகு பரவுகின்றது. மேனி மினுமினுக்க ஆரம்பிக்கின்றது. மிடுக்கான தோற்றம். இத்தகைய கோப ஸ்த்ரீகளைச் சுற்றி பார்வை வட்டமிடுகின்றது. இது அழகான கொடியில் மொக்கு எழுவதும் அதனைச் சுற்றி வண்டு மொய்ப்பதும் போன்றதொரு நிலை. இதை கோபிகளின் விஷயத்தில் கண்ணன் அடைந்தான்.

 

97.    அதிப்ரஸங்கா3த் அவதீ4ரயந்த்யா

ப்ராசீநயா ஸம்யமிதோ நியத்யா

பாஞ்சாலகந்யாம் இவ பஞ்சபு4க்தாம்

4ர்மஸ் ஸதீ: ஆத்3ருத தாத்3ருசீஸ்தா:

 

முந்திய ஸ்லோகத்தில் கண்ணனும் கோபியர்களும் ச்ருங்கார சமாதியில் இணைந்தது ரம்யமாகவும் கோப்யமாகவும் காட்டப்பெற்றது. ஒரு மரத்தில் பல் கொடிகள் இணைந்து விளங்குவது போன்றதாக இது ஆகிவிட்டது. க்ருஷ்ணம் தர்மம் ஸநாதநம். ஆனால் கோபிகளின் விஷயத்தில் இது தர்ம வ்ருத்தமாகின்றதே? அவற்றிற்கு எல்லாம் அடக்கமான ஸமாதானத்தை இந்த ஸ்லோகத்தில் கூறுகின்றார்.

 

கோபிகள் கண்ணனை நினைத்தபின் வேறு எந்த புருஷனையும் நினைத்திலர் என்கிறார் ஸ்ரீ சுகர் பாகவதத்தில். உன்னிடம் லயித்த எங்கள் மனம் வேறொன்றில் லயிக்குமோ? வறுபட்ட தானியம் முளைக்குமோ? அதிப்ரஸங்கம் ஏற்படாவண்ணம் அவர்கள் நிலை இருந்தது என்று கருத்து. மேலும் முந்தையதான ஒரு விதியால் கட்டுப்பட்டதாய் க்ருஷ்ணானுபவ சௌபாக்யத்தை முன்பிறவியில் செய்த தவத்தினால் சேமித்து வைத்துக் கொண்டனர் என்பதாம். உன்னைப்போல் ஒரு புத்திரன் வேண்டுமென்றதால் பகவானே புத்திரனாய் வரநேர்ந்தது. அதைப்போல் க்ருஷ்ணனையே பதியாக வரித்த பாக்யம் இப்போது பலித்தது எனவும் கொள்ளலாம். அத்தகைய நிலையில் உள்ள அவர்களை தர்மம் பதிவ்ரதை என்றே ஆதரித்தது.

மேலும் ஐவரால் அனுபவிக்கப்பெற்ற பாஞ்சாலராஜனின் புத்ரியைப்போல் என்கிறார். தர்ம வ்யவஸ்தைகளைப் பண்ணிய வ்யாஸ, பராசர,பீஷ்ம விதுரர் சாட்சியாக த்ரௌபதியை ஐவர் மணம் செய்து கொள்வது தர்மத்தில் ஏற்கப்பட்டுவிட்டது. அவள் பதிவ்ரதையாகவே கருதப்பட்டாள். அதுபோலவே இடைச்சிகள் விஷயத்திலும் கொள்ளவேண்டும். கண்ணன் இடையரில் ஒருவன் என்று அவர்கள் யாருக்கும் தோன்றவில்லை. அவர்களுடைய ச்ருங்காரம் சாமான்யமாகத் தோன்றினும் பரபக்தி ரூபம். அவர்கள் ரஸஸ்வரூபமான கண்ணனை அனுபவித்தனர். இப்படி ஈடுபடக்கூடாது என்று தடுக்க ஒரு நியதி இல்லை. தர்ம வ்யதிக்ரமம் தோன்றினாலும் அவர்களால் அதை சரிக்கட்ட இயலும். ஸோமன் கந்தர்வன் அக்னி பின்னரே மனிதன் என்று விவாஹ சாஸ்த்ரம் தெரிவிக்கின்றது. இங்கு பதிவ்ரதபங்கம் இல்லை. ஸர்வாந்தர்யாமியான கண்ணனை பிறர் என்று சொல்ல வாய்ப்பில்லை. அவ்ர்களின் பதியாகவே அவர்களுக்கு அந்த ரஸத்தை அளித்தான் என்றே கொள்ளவேண்டும். ஆதலால் கோபஸ்த்ரீகள் ஸதிகள் என்று உணர்த்தப்படுகிறது.

 

98.    தி3சாக3ஜாநாம் இவ சாக்வராணாம்

ச்ருங்கா3க்3ர நிர்பி4ந்ந சிலோச்சயாநாம்

ஸ தாத்3ருசா பா3ஹுப3லேந கண்டாந்

நிபீட்ய லேபே4 பணிதேந நீலாம்  (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/58/32-52)

       கொம்புகளால் மலைகளைத் துகள்களாகச் செய்யும் இயல்புடைய, மஹாபலசாலிகளான திக்கஜங்கள் போன்ற காளைகளின் கழுத்துக்களை நெளித்து அடக்கவல்லதொரு செயலுக்கு வெகுமதியாக நப்பின்னையை அடைந்தான். (ஆன் ஏறு ஏழ் வென்றான் பெருமாள் திருமொழி 1/4/1) காம்பணை தோள் பின்னைக்காய் ஏறுடனேழ் செற்றதுவும் திருவாய்மொழி 2/5/7)  (வம்பவிழ் கோதை பொருட்டா மால்விடை ஏழடர்த்த திருவாய்மொழி 3/5/4). இங்கு ஸ்வாமி ஹரிவம்சத்தில் வந்த கதையை நினைவுபடுத்துகிறார். யசோதைக்கு விதேஹ நகரத்தில் கும்பகன் என்ற அரசர் இருந்தார். அவரிடம் ஆக்களும் ஆன்களும் அநேகம். காலநேமியின் ஏழு புதல்வர்களும் காளை வடிவெடுத்து அதில் புகுந்துவிட்டனர். தன் தந்தை பகவானால் கொல்லப்பட்டதையும் தாங்கள் தோற்றதையும் மனதில் கொண்டு கோகுலத்திலும் மற்ற அண்டை ப்ரதேசங்களிலும் தொல்லை கொடுத்து வந்தனர். அவற்றின் தொல்லை தாங்காத மன்னன் காளைகளை அடக்குபவர்க்கு தன் மகளை மனைவியாக்குவேன் என அறிவிக்க கண்ணன் அவற்றை அடக்கி அவளை மணந்தார் என்கிறது ஹரிவம்சம். ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் சத்யா (நாக்னஜிதி) என்பவளை எருதுகளை அடக்கி மணம் புரிந்தார் என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. இதில் பால்யத்திலே நடந்த விவாஹம் என்பதால் ஹரிவம்ச கதாபாத்திரமே என்று அப்பைய தீக்ஷிதர் விளக்குகிறார்.

 

 

99.    கரேண த3ம்போ4ளி கடோரதுங்கா3ந்

தே3ஹாந் ப்ருதூந் தா3நவ து3ர்வஷாநாம்

விம்ருத்4ய நூநம் வித3தே4 முகுந்த3:

ப்ரியாஸ்தந ஸ்பர்ச விஹாரயோக்3யாம்  (நாராயணீயம் 81/4)

 

       வஜ்ராயுதம் போல் கடினமானதும் மிகப்பெரியவையுமான அஸுர துஷ்டர்களான காளைகளின் பூதாகாரமான உடல்களை ஒருகையினாலேயே அழுத்தி அழித்த முகுந்தனான கண்ணன் தனது ப்ரியையின் திருமுலைத்தடங்களைத் தொட்டு அணைக்கவும் அழுத்தவும் முன்கூட்டியே பயிற்சி செய்துகொண்டான் போலும். (லக்ஷ்மி சஹஸ்ரத்தில் ஸ்வாமி வேங்கடாத்வரி ப்ரயத்ன ஸ்தபகத்தில் சாதிக்கிறார். உலகுக்கே உணவூட்டக்கூடிய உனது ஸ்தனபாரத்தினை தாங்குவதற்காகவே கூர்மாவதாரத்தில் மலையைத் தூக்கிப் பயிற்சி செய்தாரோ? ஸ்வாமி தேசிகனின் இச்ச்லோகத்தினை ஸ்வாமி இதற்கு உதாரணமாகக் கொண்டாரோ?)

 

100.ஆத்மீய பர்யங்க3 பு4ஜங்க3கல்பௌ

அக்ஷேப்ய ரக்ஷா பரிகௌ4 ப்ருதி2வ்யா:

நீலோபதா4நீகரணாத் ஸ மேநே

பூ4யிஷ்ட த4ந்யௌ பு4ஜபாரிஜாதௌ

.

தனது பள்ளிக்கட்டிலான ஆதிசேஷன் போன்றவையும் பூமிக்கு அகற்ற முடியாத உழல்தடிகளோ எனத் தோன்றும் தனது புஜங்களை நப்பின்னைக்கு

அணையாக்குவதால் அவை சிறந்த பாக்யம் செய்தனவோ என்று எண்ணினான். அப்புஜங்களும் பாரிஜாத மரத்தை ஒத்திருந்தது. புஜங்களை பாரிஜாத மரங்களாக வர்ணிப்பது ரஸம். பெண்களையோ அவர்களின் கைகளையோ கொடிபோல் வர்ணிப்பதும் உண்டு. மரத்தைச் சுற்றிக் கொடி பட்ர்வதுபோல் ஆடவரை அண்டி பெண்கள் அணைத்து விளங்குவர். கண்ணனே பாரிஜாதம் எனில் அவன் கைகளை மட்டும் பாரிஜாதம் என்று எப்படி கூறலாம்? பாரிஜாதங்கள் போன்றிருக்கும் கைகள் என்று உபமானமாகவே கூறப்பட்டது. மென்மை, அழுத்தம் நறுமணம் ஆகிய மூன்று தன்மைகளையும் உணர்த்துவதற்காகவே உணர்த்தப்பட்டன போலும். (சென்று சினவிடையேழும் பட அடர்த்துப் பின்னை செவ்வித்தோள் புணர்ந்து…பெரியதிருமொழி 3/10/10)

 

101.ராகா3தி3ரோக3 ப்ரதிகாரபூ4தம்

         ரஸாயநம் ஸர்வத3சாநுபா4வம்

         ஆஸீத் அநுத்4யேயதமம் முநீநாம்

         தி3வ்யஸ்ய பும்ஸோ த3யிதோபபோ43:

 

       முந்திய ஸ்லோகத்தில் கண்ணன் நப்பின்னையை அனுபவித்த முறையை பரமபோக்யமாய் அருளிச் செய்தார். இவ்விதம் லீலைகளை அனுபவித்தல் சரியா? ச்ருங்கார ரஸ புஷ்டியை மையமாய் வைத்துப் பாடுபவர் எங்ஙனம் வேண்டுமானாலும் பாடிவிட்டுப் போகட்டும்! ஆனால் ஸ்வாமி இப்படியெல்லாம் வர்ணிக்க வேண்டுமா? இவ்வகையில் எழும் சந்தேகங்களுக்கு ஸ்வாமி இச்ச்லோகத்தில் விடையளிக்கிறார். கவி சமயத்தில் கவிகள் கையாண்ட முறையை மீறுவது பொருத்தமில்லை, மேலும் கண்ணனுடைய திவ்யமான லீலைகளையும் திவ்யமான சரிதங்களையும் அவன் காட்டித்தந்ததை அவ்வண்ணமே கூறுவதுதான் ஏற்றம். நப்பின்னை போகாதிகளை பரமபோக்யமாக வர்ணித்தபோது கூட சித்தவிஹாரம் ஏற்படாது. இது எல்லா அவஸ்தைகளுக்கும் போக்யமாகவும் மனதில் ஏற்படும் விகாரங்களுக்கு நிவாரணமாகவும் எல்லா சமயங்களிலும் உபயோகப்படக் கூடிய ஓர் அற்புதமான ஔஷதமாகவும் முனிவர்களின் த்யானத்திற்கு பகவத் ச்ருங்கார சேஷ்டைகள் போக்யமாகவும் இருந்தது.

 

102.அநுத்3ருதா நூநம் அநங்க3பா3ணை:

ஸுலோசநா லோசநபா43தே4யம்

ப்ரத்யக்3ரஹீஷு: ப்ரதிஸந்நிவ்ருத்தம்

த்யக்தேதரை: அக்ஷிபி4: ஆத்மநா ச

 

       விதேஹ நாட்டிலிருந்து திரும்பி வருகின்றவனும், கண்களுக்கு பாக்யமாய் இருப்பவனுமான கண்ணனை, கண்ணழகிகளான பெண்டிர் மன்மத பாணங்களால் துரத்தப்பட்டவர்களாய் மற்றொன்றினைக் காணாத கண்களாலும் உள்ளத்தாலும் எதிர்கொண்டழைத்தனர்.

 

103.வ்ரஜோபகண்டே விபு3தா4நுபா4வ்ய:

கோ3பீஜநைர் ஆத்மகு3ணாவதா3தை:

ஸமாவ்ருதோ நந்த3ஸுத: சகாசே

தாராக3ணைர் இந்து3: இவாந்தரிக்ஷே

 

       கோகுலத்தின் அருகில் தமது குணங்களால் தூய்மையுடைய கோபஸ்த்ரீகளுடன் மஹா மேதாவிகளால் அனுபவிக்கத்தகுந்த குணக்கடலான நந்தகோபரின் மைந்தன் வானில் நக்ஷத்திரங்களுடன் விளங்கும் சந்திரன் போல விளங்கினான்.

104.ஹத்வா ஸயூதம் த்ருணராஜஷண்டே

ராமாச்யுதௌ ராஸப4தை3த்ய உக்3ரம்

அதோஷயேதாம் ப்4ருஷம் ஆத்மப்4ருத்யாந்

ஸ்வாத்4யை: ஸுதா4பிண்டநிபை4: பலௌகை4: (ஸ்ரீமத் பாகவதம் (10/15/15-44)

 

(காட்டை நாடித் தேனுகனும் களிறும் புல்லும் உடன்மடிய வேட்டையாடி வருவானை விருந்தாவனத்தே கண்டோமே நாச்சியார் திருமொழி 14-9)

Thanks to maransdog.org

       பனங்காட்டில் தனது இனத்துடன் மிகக் கொடிய உருவில் வந்த அஸுரனைக் கொன்று ராமனும் கிருஷ்ணனும் மிகவும் ருசிகரமானவையும் அமுதக்கனியோ என்பது போலிருந்த பனம்பழங்களால் தமது வழிவந்தவர்களை மகிழச்செய்தனர். இதுவரை கண்ணனின் சரிதத்தையே கூறி வந்தார். இப்பொழுது பலராமனுடன் இணைந்து கண்ணன் செய்ததை குறிப்பிடுகிறார். பனங்காட்டில் கழுதை உருவில் வசித்த தேனுகன் என்ற அசுரன் மனிதர்களையே கொன்று தின்பதால் மனித சஞ்சாரமே இல்லாமல் போய்விட்டது. அங்குள்ள பனைமரங்களில் பழங்கள் காய்த்துத் தொங்கின. கண்ணனைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு அதில் ஆசை ஏற்படவே பலராமன் அங்கு சென்று மரங்களை குலுக்கி உலுக்கினார். இதைக் கண்ட தேனுகன் பலராமன் மீது பாய அவனையும் அவனோடு வந்த அனைத்து அசுரர்களையும் அழித்தார். அன்று அவர்கள் அப்பழங்களையும் உண்டு களித்தனர்.

 

105.கதா3சித் ஆஸாதி3த கோ3பவேஷ:

க்ரீடாகுலே கோ3பகுமாரப்3ருந்தே3

ஸ்கந்தே4ந ஸங்க்3ருஹ்ய ப3லம் ப3லோயாந்

தை3த்ய: ப்ரலம்போ3 தி3வம் உத்பபாத (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/18/17-30)

       ஒரு சமயம் கண்ணன் பலராம கோஷ்டி, தன் கோஷ்டி என்று வகுத்துக் கொண்டு விளையாடினான். அச்சமயம் ப்ரலம்பன் என்ற அசுரன் இடையர் வேடம்ப் பூண்டு உள்ளே புகுந்து கண்ணனை தனித்து இழுத்துச் சென்று கொல்ல நினைத்தான். இதையறிந்த கண்ணன் ஒரு விளையாட்டினை வகுத்தான். தோற்றவன் வென்றவனைச் சுமந்து செல்லவேண்டும் என்பதே அது. தான் தோற்றதாக காண்பித்து ஸ்ரீதாமா என்பவனைச் சுமந்து சென்றார்ன். இதைக் கண்ட ப்ரலம்பன் பலராமனிடம் தோற்றதாகக் காண்பித்து அவனைத் தோளில் சுமந்து வெகுதூரம் சென்று வானில் எழும்பினான்.

 

106.பபாத பூ4மௌ ஸஹஸா ஸ தை3த்ய:

தந்முஷ்டிநா தாடிதசீர்ணமௌலி:

மஹேந்த்3ரஹஸ்த ப்ரஹிதேந பூர்வம்

வஜ்ரேண நிர்பி4ந்ந இவாசலேந்த்3ர:.  (நாராயணீயம் 57வது தசகம்)

Thanks to onlynarayaneeyam.blogspot.com

 

      அந்த அஸுரன் பலராமனின் முஷ்டியினால் குத்தப்பெற்று தலை பலவாறு சிதறியவாறு மறுகணமே பூமியில் விழுந்தான். இந்திரன் வஜ்ராயுதத்தினால் மலைகளைப் பிளக்க அம்மலை விழுந்தது போல் இருந்தது. (தேனுகன் பிலம்பன் காளியன் என்னும் தீப்பப்பூடுகள் அடங்க உழக்கி பெரியாழ்வார் 3/6/4)

 

107.ஸ்வவாஸஸா க்லுப்த கலங்கலக்ஷ்மீ:

காந்த்யா தி3ச: சந்த்3ரிகயேவ லிம்பந்

ரராஜ ராமோ த3நுஜே நிரஸ்தே

ஸ்வர்பா4நுநா முக்த இவோடுராஜ:

 

       தனது ஆடையினால் களங்கம் பெற்றது போலவும், தனது உடலழகால் நிலவு கொண்டு திக்குகளை வெள்ளை பூசுவது போலவும் ப்ரலம்பாஸுரன் மாண்டவுடன் ராகுவின் பிடியிலிருந்து விடுபட்ட சந்திரன் போல பலராமன் விளங்கினான். (பலராமன் எப்போதும் நீலநிற ஆடை அணிந்திருப்பான். பொன்னிறமான அவனது உடலுக்கு அது சந்திரனில் உள்ள களங்கமோ என்று சொல்லும் வகையில் அமைந்துவிட்டது). (கருளுடைய பொழில்மருதும் கதக்களிறும் பிலம்பனையும் ………….உடையவிட்டு ஓசை கேட்டான். பெரியாழ்வார் 4/9/3)

காளிங்க ந(ம)ர்த்தனம் : (108-127) (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/16/1-67)

 

 

108.விநைவ ராமேண விபு4: கதா3சித்

ஸஞ்சாரயந் தே4நுக3ணம் ஸவத்ஸம்

வநச்ரியா தூ3ர விலோபி4தாக்ஷ:

கஞ்சித் யயௌ கச்சம் அத்3ருஷ்டபூர்வம்     (நாராயணீயம் 55வது தசகம்)

 

       பலராமன் இல்லாமலேயே ஒருசமயம் ஆவினத்தை மேய்க்க கன்றுகளுடன் மேய்க்கச் சென்ற கண்ணன் வனத்தில் வனப்பினால் ஈர்க்கப்பெற்று வெகுதூரம் சென்றுவிட்டான். அங்கு இதற்குமுன் கண்டிராததொரு ஓடை மடு இருந்தது.

 

109.யத்ருச்சயா சாரித தே4நுசக்ர:

கூலாந்திகே விச்வஜநாநுகூல:

கலிந்த3ஜாம் காலிய பந்நக3ஸ்ய

க்ஷ்வேலோத்க3மை: கஜ்ஜலிதாம் த33ர்ச:

       ஸ்வதந்திரமாக மாடு மேய்த்துவரும் கண்ணன் உலகங்களுக்கெல்லாம் அநுகூலமாயிருப்பவன் அக்கரையின் அருகில் காளியன் என்ற அரவின் விஷத்தினால் கொப்பளித்துக் குழம்பி சாந்து போன்றிருக்கும் நீரினுடைய யமுனையைக் கண்டான். (யமுனைக்கு களிந்தஜா என்றும் பெயர். கலிந்த மலையில் தோன்றுகிறபடியால் இப்பெயர்.)

 

110.விஷாக்3நிநா முர்முரித ப்ரதாநே

வைரோசநீ தீரவநாவகாசே

அஹீந்த்3ரம் ஆஸ்கந்தி3தும் அத்4யருக்ஷத்

காஷ்ட்டாக்ருதிம் கஞ்சன நீபவ்ருக்ஷம்

விஷத்தீயினால் ஒரு வகையான கொந்தளிப்பும் ஓசையும் உடைய யமுனையாற்றங்கரையில் உள்ள காட்டுப்ப்ரதேசத்தில் இலை மலர் தளிர் ஏதுமில்லாமல் வெறும் கட்டையாக இருந்த ஒரு கடம்பமரத்தில் ஏறி அங்குள்ள அப்பாம்பினை அழிக்க எண்ணினான். (விரோசனன் சூரியன். அவனுடைய பெண் வைரோசநீ) களிந்தன் என்றாலும் சூரியன். ஆகவே காளிந்தீ என்றும் யமுனையை அழைப்பர். . மேலும் பாகவதம் 10வது ஸ்கந்தம் 58வது அத்யாயத்தில் சூரியனின் பெண்ணான காளிந்தீ என்பவள் விஷ்ணுவைத் தவிர வேறொருவரை மணக்கமாட்டேன் என்று கூறி கடுந்தவம் புரிந்தாள். சூரியனால் யமுனைக்குள் நிர்மாணிக்கப்பட்ட நகரில் அவள் வசித்தாள். க்ருஷ்ணன் அவளை மணந்து கொண்டார். அவரின் அஷ்டமஹிஷிகளில் ஒருவளாய் அவள் திகழ்ந்தாள். காளிந்தி வசித்தபடியால் யமுனைக்கு காளிந்தீ என்றும் பெயர்)

 

81.    மது4த்3ரவைர் உல்ப3ண ஹர்ஷபா3ஷ்பா

ரோமாஞ்சிதா கேஸர ஜாலகேந

பத்ராங்குரை: சித்ரதநு: சகாசே

க்ருஷ்ணாச்ரிதா சுஷ்க கத3ம்ப3சாகா

The kadamba tree in kaliya ghat in vrindavan

       அந்தமரம் செய்த பாக்யத்திற்கு ஈடான பாக்யம் வேறு யாருக்கும் இல்லையெனலாம். யமுனையாற்றங்கரையில் இம்மாதிரி ஒரு மரமாக ஆவேனோ என்று பக்தியினால் ஏங்குவதும் உண்டு. பட்டுப்போன மரத்தின் கிளை திருவடி ஸ்பர்சத்தினால் பால் கட்டியது. ஆனந்தக்கண்ணீர் வடிப்பது போல் சொட்டுசொட்டாகப் பால் சிந்தியது. கிளை முழுவதும் தளிர் தோன்றியது. இது மயிர் கூச்செறிவது போலாயிற்று. கேஸரங்கள் படிந்தது விசித்திரமான உடலமைப்பு பெற்ற யுவதியைப் போலாயிற்று. இவ்வளவும் கண்ணனின் திருவடி சேர்க்கையின் பயனேயன்றோ? கண்ணனின் பார்வைக்கே அந்த தன்மையுண்டு. திருவடி சேர்க்கைக்கு கேட்கவா வேண்டும்? கல்லைப் பெண்ணாக்கியது போல் மரமும் உயிர்த்தெழுந்தது.  ( ஆசிந்வத……… அதிமாநுஷஸ்தவம்  – ப்ருந்தாவனத்தில் உள்ள மரங்களில் நீ ஏறுவாய். உன் திருவடித் தொடர்பு பெற்றதால் அதன் சந்ததிகள் கூட நமக்கு குல தைவதம் போன்றது)

 

82.    நிபத்ய ஸங்க்ஷிப்த பயோதி4கல்பே

மஹாஹ்ரதே3 மந்த3ரபோத ரம்ய:

விஷ வ்யபோஹாத் அம்ருதம் விதா4தும்

ஸ்வாதூ3தயம் க்ஷோப4யதி ஸ்ம ஸிந்து4ம்

 

சுருங்கியதான ஸமுத்திரமோ என்று சொல்லக்கூடிய அம்மடுவில் மந்தர மலையின் குட்டியோ என்று சொல்லக்கூடிய மிகவும் அழகான கண்ணன் குதித்து விஷத்தை அகற்றி அமுதத்தை உண்டுபண்ணவோ என்னலாம்படி கடலைப்போல அதைக் கலக்கலானான்.

 

83.    க்ருதாஹதி: க்ருஷ்ண நிபாதவேகா3த்

ஆநந்த3ரூபா விததைஸ் தரங்கை3:

ஸர்பாபஸாரௌஷதி ஸம்ப்ரயுக்தா

பே4ரீவ ஸா பீ4மதரம் ரராஸ

 

       கண்ணன் குதித்த வேகத்தினால் அந்த மடுவில் உள்ள நீரானது தாக்கப்பட்டதாய் (குதித்த வேகம்,குதிக்கும்போது ஏற்பட்ட வேகம், ஆழம் அழுத்தம், இவற்றால் தாக்கப்பட்டதாய்) பேரலைகள் எழுந்து யமுனையே பேரலைகளால் போர்த்தப்பட்ட மாதிரி ஆகிவிட்டது. அப்பொழுது எழுந்த பேரோசை பாம்புகளே வெளியேறிவிடுங்கள் என்று எச்சரிக்கை செய்து அடிக்கப்படும் பேரீவாத்யம் போல் பயங்கரமாய் இருந்தது.(பச்சிலைப் பூக்கடம்பேறி விசைகொண்டு பாய்ந்துபுக்கு பெரியதிருமொழி 10/7/12) (ஸர்பாபஸாரௌஷதி சாதாரணமாகவே பேரியில் அதிக ஓசை ஏற்பட சில மூலிகைகள் பூசப்படுவதுண்டு. அதன்மீது ஒருவிதமான மூலிகையின் சாற்றினைப் பூசினால் அதிலிருந்து கிளம்பும் ஓசை பாம்புகளை விரட்டச் செய்யும்.)

 

84.    ப்ரஸக்த க்ருஷ்ண த்4யுதிபி4: ததீ3யை:

ப்ருஷத்கணை: உத்பதிதை: ப்ரதூர்ணம்

அத்3ருச்யதாத்4யோதிதம் அந்தரிக்ஷம்

பீதாந்த4காரைர் இவ தாரகௌகை4:

 

       கண்ணனுடைய திருமேனி ஒளிகளின் சேர்க்கையால் மேன்மேலும் எழும்புகின்ற அலைகளின் திவலைகளைப் பார்க்கும்போது வானில் நக்ஷத்திரங்கள் எல்லாம் இருளைக் குடித்திருக்கின்றனவோ என்று சொல்லும் பாங்கில் அமைந்துள்ளது. முந்திய ஸ்லோகத்தில் அலைகள் உண்டானபோது ஏற்பட்ட ஒலியை விளக்கினார். இப்போது ஒளியினை விளக்குகிறார். யமுனையின் நிறம் வானம் போல இருக்கின்றது. அதில் வெளுத்த  அலைத்திவலைகள் தோன்றும்போது இடையிடையே கறுப்பு நிறமும் தோன்றுகிறது. இந்த நக்ஷத்திரங்கள் இருளைக் குடித்து விட்டனவோ என்பது போலத் தோன்றுகிறது. இதைத்தான் 2வது ஸர்கத்தில் விளக்கும்போது சந்திரனில் உண்டான களங்கம் அவனால் குடிக்கப்பட்ட இருளாகும் என்கிறார் ஸ்வாமி.

 

85.    உத3க்3ரஸம்ரம்ப4ம் உதீ3க்ஷ்ய பீ4தா:

தார்க்ஷ்யத்4வஜம் தார்க்ஷ்யம் இவாபதந்தம் (இவ ஆபதந்தம்)

ப்ரபேதி3ரே ஸாக3ரம் ஆச்ரிதௌகா4:

காகோத3ரா: காலியமாத்ர சேஷா:

       அதிகமான கோபத்துடன் சீறிப்பாய்ந்த கண்ணனைக் கண்டவுடன் கருடனைக் கண்டதைப் போல் நடுநடுங்கிய பாம்புகள் எல்லாம் யமுனையின் வெள்ளத்தில் பாய்ந்து கடலை அடைந்து விட்டன. காளியன் மட்டுமே இருந்தது. (நஞ்சுமிழ் நாகம் கிடந்த பொய்கைபுக்கு அஞ்சப் பணத்தின் மேல் பாய்ந்திட்டருள் செய்த அஞ்சன வண்ணன் 3/9/5 பெரியாழ்வார்)

 

86.    அதா2ம்ப4ஸ: காளியநாக3ம் உக்3ரம்

வ்யாத்தாநநம் ம்ருத்யுமிவ: உஜ்ஜிஹாநம் (ம்ருத்யுமிவோஜ்ஜிஹாநம்)

போ4கே3ந ப3த்4நந்தம் அபோஹ்ய சௌரி:

ப்ரஹ்வீக்ருதம் தத்பணம் ஆருரோஹ

 

       திறந்த வாயுடன் காளிய மடுவிலிருந்து யமன் போல் வெளிவருவதும், மிகவும் கொடியதுமான தனது உடலாலே கண்ணனைக் கட்டுவதுமான அந்த பயங்கரநாகத்தை உதறித்தள்ளி தாழ்ந்திருக்கும் அதன் தலையில் ஏறிவிட்டான்.

(தளைக் கட்டவிழ் தாமரை வைகு பொய்கைத் தடம்புக்கு அடங்கா விடங்கல் அரவம் இளைக்கத் திளைத்திட்டு அதனுச்சிமேல் அடிவைத்த அம்மான் (திருமொழி 3/8/7)

 

87.    ஸத்4யோ மஹாநீலமயீம் முகுந்த3:

ஸ பத்மராகா3ம் இவ பாத3பீடீம்

க்ராமந் ப2ணாம் காளிய பந்நக3ஸ்ய

க்3ரஸ்தோதி3தோ பா4நு: இவாப3பா4ஸே

       காளியன் கருநாகம். அதனுடைய தலை மிகவும் கரியது, அதனுடைய தலையில் மாணிக்கம். அம்மாணிக்கம் சிவந்தது. அது பத்மராகம் போலுள்ளது. இந்திரநீலக்கல்லில் பதித்த பத்மராகம் என்பதுபோல் அமைந்திருக்கிறது. அப்படியொரு பாதபீடம் அமைக்கப்பட்டதோ என்னலாம்படி அதன் தலை இருக்கிறது. அதில் தனது திருவடியை வைத்தான். மணிபீடம் கிடைத்துவிட்டது போலும். இப்போது கண்ணன் ராகுவின் பிடியிலிருந்து வெளிக்கிளம்பும் சூரியன் போலிருக்கிறான்.

 

88.    2ணாமணீநாம் ப்ரப4யோபரக்தே

கே2லந் ப3பௌ4 சக்ரிணி சக்ரபாணி:

ப்ரதோ3ஷஸிந்தூ3ரிதம் அம்பு3வாஹம்

ப்ராசேதஸோ நாக3 இவோபம்ருத்3நந்

       பாம்பின் தலைகளில் விளங்கும் மணிகளின் காந்தியினால் மேலும் சிவப்பாயிருக்கிறது அந்த கருநாகம். அதன் மீது விளையாடுகின்றான் கண்ணன். சக்ரீ என்பதற்கு பாம்பு என்று பொருள். மேலும் அவன் உடல் சுருண்டு சக்கரம் போல் ஆகிவிட்டது. குண்டலம் குண்டலமாக மாணிக்கங்கள். மணிகளின் காந்தி உடல் முழுவதும் வீசுவதால் நிஜரூபம் மறைந்து பாம்பே சிவப்பாக மாறிவிட்டது. மாலை வேளையில் (ப்ரதோஷ வேளையில்) சூரியனுடைய மந்தமான கிரணத்தினால் மேகம் சிவந்து காணப்படுவது போல் காளியன் காணப்படுகிறான். இங்கு கண்ணன் காளிங்கன் மேல் குதித்து சிவந்த வானத்தை மிதித்து விளையாடும் மேற்கு திக்கஜமான வாருண வாரணத்தை போல் ப்ரகாசிக்கிறான் .

 

89.    ப்ரணேமுஷாம் ப்ராணப்4ருதாம் உதீ3ர்ணம்

மநோ விநேஷ்யந் விஷமாக்ஷ வக்த்ரம்

அகல்பயத் பந்நக மர்த்த3நேந

ப்ராயேண யோக்3யாம் பதகே3ந்த்3ரவாஹ:

 

       சக்ரபாணியான கண்ணன் சக்ராகாரத்தில் வளைந்துவிட்ட காளியனின் தலையில் விளையாடினான் என்பதனை எடுத்துக் கூறினார். அங்கு அந்த விளையாட்டு அவன் தலைகளை நசுக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. அங்கு விளையாட்டு போல் தோன்றினும் அழுத்தமே ப்ரதானம். ஒரு தலையை அழுத்தும்போது வேறொரு தலை எழும்புகிறது. அதை அழுத்தினால் வேறு தலை என்ற கணக்கில் எழுவதால் அனைத்தையும் மிதித்து வருவதால் விளையாட்டாகத் தோன்றினாலும் அதிலிருந்து நாம் அறிய வேண்டியவற்றை சுட்டிக் காட்டும் பாங்கு அலாதியானது. சரணம் அடைந்தவர்களின், மிக மிக கொடியதில் இழியும் விஷமான நோக்குகளையுடைய மனதினை திருத்துவது எப்படி என்பதை நிரூபிக்கின்றவனாய் காளியனின் தலைகளை மிதித்துக்காட்டி கண்ணன் ஒருவிதமான எடுத்துக்காட்டை நிரூபிக்கின்றான். ( விஷமாக்ஷ வக்த்ரம் விஷமான கண்களையுடைய முகம். மநோ மந: விஷமான இந்திரியங்களை முகமாகக் கொண்ட என்று அர்த்தம். மனதிற்கு உருவமில்லை. ஆனால் அது இந்திரியங்களின் வாயிலாகச் செயல்படுகிறது. மனதின் சேர்க்கை இல்லாவிடில் இந்திரியங்கள் செயல்படுவதில்லை. ஆதலால் அது இந்திரியங்களை ஆட்டிப்படைக்கிறது. 10 இந்திரியங்களை முகமாகக் கொண்டது மனது என்ற அரக்கன் என்று ஸ்வாமி தேசிகன் விவரிக்கிறார். அதேபோல் 101 முகங்களும் க்ரூரமான கண்களையும் கொண்ட அப்பாம்பினை அழுத்தி நசுக்கி மனதை எப்படி அடக்குவது என்பதை அப்யாஸமாக விவரிக்கிறான் போலும்.

 

 

90.    தத்3 போ43ப்3ருந்தே3 யுக3பத் முகுந்த3:

சாரீ விசேஷேண ஸமைக்ஷி ந்ருத்யந்

பர்யாகுலே வீசிகணே பயோதே4:

ஸங்க்ராந்த பி3ம்போ3 பஹுதே3வ சந்த்3ர:

 

 

அப்பாம்பின் பணாமணிகளில் சாரீ என்ற முறையில் நர்த்தனம் செய்கின்ற அந்த முகுந்தன் கலக்கமுற்று கொதித்து எழும் அலைக்கூட்டத்தின் நடுவே ஒரே சமயத்தில் தோன்றும் பல உருவங்கள் கொண்ட சந்திரன் போல் காணப்பட்டான்.  சாரீ என்பது ஒரு நர்த்தன வகை. ந்ருத்ய சாஸ்திரத்தில் ந்ருத்யாரம்பத்தில் செய்யப்படும் பாதகதி. நர்த்தனம் பண்ணும்போது கால், முழங்கால்,தொடைகளின் செயல்களுக்கு சாரீ என்று பெயர். சந்திரன் அலைகளில் தென்படுவது போல் கண்ணனின் நர்த்தனம்  அதன் பணாமணிகளில் தென்பட்டது என்பதாம். ((பட அரவு உச்சிதன் மேலே பாய்ந்து பல் நடங்கள் செய்து …பெரிய திருமொழி 4/6/5)

 

      

91.    தத் உத்தமாங்க3ம் பரிகல்ப்ய ரங்க3ம்

தரங்க3 நிஷ்பந்ந ம்ருதங்க3நாத3ம்

ப்ரகஸ்யமாந: த்ரீத3சைர் அகார்ஷீத்

அவ்யாஹதாம் ஆரப4டீம் முகுந்த: (அநந்த:)

 

       அந்த காளியனின் சிரஸ்ஸை மேடையாக வைத்துக்கொண்டு அலைகளின் ஓசைகளை ம்ருதங்க ஒலியாகக் கொண்டு தேவர்களால் போற்றப் பெற்றவனாய் தட்டுத்தடையில்லாமல் ஆரபடீ என்ற நடனத்தை ஆரம்பித்தான். தேவர்கள் ரஸிகர்கள். எந்தவொரு செயலும் ரஸிகர்களின் கோஷம் இருந்தால் தனித்ததொரு உற்சாகம் பெறும். இங்கு தேவர்கள் போற்றுதலையே தொழிலாகக் கொண்டவர்கள். மேலும் யோகக்ஷேமத்திற்காக நடைபெறும் நாட்டியம். எனவே இவர்கள் அனைவரும் கூடி நின்று போற்றினர். விஷ்ணுபுராணம் குறிப்பிடுவது போல் இது நர்த்தனமா! மர்த்தனமா! அல்லது மர்த்தனரூபமான நர்த்தனமா!

(ஆரபடீம் ரௌத்ர ரஸ ப்ரதான வ்ருத்தி) (ப்ரளயாரபடீம் நடீம் தயாசதகம் 23)

 

92.    ஏகேந ஹஸ்தேந நிபீட்ய வாலம்

பாதே3ந சைகேந பணாம் உத3க்3ராம்

ஹரிஸ்ததா3 ஹந்தும் இயேஷ நாக3ம்

ஸ ஏவ ஸம்ஸாரம் இவாச்ரிதாநாம்

 

ஒரு கையினால் வாலைப் பிடித்து அழுத்தினான்.  அப்பொழுது ஹரி என்ற பெயருக்கேற்ப அப்பாம்பினைக் கொல்ல நினைத்தான். தலைகள் பலவாயினும் வால் ஒன்றே. வாலாட்ட முடியாமல் போயிற்று அப்பாம்பினால். வாலால் விலக்க எண்ணியபோது கைப்பிடியிலிருந்து வாலையும் இழுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. உயர்ந்து விளங்கும் அதன் தலையை ஒரு காலினால் அழுத்திக் கொண்டு அழுத்தமாக மிதித்து துவைத்து துன்புறுத்தினான். வாலையும் இறுகப் பிடித்து துன்புறுத்தியது தன் திருவடிகளை அடைந்தவர்களின் ஸம்ஸாரத்தை மாய்ப்பது போலிருந்தது.

 

 

93.    ஸ பந்நகீ3நாம் ப்ரணிபாதபா4ஜாம்

த்3ரவீப4வந் தீ3நவிலாபபே4தை3:

ப்ரஸாதி3த: ப்ராதி3த ப4ர்த்ருபி4க்ஷாம்

கிம் அஸ்ய நஸ்யாத் பத3ம் த3யாயா (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/16/33-53)

 

Lord Krishna

       திருவடியில் வந்து விழுந்து மன்றாடுகின்ற அந்த நாகபத்னிகளின் தீனமான வேண்டுதல்களால் மனம் இளகியவனாய் அவர்களிடம் இரக்கம் கொண்டு அவர்கள் வேண்டிய பர்த்ரு பிக்ஷையை கொடுத்துவிட்டான். அவனுடைய தயைக்கு எதுதான் இலக்காகாமல் போகாது. நாகபத்னிகள் செய்யும் ஸ்துதி விஷ்ணுபுராணத்தில் உள்ள அத்புதமான ஸ்தோத்ரம். கண்ணனின் மனதையே மாற்றியதன்றோ! (விஷ்ணுபுராணம் அம்சம் 5 அத்தியாயம் 7)

 

94.     லோலாபதச்சரண லீலாஹதிக்ஷரித

ஹாலாஹலே நிஜப2ணே

ந்ருத்யந்தம் அப்ரதிக4 க்ருத்யம் தம் அப்ரதிமம்

அத்யந்த சாருவபுஷம்

தே3வாதி3பி4: ஸமய ஸேவாத3ர த்3வரித

ஹேவாக கோ4ஷமுகரை:

த்3ருஷ்டாவதா4நம் அத2 துஷ்டாவ சௌரிம்

அஹி: இஷ்டாவரோத­4 ஸஹித:

 

 

       அழ்கான அடிவைப்புகளால் விளையாட்டாக ஏற்பட்ட அழுத்தத்தினால் விஷம் உதிர்ந்துவிட்ட விஷத்தை உடைய தனது ஸிரஸில் களிநடம் புரிகின்றவனும் தட்டுத்தடையேதும் இல்லாத செயல்களைச் செய்கின்றவனும், இணையில்லாதவனும், நிகரில்லாத அழகை உடையவனும், தனது சேவகத்தைப் போற்ற வேண்டிய வேளையில் போற்றுவதென்ற தொண்டினில் விரைந்து வந்து வானளாவிய குரலில் போற்றுகின்ற படியால் பெருகிய ஒலியுடன் வந்த தேவர்கள் கண் கொட்டாமல் அந்த நர்த்தனத்தை கண்டு களிக்க,  அத்தகைய கண்ணனை அக்காளியனும் தனது மனைவியருடன் கூடி துதிக்கலானான். ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் காளிய ஸ்துதி  4 ஸ்லோகங்களாகவும், ஸ்ரீ விஷ்ணுபுராணத்தில் 15 ஸ்லோகங்களும் உள்ளன. (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/16/56-59)

 

95.          ஹரிசரண ஸரோஜ ந்யாஸ த4ந்யோத்தமாங்க3:

சமித க3ருடபீ4தி: ஸாநுப3ந்த4: ஸ நாக­3:

யுக3 விரதி த3சாயாம் யோக3 நித்3ராநுரூபாம்

சரணம் அசரணஸ் ஸந் ப்ராப சய்யாம் ததீ3யாம்

 

முன்பு கருடன் காளியனை தாக்குதல்     காளியன் கடலுக்கு செல்லுதல்

       நாராயணனுடைய செந்தாமரை போன்ற அடிவைப்புகளால் பாக்யம் பெற்ற சிரஸ்ஸை உடையவனும் கருடனிடமிருந்து உண்டான பயம் நீங்கியவனும் தம்மவர் அனைவரோடும் கூடியவனுமான அந்த நாகராஜம் யுகம் ஓயும்போது யோகநித்திரைக்கு ஏற்றதான அப்பரமனின் படுக்கையான கடலை வேறு கதியில்லாதவனாய் தஞ்சம் அடைந்து சரண் புகுந்தான். சமித கருடபீதி: கருடனுக்கும் பாம்புகளுக்கும் எப்போதுமே பகை உண்டு. இந்த காளியன் கருடபயத்தினால் தான் யமுனையில் இம்மடுவில் வாழ்ந்து வந்தது. ஸௌபரி என்ற முனிவர் கருடன் யமுனையில் மீனைப்பிடித்தால் அவன் அப்போதே தொலைவான் என்று இட்ட சாபத்தை காளியன் அறிவான் ஆதலால் அவன் பயமில்லாமல் இருந்தான். வெளியேறினால் தனக்கு ப்ராணாபாயம் ஏற்படும் என்று வேண்ட தன் பாத இலச்சினையை உன் தலையில் இருப்பதால் கருடபயம் வேண்டாம் என்று பெருமான் அபயம் அளித்ததால் காளியன் யமுனையை நீங்கி கடலை அடைந்தான்.

 

96.     விவித4 முநிகணோபஜீவ்ய தீர்த்தா

விக3மித ஸர்ப்பக3ணா பரேண பும்ஸா

அப4ஜத யமுநா விசுத்4தி3ம் அக்3ர்யாம்

சமித ப3ஹிர்மத ஸம்ப்லவா த்ரயீவ

 

       பற்பல வகையான முனிவர்களுக்கு உபயோகமுள்ள தீர்த்தத்தை உடையதாய் ஸர்ப்பக் கூட்டங்களே இல்லாமல் பரம்புருஷனால் ஆக்கப்பட்டதாய் இருக்கும் யமுனை வெளி மதங்களின் தொல்லை இல்லாத மறை போல சிறந்த தூய்மையை பெற்றுவிட்டது.

மதன் மோஹன் கோவில், ப்ருந்தாவனம், யமுனா நதிதீரம்

97.    அவதூ4த பு4ஜங்க3 ஸங்க3தோ3ஷா

ஹரிணா ஸூர்யஸுதா பவித்ரிதா ச

அபி தத்பத3 ஜந்மந: ஸ பத்ந்யா:

பஹுமந்தவ்யதரா ப்4ருசம் ப3பூ4

 

   பாம்புகளை அகற்றிவிட்டபடியால் சூர்யனுடைய பெண் தூய்மையடைந்து விட்டாள். ஹரியினுடைய திருவடியில் உண்டான கங்கையைக் காட்டிலும் யமுனை பெருமதிப்புக்கு ஆளாகிவிட்டது. இங்கு புஜங்க என்பதற்கு விஷபுருஷன் என்று கொள்ளலாம். யமுனை காளியனோடு இருந்தது தோஷம். இப்பொழுது விடனை விரட்டியாகி விட்டது. அன்றியும் க்ருஷ்ண அநுஸ்மரணமே ப்ராயச்சித்தம் என்கிற போது க்ருஷ்ண ஸ்பர்சம் ஏன் பவித்திரமாக்காது! இத்தகைய தூய்மை வேறு யாருக்கு கிடைக்கும்? தோஷம் நீங்கிப்போய் பிறரையும் தூய்மைப்படுத்துபவளாக மாறினாள். தூயபெருநீர் யமுனைத் துறைவனை மனத்தினால் சிந்தித்தால் போய பிழையும் புகுதுறுவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும்.

 

பூதனா மர்த்தனத்தில் ஆரம்பித்து காளிங்க நர்த்தனத்தில் இனிதே நிறைவுற்றது

 

சுபம்

 

Aside | Posted on by | Tagged , , , , , , | Leave a comment

யாதவாப்யுதயம் (ஸர்கம் 3) YADHAVABHYUDHAYAM ( SARGAM-3)

யாதவாப்யுதயம் ( ஸர்கம் 3)

 இந்த சர்கத்தில் பெருமான் ஸ்ரீக்ருஷ்ண ஜனனம், வஸுதேவ ஸ்துதி, கோகுலத்திற்கு கொண்டு செல்லுதல், யமுனா நதி தீரம், குழந்தையை மாற்றுதல், யோகமாயா தோற்றம் ஆகியவை 68 ஸ்லோகங்களில் வர்ணிக்கப்பட்டுள்ளது.

 1.       அத ஜகந்தி ப3பூ4வுர் அநாவிலாநி!

          அதிமிரா ஹரித: ப்ரசகாசிரே!!

          அப4ஜதே3வ நிசா தி3­வச்ரியம்!

            ஜநநபாஜிநி தே3வ தி3வாகரே!! 

சர்வேச்வரனாகிய பெருமான் உதயமாகிவிட்டான். உலகங்கள் அனைத்தும் உறக்கக் கலக்கமின்றி உணர்வு பெற்றன. திசைகள் இருள் விலக நன்கு தோன்றின. சூரியன் தோன்றினால் உறக்கம் நீங்கி திக்குகள் சஞ்சாரத்திற்கு அனுகூலமாவது போல் எம்பெருமானின் அவதாரத்தால் இரவு பகல் போலாகிவிட்டது.

 2.       நந்ருதுர் அப்ஸரஸோ தி3வி நந்தி3தா:

கிமபி கீ3தம் அகீ3யத கின்னரை:

ச்ருதிஸுகை2: ஸமதோஷயத ஸ்வநை:

அமரது3ந்து3பி4: ஆநகது3ந்து3பி4ம்

      ஸுவர்கத்தில் அப்ஸரஸ்கள் நடனம் ஆடினர். கீதத்தில் தேர்ந்த கின்னரர்கள் அற்புதமான கீதத்தை இசைத்தனர். வானிலுள்ள பேரீவாத்யம் ஒலித்தது. ஆநகதுந்துபியான வஸுதேவர் இதைக் கேட்டவுடன் அவர் மனத்தில் ஆனந்தத்தை விளைவித்தது.

 3.       தசஸு தத்ர தி3சாஸ்வசரீரிணி (திசாஸு அசரீரிணி)

ஜயஜயேதி ப3பூ4வ ஸரஸ்வதீ

அஜிதம் ஏகம் அகோ3சரயத் ஸ்வயம்

ஸ்வரஸ வ்ருத்திர் அஸௌ அஸுராந்தகம்

      பத்து திக்குகளிலும் ஜயகோஷம் உண்டாயிற்று. ஜய ஜய என்ற அசரீரி வாக்கு உண்டாயிற்று. அசுரர்களை அழித்து ஜெயம் பெறப்போகிறவன் ஆதலாலும், வேறொருவனால் ஜெயிக்கப்பட முடியாததால் அஜிதன் என்று பெயர் பெற்றிருப்பதாலும் எல்லா ஜெயத்தையும் தன்னிடமே உடையவனாதலாலும் ஜயன் என்ற திருநாமத்தைக் கொண்டதாலும் அவனை அழைத்தே இக்கோஷங்கள் எழுந்தன என்று கொள்ளலாம்.பிறந்த ஆறு குழந்தைகளுக்கும் அந்தகனாய் இருந்தவனுக்கு எட்டில் தோன்றியவன்அந்தகனாவதால் பிறந்தபோதே ஜயகோஷம். மேலும் அஸுராந்தகம் என்பது கம்சனைக் குறிக்காமல்பொதுவாக வந்தது. இவன் ஒருவன் தொலைந்தால் அஸுரர்கள் பூண்டே இல்லாமல் அற்றுப்போவர் என்பதாகக் கொள்ளலாம். மயங்கி வரங்களைக் கொடுத்து ஏமாற்றமடைகிறதாகிய தோல்வியேயற்ற பெருமானுக்கு ஜயகோஷம் எனவும் கொள்ளலாம்.

 4.       அநதிவேல ஸமீரண சோதி3தை:

சிசிர சீகர சீப4ரிதாம்ப3ரை:

ஜலத4ரைர் அபி4தோ தி3வி த3த்4வநே

ஸுரக3ஜைர் இவ ஸூசிதமங்க3லை:

     ஆகாயத்தில் நிகழும் சம்பவத்தைக் கூறுகிறார். வானில்மேகங்கள் கர்ஜித்தன. அந்த கர்ஜனமானது மங்கள ஸூசகமான யானைகளின் கர்ஜனைபோல் இருந்தது.எங்கும் இவ்வொலி எழுந்தது. காற்று அடக்கத்துடன் வீசியது. அதனால் குளிர்ச்சியான நீர்த்துளிகளால் அழகாக விளங்கியது ஆகாயம். ஐராவதம் முதலிய யானைகள் தமது தும்பிக்கைகளால் நீரை எடுத்து மேலே தூவிக்கொள்ளும்போது அது காண்பதற்கு அழகாகஇருக்கும். மேகங்களும் அவ்வாறே மந்தமாருதத்தால் கிளர்த்தப்பட்ட மேகங்கள், தண்ணீர் துளிகளை எங்கும் சாரல் போல் தூவியது. காற்று வீசும்போது கோலாகலமாக கிளர்ந்த திக்கஜங்கள் துதிக்கைகளால் நீரைக் கொண்டு மூச்சை விட்டு எங்கும் வாரி இரைத்து கத்துவது போல், மேகங்கள் முழக்கத்துடன் சாரல் போல் மங்கள நீரை இரைத்தது. (மேகவொலி சுபமாகத் தோன்றியது)

 5.       வவுரதோ மருதஸ் த்ரித3சாங்க3நா

வத3ந ஸௌரப4 ஸாரப்4ருத: சுபா4:

முதி3த நிர்ஜர முக்த ஸுரத்3ரும

ப்ரஸவ வ்ருஷ்டி மது4த்3ரவ மேது3ரா:

      மங்களகரமான காற்றுகள் வீசின. அவை நறுமணத்தினைஎங்கும் பரவச் செய்தன. தேவலோகப் பெண்டிரின அழகான முகங்களின் நறுமணத்தைச் சுமந்துவந்தன. மேலும் அவை மகிழ்ச்சியோங்கிய தேவர்கள் தேவலோக மரங்களில் மலர்களைப்பொழிகின்றபோது அதினின்றும் கிளர்ந்த தேன் பெருக்கினால் தித்திப்பாயும்இருந்தன.

( வவு: அத; மருத: – எவை இல்லாவிடில் உலகம் மரித்துவிடுமோ அவை மருத் எனப்படும். மருத – பன்மை. ) மந்தாரமாலா விகலித மகரந்தஸ்நிக்தா-வரதராஜ பஞ்சாசத்)

அழகான காற்று, அதில் நறுமணம், மேலும் இனிப்பு.என்ன ஒரு ஆனந்தமயமான வர்ணனை!

. 6.       மது4ரிபோர் அவதார மஹோத்ஸவே

முமுதி3ரே மது4ராபுர தே3வதா:

யத3பி43ந்தரி ப4க்தஜநே வரம்

3து3ர் அசேஷம் அதந்த்3ரித சேதஸ:

      எம்பெருமானின் அவதார மஹோத்ஸவத்தால் மதுராபுரியின் தேவதைகள் அனைத்தும் மிக்க ஆனந்தமுற்றன. தங்களை அண்டின பக்தர்களுக்குத் தடையின்றி பரபரப்புடன் அவர்கள் கோரின வரங்களையெல்லாம் அளித்தனர்.

 7.       அவத3தா4ந தி4யோ முநயஸ்ததா3

யத3நதீ4தம் அதீ4தவத் அஞ்ஜஸா

நிக3மஜாதம் அசேஷம் அவேக்ஷ்ய தத்

நிரவிசந்நிவ முக்திமயீம் த3சாம்

      அவன் அவதரித்தபோது முனிவர்கள் தாங்கள் முன்னம் ஓதாத வேத வாக்யங்களையும் ஓதினாற்போல் புத்தி ஊன்றும் சக்தியைப் பெற்று வேதமெல்லாம் கண்டு மோக்ஷம் என்னும் ஆனந்தம் பெற்றாற்போல் ஆனந்தித்தனர்.

 8.       ப்ரஸத3நம் சரதா33ம ஸம்ப4வம்

நப4ஸி மாஸி நதீ3பி4ர் உபாத3தே3

மஹிதயோக­3விதா3ம் மதிபி4: ஸமம்

ச்ருதிபி4ர் அப்யநுபப்லவநீதிபி4:

                 அப்போது மழைக்காலத்தின் முதல்மாதமான ஆவணியாயிருந்த போதிலும் சரத்காலத்தில் ஏற்படக்கூடிய தெளிவை ஆறுகள் பெற்றன. சிறந்த யோகப்பயிற்சி உடையவர்களின் புத்தியும் ந்யாயமீமாம்ஸைகளை ஒழுங்காகப்பெற்று வேதங்களும் தெளிவாக விளங்கின.

 9.       நிகி2ல சேதன மாநஸ நிஸ்ஸ்ருதா:

கலுஷதா: ஸமுதே3த்ய கில க்ஷணாத்

விவிசுர் அம்ப4 இவ ஸ்வயம் ஆபகா3:

ஜலநிதே4ர் இவ போ4ஜபதேர் மந:

            ஜீவர்கள் எல்லோருடைய மனத்திலும் இருந்த கலக்கமெல்லாம் ஒரு நொடியிலே ஒன்று சேர்ந்து, ஆறுகளெல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து கடலில் விழுவது போல் போஜர்களின் பதியான கம்சனின் மனத்திலே புகுந்தன. கம்சன், அவனைச் சார்ந்தவர் அனைவரின் மனமும் கலக்கமுற்றன.

 10.    அஸுர வீர க்3ருஹாணி ப்ருத2க்3விதை4:

அசுப4சம்ஸிபி4ர் ஆநசிரே முஹு:

அமரராஜபுரேஷு ஜஜ்ரும்பி4ரே

சுப4நிமித்த சதாநி புந: புந:

            அசுர வீரர்களின் க்ருஹத்தில் அசுபத்திற்கு குறிகளான பற்பல விதமான துர்நிமித்தங்கள் ஏற்பட்டன. அமர அரசர்களான திக்பாலகர்களின் நகரங்களில் மேன்மேலும் சுபநிமித்தங்கள் தோன்றின.

 11.    சரமதஸ் ச ருணாத் இவ தே3வகீ-

பதிர் அமுச்யத ச்ருங்கலத: ஸ்திராத்

நிகி2லப3ந்த4 நிவர்தக ஸந்நிதௌ4

விக3லநம் நிக3லஸ்ய கிம் அத்3பு4தம்

      பிறப்பவனுக்குத் தீர்க்க வேண்டிய மூன்று கடன்கள். தேவரிணம், ரிஷிரிணம், பித்ருரிணம். மூன்றாவதான பித்ரு ரிணம் இப்போது கண்ணன் பிறந்ததால் வஸுதேவர் அந்த ரிணத்திலிருந்து விடுபட்டார். அதுபோல கம்சன் இட்ட விடுவிக்கலாகாத விலங்கிலிருந்தும் இப்போது விடுபட்டார். எல்லாவற்றிலிருந்தும் விடுவிக்கும் பகவான் அருகில் இருக்கும்போது விலங்கில் இருந்து விடுபடுதலில் வியப்பென்ன?

 12.    உதி3தம் ஆத்மநி தே3வக ஸம்ப4வா

3நுஜபே43நம் அங்கக3தம் த3தௌ4

கமபி காஞ்சந பூ4ப்4ருத் அதி4த்யகா

ஹரிஹயோபல ச்ருங்க3ம் இவாத்3பு4தம்

      தன்னிடம் தோன்றிய தங்கத்தை தேவகி தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டு வீற்றிருக்கிறாள். தங்கநிறமான மேரு மேல் மரகத மணிக்குன்றம் போல அவன் மிளிர்ந்தான். 

  1. 13.    வித்4ருத சங்க2 ரதா2ங்க33தா3ம்பு3ஜ:

சப3லித: சுப4யா வநமாலயா

பிதுர் அஸூத முத3ம் ப்ருது2கஸ் ததா3

ஜலதி4டிம்ப4நிபோ4 ஜநநீத்4ருத: (ஸ்ரீமத் பாகவதம் (10/3/ 9 – 10)

     வநமாலி கதை சார்ங்கம், சக்கரத்துடன் தோன்றிய அக்கடல் வண்ணனைக் கண்ட தந்தைக்கு அக்குழந்தை சிறுகடல் போல் தோன்றி ஆனந்தத்தை விளைவித்தது. இங்கு கடலுக்கும் குழந்தைக்கும் சிலேடையான சில அடைமொழிகள் உண்டு. சங்கம் பாஞ்சசன்யம், ரதாங்கம் திருவாழி, கதை கௌமோதகம், அம்புஜம் ஏந்தி வநமாலை தரித்திருப்பவன் கண்ணன். சங்கம் கடலில் பல சங்குகள் உண்டு. ரதாங்கம் என்று சொல்லப்படும் ப்ராணிகள் உண்டு. சக்ரவாஹம் என்ற பட்சி உண்டு. மேலும் நீரில் உண்டாவது அம்புஜம். மேலும் வனமாலை என்பது கடல் ஓரத்தில் உள்ள காடுகளின் வரிசை.  

14.    பிதரம் அப்3ஜபு4வாம் அநபாயிநம்

ப்ரியதமாங்கக3தம் பரிபச்யதா

ஸ விபு4ர் ஆநகது3ந்து3பி4நா மஹாந்

அவிததை: ஸ்வகு3ணைர் அபி4துஷ்டுவே

                                                                                         (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/3/12-22)

      பல பிரம்மன்களுக்கு பிதாவாய் விளங்குபவன் தன் மனைவியின் மடியில் இருக்கக் கண்டு வஸுதேவர் ஸர்வவைபவமுடையவனான பெருமானை அவனுடைய கல்யாண குணங்களைக் கொண்டு புகழலானார். 

வஸுதேவ ஸ்துதி ( 15-22)

15.    ப்ரணிபதாமி ப4வந்தம் அநந்யதீ4:

அகில காரணம் ஆச்ரித தாரணம்

அநுக3மாத் அநித3ம் ப்ரதமா கி3.ர:

கிமபி யத்பத3ம் ஏகம் அதீ4யதே

      வேறொன்றிலும் நோக்கின்றி சரணாகதியே புருஷார்த்தமெனக் கொண்டவனும் எல்லாவற்றிற்கும் ஆதாரமானவனும் அண்டினவருக்கு மோக்ஷமளிப்பவனும் ஆன உன்னை வணங்குகிறேன். எப்போது தோன்றின? என்று காலம் குறிப்பிட முடியாத வேதங்கள் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து எவ்வளவு சொல்லியும் சொல்ல முடியாத எந்த ஸ்வரூபத்தை ஓதுகின்றனவோ அந்த ஸ்வரூபம் நீயே!  (யத் ஏகைக குணப்ராந்தே – யாதவாப்யுதயம் 2வது ஸ்லோகம்)

 16.    விஷம கர்ம விபாக பரம்பரா

விவச வ்ருத்திஷு தே3ஹிஷு து3ஸ்தரம்

கருணயா தவ தே3வ கடாக்ஷிதா:

கதிசித் ஏவ தரந்தி ப4வார்ணவம்

      மேலும் கீழுமான பலவகையான வினைகள் விடாமல் மேன்மேலும் உடன்வர அதற்கு வசப்பட்டு பல உடல்கள் எடுத்து உழன்று வருகின்றனர் ஜீவன்கள். இவர்களில் வெகுசிலரே உனது கருணை கூர்ந்த கடாக்ஷத்திற்கு இலக்காகி சம்ஸாரமென்னும் கடலைக் கடக்கின்றனர். (ஆண்டுகள் நாள்திங்களாய் நிகழ்காலமெல்லாம் மனமே ஈண்டு பல்யோனிகள்தோறுழல்வோம்……………………………)

 17.    த்வத3நுபா4வ மஹோத3தி4சீகரை:

அவசபாதிபி4ர் ஆஹிதசக்தய:

அவதி4பே43வதீம் உபபு4ஞ்ஜதே

ஸ்வபத3 ஸம்பத3ம் அப்3ஜப4வாத3ய:

      பிரமன் முதலானவர்கள் தங்களுக்கு ஏற்பட்ட ஆயுள் எல்லைக்கேற்ப பதவிகளை அனுபவித்து வருகிறார்கள். அப்பெரிய பதங்களும் உனது ப்ரபாவம் என்னும் பெருங்கடலின் திவலைகளினால் பெறப்பட்டதெனலாம். அதுவும்கூட அவரவர்களின் வினைக்கேற்றவாறே அமைகின்றது. 

18.    ச்ருதிகிரீட சுபா4ச்ரய விக்3­ரஹ:

பரமஸத்த்வநிதி4: ப்ரதிபத்4யஸே

ஜகத் அநுக்3ரஹ மாருத சோதி3த:

விவிதரூப தரங்க3 விகல்பநாம்

      உனது திவ்யமங்கள விக்ரஹம் வேதங்களுக்கு க்ரீடமாய் விளங்குகிறது. பாபங்களையெல்லாம் போக்குகிறது. எளிதில் தியானத்திற்கு இலக்காகிறது. சுத்தமான ஸத்வத்தைப் பெறுவதற்கு இடமான நீ, காற்றினால் கடல் பல அலைகளை பெறுவது போல் இவ்வுலகை உய்விக்க பல அவதாரங்களை பெறுகிறாய்.

 19.    த்வயி ந தே3வ யத் ஆயததே ந தத்

ஜகதி ஜங்க3மம் அந்யத3தாபி வா

இதி மஹிம்நி தவ ப்ரமிதே பரம்

விப4ஜநே விவிதை4: ஸ்திதம் ஆக3மை:

 உன்னிடம் எது அதீனமாக இல்லையோ அது என்று எதையுமே சொல்ல இயலாது. உலகில் ஜங்கமம் என்றும் ஸ்தாவரம் என்றும் கூறப்படும் அனைத்துமே உமக்கு அதீனம். இதுவே உமது மஹத்துவம். இப்படி ஒரே வார்த்தையினால் உமது மஹிமையை அளந்துவிட்டபோதும் சாஸ்திரங்களும் ஆகமங்களும் பிரித்து பிரித்து ஒவ்வொன்றினையும் சொல்வதிலேயே நிலைபெற்றுவிட்டன.

 20.    அகிலலோகபிதுஸ் தவ புத்ரதாம்

அஹம் அயாசம் அநந்ய மநோரத:

வரத3 வாஞ்சித தா3ந த்4ருதவ்ரதே

த்வயி ததே3வம் அயத்நம் அபச்யத

 காச்யபர்-அதிதி-உபேந்திரன்

           வரங்களை அளிப்பவனே! வேண்டுவதை அளிக்க நீ சங்கல்பம் செய்திருந்ததால் நான், இவ்வுலகங்களுக்கெல்லாம் தந்தையான உன்னையே மகனான வேண்டினேன். அப்போதே வேண்டியிருந்தபடியால், இப்போது சிறிதும் முயற்சியின்றி அது பலித்துவிட்டது. (ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் , பகவான் கூறுவதாவது, முன்பிறவியில் நீங்கள் 12000 வருடம் தவம் செய்தீர்கள். நான் உங்கள் முன்தோன்றி என்ன வரம் வேண்டும் என்று வினவ, என்னை போன்றதொரு பிள்ளையை வேண்டினீர்கள். உங்களுடைய ஆசையை நிறைவேற்ற யோசித்தபோது எனக்கு நிகராக யாருமில்லாததால் நானே வந்து பிறந்தேன். நீங்கள் மும்முறை கூறியதால், மூன்று பிறவியிலும் நானேதான் பிறந்துள்ளேன் என்றார் , ஸ்வயம்புவ மனு காலத்தில் சுதபா – ப்ருஷ்ணிக்கு ப்ருஷ்ணிகர்ப்பர், கச்யபர்-அதிதிக்கு வாமனன், இப்பிறவியில் வஸுதேவர்-தேவகி-க்ருஷ்ணன்) ஸ்ரீமத் பாகவதம் (10/3/32-45)

 21.    அவநிபா4ர நிராகரணார்த்திநாம்

க்ரதுபு4ஜாம் அபி4லாஷம் அவந்த்4யயந்

ஜிதரிபூணி ப3ஹூநி த3யாநிதே4

விஹரணாநி விதா4தும் இஹார்ஹஸி   

பூமியின் பாரத்தைப் போக்கவிரும்பிய தேவர்களின் வேண்டுகோளை வீணாக்காது கருணைக்கடலான நீ பகைவரை வெல்லும் விளையாட்டுக்களை இந்த அவதாரத்தில் செய்வாயாக!

 22.    3நுஜ மோஹந தோ3ஹளிநா த்வயா

ஸஹஜலாஞ்சந ஸம்வரணம் க்ஷமம்

தத் அது4நா சமயந் மம ஸாத்4வஸம்

யவநிகாம் அதி43ச்ச யதேப்ஸிதம் 

           அசுரர்களை மோகமடையச் செய்வதில் குதூகலமுடைய நீர் அவதார காலத்திலும் உம்மை விட்டு பிரியாமல் உடன் தோன்றிய அடையாளங்களை ஒளித்துவிடுங்கள். நீர் இப்போது மாறி உன்னை இன்னாறென்று தெரியாதபடிக்கு மறைத்துக் கொள்ளுங்கள்! (என் பிள்ளையென்று கூட தெரியாமல் இருப்பது நலம். ) வஸுதேவர் எட்டு அற்புதமான ஸ்லோகங்களால் பகவானைத் துதித்தார். ப்ரணிபதாமி என்று ஆரம்பித்து யதேப்ஸிதம் என்று முடித்தார். தன் பயத்தை அதில் கூறினார். தனக்கு என்ன நேருமோ என்ற பயமல்ல. கண்ணனுக்கு என்ன ஆகுமோ என்ற பயமே!. (வஸுதேவ ஸ்துதி ஸ்ரீமத் பாகவதம் (10/3/13-22)

     23.    இதி ஸபீ4தம் அவேக்ஷ்ய த3யாநிதி4:

ஸ்மிதமுகோ2 வஸுதே3வம் அபா4ஷத

த்வம் அஸி மே ஜனக: கிமிஹாந்யதா

கிமபி தாத முதா4 கதிதம் த்வயா

           இப்படி அஞ்சிப் பேசும் வஸுதேவரைப் பார்த்து சுயரூபத்தில் இருக்கும் கருணைக்கடலான பகவான், கூறினதாவது – நீர் என்னைப் பெற்ற தகப்பனார். இதில் என்ன மாறுபாடு? இவ்வாறு இருக்க ஏதேதோ சொல்லுகிறீரே?

 24.    இயம் அமர்த்ய பிது: தவ கே3ஹிநீ

தி3விஷதா3ம் ஜநநீ மம சாநகா4

அபி4மதம் யுவயோர் அநவக்3ரஹம்

ஸமயபா4வி மயைவ ஸமர்த்யதே

 முந்தின ஸ்லோகத்தில் தமது தந்தையான வஸுதேவர் சொன்ன வார்த்தையை தமது புத்திரத்தன்மைக்கு இணங்க ஏற்க மறுத்து பகவான் கூறியதாவது – இவள் தேவர்களுக்கெல்லாம் தந்தையான உமது மனைவி! தேவர்களுக்கும் எனக்கும் தாய். உமது புத்திரனான என்னைப் பார்த்து நீர் இவ்வாறு சொல்லலாமோ? இருப்பினும் நீவிர் செய்து கொண்ட வேண்டுகோளை நானே சமயம் பார்த்து நிறைவேற்றுவேன். ஈஸ்வரனாக அன்றி உமது புத்திரனாகவே நிறைவேற்றுவேன்.

 25.    யதி3 விபே4ஷி ப4ஜாமி மனுஷ்யதாம்

அத ச மாம் நய நந்த3க்3ருஹம் க்ஷணாத்

து3ஹிதரம் ச ஸமாநய தஸ்ய தாம்

3தப4யோ ப4வ தூ3ரக3தே மயி

    நீர் பயப்படுவீராகில், நான் இப்போதே மனிதத்தன்மைக்கு மாறிவிடுகிறேன். உடனே என்னை நந்தன் இல்லத்தில் கொண்டு சேர்க்க்வேணும். அவருக்கு அங்கு பிறந்திருக்கும் பெண்குழந்தையை இங்கே கொண்டுவந்துவிடவும். நான் தூரத்தில் இருப்பதால் அஞ்சாமல் இருப்பீராக. 

 26.    அத விசம்ய நியோக3ம் அபங்கு3ரம்

மது4ஜிதோ மது4ராக்ஷர மந்தரம்

ஹிதம் இத3ம்  ப்ரதிபத்4ய தம் ஆத­3தே3

கு3ருதரம் க்ருபயா லகு4தாம் கதம்,

    இனிய சொற்களால் ஆன அந்த மதுரிபுவின் ஆணையைக் கேட்டு இந்த ஹிதம் நல்லதென்றே எனக் கருதி நந்தர் இல்லம் செல்வதே நலமென்று நம்பி, மானிடக் குழந்தையாய் மாறின பெருமானை இலகுவாக தன் இருகைகளாலும் தூக்கிக்கொண்டார். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/3/49)

 27.    துஹிநபா4நு தி3வாகர லோசநம்

நிக3ம நிச்வஸிதம் ஸ்வஸுதஸ்ய தத்

அநுப3பூ4வ முஹுர் முஹுர் ஆத3ராத்

அநக3ம் ஆநநம் ஆநகது3ந்து3பி4:

 .    சந்திரனையும் சூரியனையும் கண்களாக உடையதும் வேதங்களைத் தனது கண்களாக உடையதும், வேதங்களைத் தனது மூச்சாகக் கொண்டதுமான தன் மகனுடைய அழகிய முகத்தை ஆதரத்துடன் வஸுதேவர் மேன்மேலும் அனுபவிக்கலானார்.

 28.    ச்ருதிஸுக3ந்தி4 ததா3நந சந்த்3ரிகா

முஷித மோஹதமா முநிஸந்நிப4:

அதி4ஜகாம ஸ தந்மயதாம் க்ஷணாத்

அநிமிஷத்வம் உத ப்ரதிஸந்த3தே4

            வேதத்தின் நறுமணம் வீசும் மகனின் முகம் என்னும் நிலவினால் அஞ்ஞான இருள் பறிக்கப்படவே தியானத்தால் முதிர்ந்தவர் போலாகி ஒரே நொடியில் வஸுதேவர் தந்மயராக ( வேறொன்றிலும் நாட்டமில்லாதவராய்) மகனையே நீடித்து காண்பவரானார். அந்தத் தோற்றமே அவருக்கு நீடித்தது. ஒருவேளை தமக்கு முன் இருந்த இமைகொட்டாத தன்மையை மீண்டும் பெற்றாரோ?

 29.    ஜிக3மிஷு: ஸ தி3சோ த3ச: யாத3வ:

ஸக்ருத் அவைக்ஷத ஸாத்4வஸ விஹ்வல:

அநக4வைப4வம் அர்ப4கம் உத்3வஹந்

அமிதகு3ப்தி நிருத்433தௌ க்3ருஹே!

           பலவிதமான காப்புகள் உள்ள அந்த இல்லத்தில், குறைவற்ற வைபவம் உடைய அக்குழந்தையைக் கையில் ஏந்தியபடி பரபரப்பும் தளர்ச்சியும் அடைந்தவராய் அச்சத்தால் பத்து திக்குகளையும் ஒருதரம் சுற்றிப்பார்த்தார்.

 30.    விஜக4டே ஸஹஸைவ கவாடிகா

வ்ரஜம் அத வ்ரஜதோ யது3பூ4ப்4ருத:

உபலகல்பம் அசேரத ரக்ஷகா:

ஸரணிம் ஆதி3தி3சுர் க்3ருஹதே3வதா:

.நந்தகோகுலம் செல்லும் வஸுதேவருக்காக உடனே கதவு திறந்துகொண்டது. காவலர்கள் அனைவரும் கல்லைப்போல் அசையாமல் சித்திரங்கள் போல் படுத்திருந்தனர். க்ருஹத்திற்கான தேவதைகளே வழியைக் காண்பித்தனர். ஸ்ரீமத் பாகவதம் (10/3/49)

31.    க்ஷரத3ஸூந் இவ யாமிகரக்ஷகாந்

முஷிதமஞ்ஜுகி3ர: சுககாரிகா:

யது3குலேந்து: அபச்யத் அமீலிதாந்

பரிஜநான் அபி சித்ரக3தாந் இவ

ஒவ்வொரு யாமத்திற்கும் காவல்புரிய தயார் நிலையில் இருப்பவர்கள் இப்போது உயிர்பிரியும் நிலையில் இருப்பவர்கள் போலிருப்பதையும், கிளி மைனா போன்ற பேசும் பக்ஷிகள் பேசும் வல்லமையிழந்து நிற்பதையும், மற்றும் வேலைக்காரர்கள் கண்கள் திறந்த நிலையிலே சித்திரம் போல செயலற்று நிற்பதையும் வஸுதேவர் கண்டார்.

 32.    உபயதோ விசிகாம் ஸத3நாந்தராத்

குவலயாப4 குமார தநுத்விஷா

சதமகோ2பலமேசகயா த்3ருதம்

சமிதஸந்தமஸா: ஹரிதோ ப3பு4:

    வீட்டில் இருந்து வெளியேவந்த வஸுதேவருக்கு இந்திரநீலக்கல்லின் ஒளி போன்ற கருநெய்தல் நிறமான கண்ணனின் திருமேனியின் ஒளியாலே திக்குகள் இருள் நீங்கி விளங்கின.

 33.    ச்ருதிமயோ விஹக: பரித: ப்ரபு4ம்

வ்யசரதா3சு விதூ4த நிசாசர:

அநுஜகா3ம ச பூ44ரபந்நக3:

ஸ்ப்புட பணாமணி தீ3பக3ணோத்வஹ:

 

    அரக்கர்களை அழிக்கின்றவனும், வேதமூர்த்தியுமான கருடன் எம்பெருமானைச் சுற்றி வட்டமிட்டு வந்தார். பூமியைத் தலையால் தாங்கும் நாகமான ஆதிசேஷனும் மேலாப்பாகப் படங்களை விரித்து அவற்றிலுள்ள மணிகளை விளக்காகக் கொண்டு (பூமிக்கு பாரம் குறைந்தால் நமக்கும் குறையுமென்று) பின் தொடர்ந்தார்.

 34.    தி3நகரோபமதீ3தி2பி4ஸ் ததா

3நுஜதே3ஹ விதா3ரண  தா3ருணை:

பரிக3: கில பஞ்சபி4ர் ஆயுதை4:

யது3பதி: ப்ரஜஹௌ அஸஹாயதாம்

    சூரியன் போன்ற ஒளி பெற்றவைகளும், அசுரர்களின் உடலைக் கிழித்தெறியும் தன்மையுடையதுமான பஞ்சாயுதங்களால் சூழப்பெற்ற யதுபதியான வஸுதேவர் தாம் தனித்திருக்கிறோம் என்ற எண்ணத்தை விட்டுவிட்டார். முன் ஸ்லோகத்தில் கருடனும் ஆதிசேஷனும் செய்த கைங்கர்யத்தை விளக்கினார். இங்கு பஞ்சாயுதங்களும் செய்த சேவையினை விளக்குகிறார். ஏற்கனவே கருடன் மற்றும் ஆதிசேஷனின் ஒளியோடு இப்போது பஞ்சாயுதங்களின் காந்தியும் சேர்ந்தால் பேரோளியாகிவிடாதோ?

 35.    ப்ரகு3ணம் இந்து நிவேதி3த பத்43தி:

யது3குலேந்து3ர் அதோ யமுநாநதீ3ம்

பரமபூருஷம் அக்ஷதபௌருஷை:

பதக3ராஜ இவாஷு வஹந் யயௌ

        குன்றாத சக்தியுடையவரும், யதுவம்ச சந்திரனுமான வஸுதேவர் பக்ஷிராஜனான கருடனைப் போல விரைந்து எம்பெருமானை எழுந்தருளப் பண்ணிக்கொண்டு சந்திரனால் வழிகாண்பிக்கப்பட்டு யமுனையை அணுகினார்.

 36.    தநு தரங்க3ப்ருஷத்கண சீதல:

ஸுரபி4 கைரவ ஸௌஹ்ருத3 வாஸித:

அபி4ஸமேதம் அஸேவத மாருதோ

யமுநயா ப்ரஹிதோ யது3புங்க3வம்

     மெல்லிய அலைகளின் நுண்ணீர்த்திவலைகளால் குளிர்ந்ததும், மணமுள்ள ஆம்பல் பூக்களால் உண்டான சம்பந்தத்தால் மணம் பெற்றதுமான மலையமாருதம் யமுனையை நோக்கிவரும் வஸுதேவரைக் குறித்து யமுனையால் அனுப்பப்பட்டு அவருக்கு சேவை செய்தது. அவர் களைப்பு நீங்கி சுகப்படும்படி வீசியது.

 37.    பவந கம்பித பல்லவபாணிகா

ப்ரஹிதபுஷ்பப4ரா பத3வீமுகே

உபஜுஹாவ கில ப்4ரமரஸநை:

யது3பதிம் யமுநோபவநஸ்தலீ

     கை அசைவது போல் காற்றினால் தளிர்கள் அசைவுற, வரும் வழியில் புஷ்பங்கள் குவியலாக சொரியப் பெற, வண்டுகள் ரீங்காரம் செய்ய இந்நிகழ்வை காணும்போது யமுனையாற்றின் கரையில் வளரப்பெற்ற வனமானது கையைக் காண்பித்து புஷ்பங்களை தூவி வஸுதேவரை அழைக்கின்றது போலும்.

 38.    நிமிஷிதாஸித நீரஜலோசநா

முகுலிதாப்3ஜமுகீ ஸவிது: ஸுதா

லலித தீ3ந ரதாங்க3 யுக3 ஸ்வநா

குஹகதை3ந்யம் அசோசத் இவ ப்ரபோ4:

     யமுனை சூரியபுத்ரி. அவள் இப்போது கம்சனிடம் உண்டான பயத்தினால் இரவோடு இரவாக வெளியேறி வரும் வஸுதேவரைக் கண்டு இப்பொழுது என்ன நேரிடுமோ என்று பயந்து சோகமுற்றவள் போல் காணப்பட்டாள். பயமில்லையாயினும் இந்நிலை கண்டு சோகிப்பது போல் தோற்றமுற்றாள்.

இரவில் மலரும் கருநெய்தல் மலர்களும் மலரவில்லை. தாமரை மலர்களும் மொட்டித்தே இருந்தன. சக்ரவாகப் பறவைகளும் பிரிவினால் தீனமான குரலை எழுப்பியவண்ணம் இருந்தன. இதனால் யமுனை துயரமுற்றவள் போல் காணப்பட்டாள்.

 39.    விகசகைரவ தாரகிதாக்ருதிம்

தநுமதீம் இவ சாரத3யாநீம்

த்வரிதம் அம்பு3நிதே­4ர் அபி4ஸாரிகாம்

தரிதும் ஐஹத ஸத்யஸமீஹித:

வஸுதேவர் யமுனையை விரைவில் கடக்க முயன்றார். நக்ஷத்திரங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சரத்கால ராத்திரி என்ற காதலி தன் காதலனை விரைந்து சென்று அடைவது போல் கருநிறமான யமுனை ஆம்பல் என்னும் நக்ஷத்திரங்களால் தன்னை அலங்கரித்துக்கொண்டு கடலை நோக்கி விரைந்தது. இது அபிசாரிகை என்னும் பெண்ணின் நிலையை ஒத்திருந்தது. ஒரு பெண் அபிசாரிக்கும்போது நல்லவர் அதைக் கடத்தல் இயல்பே. வஸுதேவரும் அதையே செய்தார் போல………..

 40.    4வதி கிம் நு ப4விஷ்யதி வா கிம் இதி

அநவதா4ரித சௌரி விஹாரயா

சகிதயேவ விரோசந கந்யயா

விது4தவீசிகரம் கில விவ்யதே

     என்ன நடக்கிறது? என்ன நடக்கப்போகிறதோ? சௌரியின் விளையாட்டு எப்படி இருக்கும் என்று விளங்கவில்லையே! யமுனைக்கு பயம் ஏற்பட்டுவிட்டது. இந்த நிலையில் என்ன ஆகுமோ என்பவர்கள் கைகளை உதறுவார்கள். அதேபோல் யமுனை தன் அலைகளாகிற கைகளை உதறுபவள்போல் காணப்பட்டாள்.

  1. 41.    4நதம: பரிபாக மலீமஸை:

கு3ருபி4ர் ஊர்மிக3ணைர் அநுபப்லுத:

அதிததார தி3நாதி4பதே: ஸுதாம்

அநக4யோக3மநா இவ ஸம்ஸ்ருதிம்

     பாபங்களுக்கு விரோதியான யோகம் முதிர்ந்த மனம் உடைய மஹாத்மா, தமோகுணம் கலப்பதால் ஏற்படுகின்ற ஆசாபாசங்களான பசி, தாகம், துக்கம், மோஹம், மூப்பு, இறப்பென்ற அலைகளால் மோதப்படாமல் ஸம்ஸாரத்தைக் கடப்பதுபோல் வஸுதேவர் நள்ளிருள் போன்ற கனத்த திரள்களில் அகப்படாமல் யமுனையைக் கடந்தார். (அநகம் – அகவிரோதி)

 42.    யது3பதேர் யமுநா த்வரிதம் யத:

ப்ரதியதச்ச ஸமர்ப்பித பத்43தி:

ஸ்வயம் அமர்த்ய மதா3வல மஜ்ஜநீ

சரணலங்க்யஜலா ஸமஜாயத

     யமுனை தேவயானைகளையும் அமிழ்த்தும் ஆழமுடையதாயினும் வஸுதேவர் போகும்போதும் திரும்பி வரும்போதும் வழிவிடுவதாகி வழியில் காலால் நடந்து கடக்குமளவே தண்ணீர் உள்ளதாயிற்று.

 43.    அஜநி பஸ்சிமதோ ப்4ருசம் உந்நதா

ரவிஸுதா புரத: ஸ்தலசேஷிதா

அதி4ருரோஹ பத3ம் கிம் அஸௌ ஹரே:

ப்ரதியயௌ யதி3 வா பிதரம் கி3ரிம்

     வஸுதேவருக்கு வழிவிடுவதற்காக யமுனை தன் வெள்ளத்தை நிறுத்திக் கொண்டது. அதனால் மேற்குத்திக்கில் மிக உயர்ந்து, கிழக்கில் தரையே தெரியும்படி வற்றியிருந்தது. அதனால் இதென்ன விஷ்ணுபதம் என்ற வானத்திற்கு ஏறுகின்றதோ அல்லது தன் தந்தையான களிந்த மலைக்கே செல்கிறதோ என்று தோன்றலாயிற்று.

(தன் சக்களத்தியான கங்கையைப் போல் தனக்கும் விஷ்ணுபத சம்பந்தம் உண்டென்கிறதோ, உயர்கிறதே, அல்லது வற்றியிருப்பதால் தனது பர்த்தாவான கடலின் சம்பந்தமே வேண்டாம் என்றெண்ணி பிறந்தகமே போகின்றதோ என்றெல்லாம் தோன்றலாயிற்று.)

 

  1. 44.    அக்ருதஸேதும் அநாகலிதப்லவாம்

ஜநநஸிந்து4 த்3ருடப்லவம் உத்3வஹந்

ரவிஸுதாம் அதிலங்க்4ய ரமாபதிம்

ஸபதி4 கோ4ஷஸமீபம் உபாநயத்

     ஸம்ஸாரக் கடலுக்கே திடக்கப்பலான திருமாலையும் தான் சுமந்து கொண்டு அணைக்கட்டு இல்லாமலே, ஓடம் ஒன்றும் வேண்டாமலே யமுனையைக் கடந்து நொடியிலே இடைச்சேரிக்கு அருகில் சென்றார்.

 45.    அத கயாசந காரணநித்3ரயா

விவச ஸுப்தஜநம் வ்ரஜம் ஆவிசத்

4நதபத்தந ஸம்பதி3 யத்ர ஸா

ஸ்வஸுதம் அக்3ர்யம் அஸூயத ரோஹிணீ

     எல்லாருக்குமே ஸம்ஸாரத்தில் உறக்கத்திற்கு காரணமான மாயை என்கிற நித்ரையின் வசம் உறங்கிக் கிடக்கும் ஆயர்பாடியில் புகுந்தார். குபேரனின் நகரத்தைப் போன்று செல்வம் நிறைந்த அவ்விடத்தில்தானே அவரது மனைவியான ரோஹிணி இவரது மூத்த மகனைப் பெற்றிருக்கிறாள். (இங்கே பலராமனைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டது, போய்த் திரும்பும் விரைவில்கூட தன் மூத்தமகனைக் கண்டு வந்தார் எனக் கொள்ளும்படி ஆகிற்று)

 46.    உபக3தே வஸுதே3வஸுதேந்திகம்

நரகவைரிணி நந்தகுடும்பி3நீ

அரணிஸம்ப4வ பாவக ஸங்க3மாத்

அப4ஜதாத்4வர வேதி3: இவ ச்ரியம்

    நரக விரோதியான (நரகாஸுர ஸம்ஹாரம் செய்யப்போகும்) வஸுதேவ குமரன் தன் அருகில் சேர்ந்தவுடன் நந்தன் மனைவி யசோதை, அரணிக்கட்டையில் இருந்து தோன்றிய அக்னியைப் பெறுவதால் யாகவேதி பொலிவுடன் விளங்குவது போலான அழகைப் பெற்றாள்.

 47.    ந்யதி4த நந்த3வதூ4ஸவிதே4 ஸுதம்

த்3ருதம் உபாதி3த கோ3பகுமாரிகாம்

அத நிநாய ச தேவகநந்த3நீ

சயநம் ஆநகது3ந்து3பி4ர் ஆசு தாம்  (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/3/52)

     பிறகு வஸுதேவர் நந்தன் மனைவியிடம் தன் குழந்தையை வைத்தார். வைத்ததும் அங்கே பிறந்திருந்த ஆயர்பெண்ணை எடுத்ததும் மதுராவில் தேவகியின் பள்ளியில் வைத்ததும் எல்லாம் ஒரே நொடியில் ஆயிற்று.

 48.    அநவபு3த்43 ஜநார்த3ந கன்யகா

விநிமயஸ்த்வத போ4ஜக3ணேச்வர:

த்3ருஷதி3 தாம் அபி4ஹந்தும் அபாதயத்

ப்ரதிஜகா4ந ச ஸா சரணேந தம் (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/4/1-8)

     கம்சன் போஜர்களுக்கு ஈஸ்வரனாய் இருந்தபோதிலும் ஆண் பெண் குழந்தைகள் மாறினதை அறியாதவனாய் அப்பெண் குழந்தையைப் பாறையிலே எறிந்தான். அதுவும் இவனைத் தன் காலால் உதைக்க உதைப்புண்டான்.

 49.    ந்ருபதி: ஆசு பதா3 நிஹதஸ் தயா

நிபதிதோதி3தகந்துகவத் ப4வந்

3வஸமாவ்ருத சைலநிப4: க்ருதா4

3ர நிமீலித த்3ருஷ்டிர் அதூ3யத

     அரசன் அதன் காலால் உதைக்கப்பட்டு விழுந்தெழுந்த பந்து போலாகி, கோபம் மூண்டு காட்டுத்தீ பரவின பர்வதம் போலாகி, கண்களை மூடிக் கொண்டு வருந்தினான்.

 50.    உத3பதத் தி3வம் உக்3ரக4நஸ்வநா

யுவதிரூப யுகா3த்யய சர்வரீ

அஸுரகா4திபி4ர் அஷ்டபி4ர் ஆயுதை4:

அலகுபி4: சபலாபி4: இவாச்ரிதா (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/4/9)

கீழே எறியப்பட்ட அப்பெண்குழந்தையானது ப்ரளயராத்திரி போன்று பெரிய யுவதி ரூபம் கொண்டு மின்னல்கள் போன்று மின்னுகின்ற, அசுரர்களை அழிக்கின்றனவான அஷ்ட ஆயுதங்களை ஏந்திக்கொண்டு உக்ரமான கர்ஜனையுடன் ப்ரளயகாலத்து மேகம் கர்ஜிப்பது போலாகி மேல்வானத்திற்கு எழும்பிற்று.

 51.    அத ச போ4ஜநியந்துர் அயந்த்ரிதா

3நுஜஹந்துர் உத3ந்தம் உதை3ரிரத்

படு க3பீ4ரம் உதா3ரம் அநாகுலம்

ஹிதம் அவிஸ்தரம் அர்த்யம் அவிப்லவம் (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/4/10-13)

     எழும்பி மேலே தோன்றி அவனுக்கு அடங்காமல் கர்ஜனை மட்டுமின்றி, கம்சனிடம் அசுரர்களை விடாமல் அழிக்கின்ற பகவானின் வரலாற்றை பேசியது. கடுமையாகவும், கம்பீரமாகவும், பெருந்தன்மையாகவும், கலக்கமற்றதாகவும், ஹிதமாகவும், விரிவில்லாமலும் அர்த்தபுஷ்டியுடையதாய் ஸத்யமாகவும் இருந்தது அப்பேச்சு.

 52.    அஹம் அசேஷ ஸுராஸுர மோஹநீ

யவநிகா மது4கைடப4மர்தி3ந:

ப்ரப3ல சும்ப4நிசும்ப4 நிஷூத3நே

ப்ரணிஹிதா ஹதயா தவ கிம் மயா

    நான் தேவர்கள் அசுரர்கள் எல்லோரையும் மோகத்தில் அழுத்துகின்றவள். மதுகைடபர்களை அழித்து எம்பெருமானுக்குத் திரையானவள். அவன் என்னைக் கொண்டு தன்னைப் பிறருக்கு காணாதபடிக்கு வைத்துக் கொள்கிறான். அதிக பலம் உள்ள சும்பன் நிசும்பன் போன்ற அசுரர்களைக் கொல்ல அவனால் நான் ஏவப்பட்டிருக்கின்றவள். என்னை நீ பாறையில் எறிந்தடிப்பதால் உனக்கென்னவாகும்?

 53.    வஸதி நந்த3க்3ருஹே விபு34 த்3விஷாம்

3மயிதா வஸுதே3வஸமுத்34வ:

அயம் அஸௌ தவ நாசயிதேதி ஸா

3ரம் உதீ3ர்ய ஜகா3ம யதேப்ஸிதம் (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/4/12)

     தேவர்களுக்கு விரோதியானவர்களை அடக்குகின்றவன் வஸுதேவர் குமாரனாகப் பிறந்து நந்தகோபனின் இல்லத்தில் வசிக்கின்றான். அப்படிப் பட்டவனே உன்னையழிக்கப்போகிறான். இவ்வாறு அந்த மாயை சிறிது விரிவாகச் சொல்லித் தான் சேர விரும்பிய இடத்திற்குத் தடையின்றி சென்றனள்.     

  1. 54.    மது4ஹிரண்யநிபோ4 மது4ராபதி:

தி3நஹுதாசந தீ3நத3சாம் க3த:

ச்வஸித ஜல்பித வேபித ஹுங்க்ருதை:

அரதிம் ஆயதபீ4திர் அஸூசயத்

     மதுவுக்கும், இரணியனுக்கும் ஒப்பான கம்சன் நீடித்த அச்சமுடையவனாய், பகல் நெருப்பு போல தீனமான நிலையுடையவனாகி மூச்செறிதல், பிதற்றல், நடுக்கமுறல், ஹூங்காரம் செய்தல் போன்ற செயல்களாலே தனக்கு உள்ள வெறுப்பை வெளியிடலானான். எதிர்பாராத வகையில் திடீரென்று அதிர்ச்சியடைந்தவனின் நிலைகள் இவை.

55.    ஜடமதி: ஸ ஜநார்த3ந மாயயா

விஹஸிதஸ் த்ரபயா ஜநிதவ்யத:

அபக்ருதம் வஸுதேவம் அமோசயத்

3யிதயா ஸஹ தீ3நவிலாபயா (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/4/14-24)

     மூடனான கம்சன் பகவானின மாயையினால் பரிஹசிக்கப்பட்டவனாய் (அவன் அனுப்பிய மாயையை வெல்ல முடியாதவன், அவனை எங்கே வெல்லுவது என்றும் ஏன் தங்கையை வீணாகச் சிறையில் இட்டோம் என்றும் ) வெட்கமுற்று மனவருத்தம் உடையவனாய் எங்களை வீணே சிறையிட்டாயே என்று ஏங்கி அழுகின்ற தேவகியோடு அபஹாரத்திற்கு இலக்காக்கின வஸுதேவரைச் சிறையில் இருந்து விடுவித்தான்.

 56.    கிமபி சிந்திதம் ஆக3தம் அந்யதா

கிமித3ம் இத்யவசாத் உபஜாதயா

விஷ விதூ3ஷிதயேவ மநீஷயா

முஹுர் அதூ3யத மோஹவிசேஷ்டித:

     மோஹத்தினால் பல வகையிலும் ஆட்டிவைக்கப்பட்டவனாய், நினைத்தது ஒன்று, நடந்தது ஒன்று,  இதென்ன என்று தன்னையறியாமலே தோன்றியதான விஷம் கலந்தது போன்ற எண்ணத்தினால் என்ன என்னமோ சேஷ்டைகளை உடையவனாய் தவிக்கலானான்.

 57.    அவிஷயே விபதா3ம் அஸுராந்தகே

புநர் இயேஷ நிகார பரம்பராம்

நியதி: ஏகமுகீ து3ரதிக்ரமா

க்ருததி4யா கிமுதாவிலசேதஸா

     முன் ஸ்லோகத்தில் மோகமும் கலக்கமும் கொண்ட கம்சன் செய்வதறியாது பரிதவித்தான். இங்கு பாபம் ப்ரக்ஞாம் நாசயதி என்பதேற்கேற்ப விபத்துக்களுக்கு இலக்காகாதவனும்  அசுரர்களுக்கு யமனாக இருப்பவனுமான கண்ணனிடத்தில் மேலும் மேலும் அபகாரத்தைப் பண்ணவேண்டுமென்று திட்டம் கொண்டான். நியதி என்பது எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரிதானே? அதை மஹாப்ரக்ஞன் ஆனாலும் மீள முடியாதபோது கலக்கமுடையவன் மீறமுடியுமா?

 58.    பரிப3பூ4வ சுகோப விஸிஷ்மயே

பரிஜஹாஸ ஹரிம் ப்ரஜக3ர்ஜ ச

பரிணதேந ப4வாந்தர வாஸநா

க்3ரஹ கு3ணேந ப4ஜந் ப4விதவ்யதாம்

     முன் ஸ்லோகத்தில் அபஹாரம் பண்ணவேண்டுமென உறுதி பூண்டான் என்று கூறுகிறார். இந்த ஸ்லோகத்தில் அதன் பயனாக அவனிடம் உடனே ஏற்பட்ட அங்கவிகாரங்களைக் கூறுகிறார்.

    ஹரியை பரிஹஸித்தான். அவனை நினைத்து முழக்கமும் செய்தான். என்னை அபஹாரம் பண்ண எண்ணுகிறான் என்று தனது பலத்திமிரினால் பரிஹஸித்தான் என்கிறார் ஸ்வாமி அப்பைய தீக்ஷிதர். இங்கு ஹரிம் என்ற ப்ரயோகத்திற்கு சிங்கம் என்ற பொருள் கொண்டு, வந்திருப்பது சிங்கம் என்றறியாமல் சிங்கத்துக்கு எதிரில் கர்ஜித்தான் என்றும் கொள்ளலாம் என்கிறார் சேவா ஸ்வாமிகள். அஹங்காரிகள் இவ்வாறு பரிஹஸிப்பது இயற்கை. முன் ஜென்மத்தில் செய்த அபஹார வாசனை காரணமாக ஆக்ரஹம் ஏற்பட்டு விதிக்கு வசப்பட்டவனாகி இத்தகைய சேஷ்டைகளைச் செய்யலானான்.

 59.    க்வசந தா4மநி கம்ஸ நிவேதி3தே

ஸப4யம் ஆநகது3ந்து3பி4 ஆவஸத்

ஸ்ம்ருதிக3தேந ஸுதேந ஸஜீவிதா

தி3நசதாநி நிநாய ச தே3வகீ

     புத்ரனைப் பிரிந்திருக்கும் வஸுதேவர் கம்சன் ஓர் இல்லத்தைக் காட்டி இங்கே இருக்கவேண்டுமென்று அறிவித்ததால் அச்சத்துடன் அங்கே தங்கலானார்கள். தேவகியும் புதல்வனைப் பிரிந்த துக்கத்துடன் அவனை மனத்தில் நினைத்துக் கொண்டே உயிர் தரித்து நூற்றுக்கணக்கான நாட்களைக் கழிக்கலானாள்.

 60.    விக3த கந்யகயா ச யசோத3யா

நியதி ஸம்ப்4ருத நிர்ப4ர நித்3ரயா

சிர ஸமாக3த ஜாக3ரயாந்திகே

ஹரிர் அபத்யம் அத்ருச்யத த4ந்யயா

     இந்த ஸ்லோகத்தில் கோகுலத்தில் நடந்தவற்றை விவரிக்கிறார். தனது மகளை இழந்தது கூடத் தெரியாமல், ஏமப்பெருந்துயில் மந்திரப்பட்டாளோ என்பது போல் ஆழ்ந்த உறக்கம் கொண்டவள் வெகுநேரம் கழித்தே விழிப்புணர்ச்சி பெற்றவள் மஹாபாக்யத்தின் பயனாக தனது அருகில் ஹரியை மகனாகக் கண்டாள். கார்வண்ணன் பெருமானோ என்று கண்டு தன்யையானாள்.

 61.    யத் அவபு4த்43 நிராகுல நீதிபி4:

முநிக3ணைர் அது4நாபி விம்ருக்3யதே

ததி33ம் ஆக3ம மௌளி விபூ4ஷணம்

விதி4 வசாத் அப4வத் வ்ரஜபூ4ஷணம் (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/5/1-18)

     கசடற ந்யாயங்களை நிரூபிப்பதில் கைதேர்ந்த முனிவர்கள் திரள்திரளாகக் கூடியும் எந்த தத்துவத்தைத் தேடிக் கொண்டேயிருக்கின்றனரோ வேதாந்தங்களிலே விளங்கும் அந்த சிறந்த தத்துவமானது வேதாந்தங்களுக்குப் பூஷணமாய் விளங்குவது போல ஆய்ப்பாடிக்கும் அணிகலனாய் விளங்கி நின்றது என்னே பாக்யம்!

 62.    அநக4வத்ஸம் அநாகுலதே4நுகம்

ப்ரசுர து3க்34ம் அசோரப4யோத்34வம்

வ்ரஜம் அநாமயவிச்வஜநம் விபு4:

க்ருதயுகா3ஸ்பத3கல்பம் அகல்பயத்

     கன்றுகள் தீங்கின்றியும் ஆவினம் அல்லல் அன்றியும், திருட்டு பயமே ஏற்படாததும், கற்றைக்கணங்கள் நிரம்பிய பால் பெருக்குடையதும், எத்தகைய பிணியுமில்லாத மக்களை உடையதும், க்ருதயுகமோ என்று எண்ணலாம்படி கோகுலத்தை ஆக்கிவிட்டான். அவன் விபுவானதால், அவனது வைபவம்தானே!

 63.    அஜநி கோ3பக்3ருஹேஷு மநோரமை:

அமித காந்திபி4ர் அப்ஸரஸாம் க3ணை:

யத் அநுபூ4தி ரஸேந ஸமேஷ்யத:

சரண யாத3வ சைசவ யௌவநே

    இடையர்களின் இல்லங்களிலே அளவற்ற அழகு பொருந்தியவரும், மனத்திற்கு இனியவருமான அப்ஸரஸ்கள் திரள்திரள்களாகத் தோன்றினார்கள். அவர்களுக்கும் நமக்கும் சரணான கண்ணனின் சைசவ நிலையும், யௌவநமும் அவர்களின் அனுபவ ரஸச்சுவை பெறுதலை எதிர்பார்க்கும் அளவுக்கு ஆயிற்று. சைசவம் – சிசுவான நிலை யௌவநம் ஸ்த்ரீ ஸுகாதிகளை அனுபவிக்கும் நிலை. சைசவானுபவம் பெற்றோர்க்கும், உற்றார்க்கும் மற்றும் யௌவநாநுபவம் அப்ஸரஸ்களுக்கும் என்பதாம்.

 64.    ஸுர மஹீஸுர தோஷணம் ஆத3ராத்

நவம் உபாதி3த நந்த3 உதா3ரதீ4:

தரல கோ3பக3ணாக3ம ஸங்குலம்

தநய ஜன்ம மஹோத்ஸவம் அத்3பு4தம்

     முன் ஸ்லோகத்தில் சீர்மல்கும் ஆய்ப்பாடிச் செல்வச் சிறுமிகள் அனுபவிக்கப் போகும் வைபவத்தினை விவரிக்கிறார். இதில் மஹா மனஸ்வியான நந்தகோபர் செய்தருளும் வைபவத்தினை விவரிக்கிறார். நந்தகோபர் ஆதுரத்துடன் தேவர்களையும் ப்ராம்மணர்களையும் மகிழச் செய்தார். உதாரமான மனதை உடைய நந்தகோபர், இங்குமங்கும் மகிழ்ச்சியோடு சஞ்சரிக்கும் கோபர்களின் கூட்டத்தினால் நெரிசல் மிகுந்ததும், ஆச்சர்யமானதும் முற்றிலும் புதியதுமான தனது மகனின் பிறந்தநாள் மஹோத்ஸவத்தை செய்தார். (பெரியாழ்வார் திருமொழி 1/1/2)

 65.    அதி4சகார வதா3ந்யமணே: ச் ரியம்

வ்யதி4த கல்பதரோ: அநுகல்பதாம்

அஜநயத் ச ஸுத ப்ரஸவோத்ஸவே

மஹதி மேக4 விகத்தந மோக4தாம்

     கொடையில் சிறந்ததான சிந்தாமணியின் சோபையை அடைந்தார். கல்பவ்ருஷம் கொடுப்பதில் இவருக்குப் பின் தங்கிவிட்டது என்ற நிலையை ஏற்படுத்தி விட்டார். பெரியதொரு வைபவமான தனது மகனின் பிறந்தநாள் விழாவிலே, கொடுப்பாரில் என்னைப்போல் பக்ஷபாதம் இன்றி கொடுப்பவர்தாம் உண்டோ என்று பேரிடி முழக்கம் செய்யும் மேகம் நந்தர் முன்னிலையில் நிற்கவும் தகுதியற்றதாகிவிட்டது. வாரி வழங்கும் வள்ளலானார்.

 66.    நிதி4ம் அநந்தம் இவ ஸ்வயம் உத்திதம்

நிரவதி4ம் நிஜபா4க­3ம் இவோதி3தம்

வ்ரஜபு4வ: ப்ரதிலப்4ய: ரமாபதிம்

ஜஹஸு: ஐந்த்3ரம் அஸாரதரம் பத3ம்

     திருவாய்ப்பாடியில் இருந்தவர்கள் தாமே காணவான முடிவற்ற நிதியைப் போலவும் எல்லையற்ற தங்கள் பாக்யமே இவ்வண்ணம் தோன்றிவிட்டது போலவுமான லக்ஷ்மிபதியை அடைந்தவர்கள் சிறிதும் சாரமில்லாத இந்திரபதத்தை பரிஹசிக்கலாயினர். (இச்சுவை தவிர யான்போய் இந்திரலோகமே ஆளும் அச்சுவை பெறினும் வேண்டேன்…………..)

 67.    புத்ரம் ப்ரஸூய தபஸா புருஷம் புராணம்

காலம் சிரம் விதி4வசாத் க்ருதவிப்ரகர்ஷௌ

சங்கா கலங்கித தி4யாவபி தம்பதீ தௌ

தத் வைப4வ ஸ்மரண சாந்தருஜௌ அபூ4தாம்

 முன் ஸ்லோகத்தில் கோகுலத்தில் வசிக்கும் பேறு பெற்றவர்கள் கண்ணனை அடைந்ததன் பயனாக இந்திரபதவியையும் மதிக்காதவர்களாய் சகல சௌபாக்யத்தோடு வாழ்ந்தனர் என்று கூறினார். இந்த ஸ்லோகத்தில் புராண புருஷனை பெருந்தவத்தால் மகனாகப் பெற்றும் விதியால் அக்குழந்தையுடன் சேர முடியாம விலகியே இருக்க வேண்டிய நிலையில் இருந்து வரும் தேவகியும் வஸுதேவரும் சந்தேகம் அச்சம் ஆகியவற்றால் கலக்கமுற்று இருப்பினும் அம்மகனின் வைபவத்தை நினைத்து தாபம் தணியப் பெற்றவர்களாய் வாழ்ந்திருந்தனர். (பெருமாள் திருமொழி 7-ம் திருமொழி ஆலை நீள் கரும்பு)

 68.    நந்த3ஸத்மநி நவேந்து3ஸந்நிபௌ4

வாஸம் ஏத்4ய வஸுதே3வ நந்த3நௌ

வ்ருத்4தி3ம் ஆபது: அநேஹஸா ஸ்வயம்

ஸ்வாது போ4கஜநநீம் ஸுபர்வணாம்  

 

              வஸுதேவரின் புதல்வர்கள் இருவரும் புதிய சந்திரனின் ஒளீயும் அழகும் உடையவராய் நந்தளின் திருமாளிகையிலே நாளொரு மேனி பொழுதொரு வண்ணமாக, தேவர்களும், பருவமுடையவரும் சுவைக்கும்படியான போக ஸம்ருத்தியுடன் வளம் பெற்றுவந்தனர்.

                          சுபம்

 

   

 

   

 

          

 

 

 

    

 

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , , | Leave a comment

ASHTA LAKSHMI TEMPLE, BESANT NAGAR

அருள்மிகு அஷ்டலக்ஷ்மி திருக்கோவில்

 ARULMIGU ASHTALAKSHMI TEMPLE

குலம்தரும் செல்வம் தந்திடும்
அடியார் படுதுயராயினவெல்லாம்*
நிலந்தரஞ் செய்யும் நீள்விசும்பருளும்
அருளொடு பெருநிலமளிக்கும்*
வலந்தரும் மற்றும் தந்திடும்
பெற்ற தாயினும் ஆயின செய்யும்*
நலம்தரும் சொல்லை நான் கண்டுகொண்டேன்
நாராயணா என்னும் நாமம்*

பந்திருக்கும் மெல்விரலாள் பாவை பனிமலராள் வந்திருக்கும் மார்வன் நாராயணன் தன் தேவியான திருமகள் நாச்சியாரோடு அருள்பாலிக்கும் தலம் தான் சென்னை பெசன்ட் நகரில் உள்ள அருள்மிகு அஷ்டலக்ஷ்மி திருக்கோயில்.

ஸ்தல வரலாறு:

காஞ்சிப் பெரியவர் ஸ்ரீசந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி ஸ்வாமிகளின் கனவிலே தோன்றி தமக்கு இந்த இடத்தில் கோவில் ஏற்படுத்துமாறு மஹாலக்ஷ்மி பணிக்க அதை சிரமேற்கொண்டு இக்கோவில் ஸ்தாபிக்கப்பட்டது. முக்கூர் ஸ்ரீநிவாஸ வரதாச்சாரியார் ஸ்வாமிகளின் பெருமுயற்சியால் இக்கோவில் 1976-ல் கட்டப்பட்டது. கோவை லக்ஷ்மி மில்ஸ் நிறுவனம் இத்திருக்கோவில் கட்ட பெருமளவில் திருப்பணி கைங்கர்யம் செய்திருக்கின்றனர்.

மூலவர்: லக்ஷ்மி நாராயணப்பெருமாள்
தாயார்: திருமகள் நாச்சியார் (மஹாலக்ஷ்மி)

உற்சவர் : ஸ்ரீநிவாஸப்பெருமான்,
தாயார்: பத்மாவதி தாயார், ஸ்ரீ ஆண்டாள்

ஆலய அமைப்பு:

உத்திரமேரூர், திருக்கோஷ்டியூர், மதுரை கூடலழகர் திருத்தலங்கள் போல இங்கும் விமானம் அஷ்டாங்க விமானமாக ஓம்கார வடிவத்தில் 4 தளங்களுடன் காட்சியளிக்கிறது. விமானத்தில் தேவர்கள் ஒருபுறமும் அசுரர்கள் ஒருபுறமும் வாசுகியை வடம்பிடித்து அம்ருதமதனம் செய்யும் காட்சி, மஹாலக்ஷ்மி உதயம், , இந்த்ராதி தேவர்கள் சப்தரிஷிகள் ப்ரம்மா சிவன் சாட்சியாக தாயார் திருக்கல்யாணம் மற்றும் ராமானுஜர் தமது சிஷ்யர்களான கூரத்தாழ்வான், முதலியாண்டானுடன் காட்சி தருகிறார். மேலும் ஆதிசங்கர பகவத்பாதாள் கனகதாரா ஸ்தோத்திரம் அருளிச்செய்து பொன்மழை பொழியவைத்த வரலாறும் காணப்படுகிறது. ஸ்வாமி தேசிகன் ஒரு ப்ரம்மசாரிக்காக மஹாலக்ஷ்மியைப் ப்ரார்த்தித்து ஸ்ரீஸ்துதி அருளிச்செய்த காட்சியும் மேலும் மத்வாச்சாரியார் தனது சிஷ்யர்களுடன் உள்ள திருக்கோலமும், ஆதிசங்கரர் தனது சிஷ்யர்களுடன் உள்ளதும் இக்கோபுரத்தில் காட்சியளிக்கிறது. மேலும் ஸ்ரீநிவாஸப்பெருமான், பூவராகப்பெருமான்  திருக்கோலங்களும் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. மேலும் இக்கோவில் 3 வித சம்ப்ரதாயங்களையும் அடக்கியது. இத்திருக்கோவிலின் அமைப்பு அத்வைத சம்ப்ரதாயத்தையும், திருவாராதனம் ராமானுஜ சம்ப்ரதாயத்தையும் பெருமாள் தளிகை மாத்வா சம்ப்ரதாயத்தின் அடிப்படையிலும் நடந்து வருகிறது.

திருப்பாற்கடலே இடம் பெயர்ந்து வந்தாற்போல எதிரே வங்கக்கடல். வங்கக்கடல் கடைந்த மாயவனை அனுதினமும் தன் ஓயாத அலைக்கரங்களால் தொழுதுகொண்டே இருக்கிறது, இங்கு தீர்த்தம் – பாற்கடல். அதன் ஒலியே ப்ரணவாகாரம். நித்தம் ஓயாது ஒலிக்கும் ஓம் என்ற மந்திரத்தை அது உச்சரிப்பதை நம் செவியாற கேட்டுக்கொண்டே
ஆலயத்தினுள் புகுவோம்.

நுழைவாயிலிலேயே சங்கநிதியும் மறுபுறம் பத்மநிதியும் காட்சிதருகிறது. அதைக்கடந்த பின்னர் கொடிமரம். இத்திருக்கோவில் நான்கு தளங்களை உடையது. முதல் தளத்தில் கர்ப்பக்ரஹம். கர்ப்பக்ரஹத்திற்கு நேரே பெரியதிருவடி கூப்பிய கரங்களுடன் காட்சியளிக்கிறார்.

முன்னம் இத்திருக்கோவிலில் தாயார் மட்டுமே எழுந்தருளும்படி செய்ய திட்டமிட்டிருந்ததாகவும் பின்னர் பெருமாளும் எழுந்தருளவேண்டும் என்று திருவுள்ளம் செய்யப்பட்டதால் 15 நாட்களில் பெருமான் திருமேனி நிர்மாணிக்கப்பட்டதாயும் பெரியோர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். ஆகவே கருடன் பெருமாளுக்கு நேராக இல்லாமல், தாயாருக்கு நேராக காட்சியளிக்கிறார். த்வாரபாலகர்களின் இடத்தில் த்வாரபாலகிகள்.

எப்போதும் பொன்மலரிட்டு இமையோர் தொழுது* தங்கள் கைப்போது கொண்டு இறைஞ்சிக் கழல்மேல் வணங்க நின்ற லக்ஷ்மி நாராயணப்பெருமாள் சதுர்புஜங்களில் சங்கு சக்கரம் கதை அபயமுத்திரையுடன் வலமார்பினில் மஹாலக்ஷ்மி இலங்க காட்சியளிக்கிறார். பெருமாளுக்கு வலப்புறம் தாயார் திருமகள் நாச்சியார். நின்ற திருக்கோலம். கிழக்கே திருமுக மண்டலம். தாயார் அபய ஹஸ்தத்துடன் காட்சியளிக்கிறார். நான்கு  திருக்கரங்கள். மேலிரண்டும் தாமரை ஏந்தி கீழிரண்டும் அபய வரத முத்திரையுடன் சேவை சாதிக்கிறார். நாச்சியார் கோவில் போலவே இங்கும் தாயாருக்கே முதலிடம். தாயார் அழகிய ஒன்பது கஜப்புடவையில் சர்வாபரணபூஷிதையாக காட்சியளிக்கிறாள்.

உற்சவர்: அகலகில்லேன் இறையுமென்று அலர்மேல் மங்கை உறைமார்பன். ஸ்ரீநிவாஸப் பெருமான். தாயார் பத்மாவதி தாயார். இடப்புறத்தில் திருவாடிப்பூரத்து செகத்துதித்து திருப்பாவை முப்பதும் செப்பி சூடிக் கொடுத்த சுடர்கொடி.

 லக்ஷ்மி என்றால் செல்வத்துக்கு அதிபதி. செல்வம் என்றால் வெறும் பணம் மட்டுமல்ல. செல்வம் என்பது எட்டுவிதமானது. நிலையான தனம், நன்மக்கள்பேறு, தீதில்லா ஞானம், குறைவற்ற ஆரோக்கியம், நீடுநிற்கும் புகழ், நற்குடிப்பிறப்பு, பெருமானிடம் ஈடுபாடு . அத்தகைய எட்டு செல்வங்களையும் நமக்கு அருளும் அஷ்டலக்ஷ்மியையும் சேவிப்போம்.  தைத்ரியோபநிஷத்தில் சிக்ஷாவலியில் உள்ள மந்திரமானது,

“ஆவஹந்தீ விதந்வாநா,குர்வாணா சீரமாத்மந
வாசாம்ஸி மம கா3வச்ச, அன்னபாணே ச சர்வதா4
ததோ மே ச்ரியம் ஆவாஹா, லோமஸாம் பசுபி: சஹ ஸ்வாஹா”

This is a prayer to Sri Devi for the conferral of many kinds of auspiciousness and wealth. It says: (As You are) the generator and the multiplier of wealth, May Thou always bless me with bark garments, clothes and cattle, food and drink; produce for me wealth along with plenty of materials like animals (for performance of Yaj~nams), Svaahaa”. என்று குறிப்பிடுகிறது.

சந்தானலக்ஷ்மி:

பெருமாளை சேவித்தபின் படியேறிச் சென்றால் இரண்டாம் தளத்தில் தெற்கு பக்கத்தில் சந்தானலக்ஷ்மி சன்னதி. கன்னிகா பீடத்தில் தாயார் காட்சியளிக்கிறார். இரண்டு கன்னிகைகள் சாமரம் வீசும் திருக்கோலம் அதில் பொறிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆறு திருக்கரங்கள். மேலிரண்டு கைகளிலும் கத்தி கேடயம் மத்தியில் ஒரு கையில் கலசத்துடனும் தாமரையுடனும் விளங்க அபய, வரத ஹஸ்தத்துடன் சேவை சாதிக்கிறாள் தாயார். திருநின்றவூர் “என்னைப் பெற்ற தாயார்” மற்றும் திருப்புட்குழி “முளைப்பயிர் விளைவித்த தாயார்” இருவரும் சந்தானலக்ஷ்மியின் அம்சம் என்பர். ஆகவே மகப்பேறு வேண்டுவோர் அவளைப் ப்ரார்த்திக்க சகல சௌபாக்யங்களும் கிட்டும்.

”ஓம் மாத்ரு ரூப்யை ச வித்மஹே
பால ஹஸ்தாய தீமஹி
தந்நோ சந்தானலக்ஷ்மி ப்ரசோதயாத்”

விஜயலக்ஷ்மி:

மேற்குப் பக்கத்தில் விஜயலக்ஷ்மி. எட்டு திருக்கைகளில் சங்கு, சக்கரம், பாசம், அங்குசம், கட்கம், கேடயம், ஏந்தி அபய, வரத ஹஸ்தத்துடன் காட்சிதருகிறாள். ஹம்சபீடம். (அன்னபக்ஷி பொறிக்கப்பட்டிருக்கிறது) ஒரு காலை மடித்து மறுகால் பத்மபீடத்தில் பதியும் கோலத்துடன் தாயார் திருமேனி தோற்றம். வேண்டுவோர்க்கு வெற்றி தருபவள். போரில் மாத்திரமல்ல. வாழ்வில் ஏற்படும் சகல இடர்களையும் நீக்கி வெற்றியைத் தருபவள்.

ஜய பத்ம விசாலாக்ஷி, ஜய த்வாம் ஸ்ரீபதிப்ரியே
ஜய மாத: மஹாலக்ஷ்மி சம்ஸாரார்ணவ தாரிணி

                                                              (விஜயலக்ஷ்மி ஸ்தோத்ரம் – அகஸ்தியர்)

வித்யாலக்ஷ்மி:

  வடக்கு நோக்கி வித்யாலக்ஷ்மி சன்னதி. அஸ்வபீடம்.(குதிரை) தாயார் நான்கு திருக்கைகளுடன் சேவை சாதிக்கிறாள். மேலிரண்டு கைகளில் தாமரையுடன் தாயார் அபய, வரத ஹஸ்தத்துடன் காட்சி தருகிறாள். கலைகளுக்கெல்லாம் அதிபதி. 
“லோகே வனஸ்பதி ப்ருஹஸ்பதி தாரதம்யம்
யஸ்யா ப்ரஸாத பரிணாமம் உதாஹரந்தி
ஸா பாரதீ பகவதீ து யதீயதாஸீ
தாம் தேவதேவ மஹிக்ஷீம் ச்ரியம் ஆச்ரயாம:

(ஸ்ரீ ஸ்தவம் (9) – கூரத்தாழ்வான்)

(உன்னிடம் சரணாகதி அடைபவர்களுக்கு உன் கிங்கரி ஆன சரஸ்வதி வாக் ஸம்ருத்தியை அள்ளித் தருகிறாள்.)

கஜலக்ஷ்மி:


 
 கிழக்கில் கஜலக்ஷ்மி சன்னதி. கஜபீடம்.(யானை) பத்மாஸனத்தில் அமர்ந்த திருக்கோலம். பத்மபீடம்.  4 திருக்கைகள். மேலிரண்டிலும் தாமரை கீழிரண்டும் அபய, வரத ஹஸ்தம். இரண்டு யானைகள் (ஐராவதம், புண்டரீகம்) தும்பிக்கையால் ஜலத்தை வர்ஷிக்கின்றது. இந்திரனின் இழந்த செல்வத்தை, தாயார் கஜலக்ஷ்மியாக அவதரித்து அருளியதாக புராணங்கள் கூறுகின்றன. (ஸ்ரீ ஸ்துதி – 13, 14) இந்திரன் செய்த பிழைக்கு எல்லாத் தேவர்களும் அல்லல்பட்டுச் பின் ஸ்ரீ-யைச் சரணடைந்து நன்மை பெற்றனர். ஐராவதம் செய்த தவறுக்கு மற்ற திக்கஜங்களும் சேர்ந்து பிராட்டிக்கு அபிஷேகம் செய்து ப்ராயச்சித்தம் செய்து கொண்டன. இழந்த செல்வத்தை மீண்டும் அடைய கஜலக்ஷ்மியை ப்ரார்த்திப்போம்.

ஆலோக்ய த்வாம் அம்ருத ஸஹஜே விஷ்ணு வக்ஷ:ஸ்தலஸ்த்தாம்
சாபாக்ராந்தா: சரணம் அகமந் ஸாவரோதா: ஸுரேந்த்ரா:
லப்த்வா பூயஸ் த்ரிபுவநம் இதம் லக்ஷிதம் த்வத் கடாக்ஷை:
ஸர்வாகார ஸ்த்திர ஸமுதயாம் ஸம்பதம் நிர்விசந்தி”

(அமுதத்துடன் தோன்றிய பிராட்டியே! துர்வாஸ முனிவரின் சாபத்தால் வருந்திய தேவர்கள் எம்பெருமானின் திருமார்பில் அமர்ந்த உன்னை சேவித்து சரணம் அடைந்தனர். உன் திருக்கண் நோக்குகளால் செழிப்பாய்க் காணப்பட்ட இந்த மூன்று உலகங்களையும் மறுபடி அடைந்து எல்லா வகைகளிலும் நிலையான வளர்ச்சியை உடைய ஐச்வர்யத்தை அனுபவிக்கின்றனர்.)

தனலக்ஷ்மி:


  மேல்தளத்தில் (3வது தளம்) தனலக்ஷ்மி தாயார். சர்வாபரண பூஷிதையாக காட்சியளிக்கிறார். ரத்ன சிம்ஹாஸனம். (மனோக்ஞ மணிமண்டபே மஹதி ரத்ன சிம்ஹாஸனே – லக்ஷ்மி சஹஸ்ரம் ப்ராதுர்பாவ ஸ்தபகம் 16). ஆறு திருக்கரங்களில் சங்கு, சக்கரம், வில் – அம்பு,  தாம்பூலம், தீர்த்தகமண்டலம் ஏந்தி காட்சி தருகிறாள். சகல ஐச்வர்யங்களுக்கும் அதிபதி. ஐஸ்வர்யலக்ஷ்மி என்றும் குறிப்பிடுவர். தாயாரின் வலதுகரத்தில் ஸ்வர்ணரேகை ஓடுகிறது. தாம்பூலத்தில் செல்வத்தை தாரை வார்த்து தருவதாக ஐதீகம்.

“யோகா3ரம்ப4  த்வரித மநஸோ யுஷ்மதைகாந்த்ய யுக்தம்
த4ர்மம் ப்ராப்தும் ப்ரதமம் இஹ யே தா4ரயந்தே த4நாயாம்
தேஷாம் பூ4மேர் த4நபதி க்3ருஹாத் அம்ப3ராத் அம்பு3தே4ர் வா
தா4ரா நிர்யாந்த்யதி4கம் அதி4கம்  வாஞ்ச்சிதாநாம் வஸூநாம்”
                                                                                                     (ஸ்ரீ ஸ்துதி – 16)

(பெரிய பிராட்டியே! இவ்வுலகில் பரமைகாந்திகள் தாங்கள் மோக்ஷம் பெறுவதற்காக பக்தியோகத்தை விரைவில் தொடங்க எண்ணுகின்றனர். அதற்கு ஞானயோகத்தையும் கர்மயோகத்தையும் செய்யவேண்டும். அதற்கு அங்கமாக வர்ணாச்ரம தர்மத்தையும் செய்யவேண்டுமே. அதற்கு செல்வம் வேண்டுமே!. வேறு தெய்வத்திடம் அவர்கள் கேட்பார்களா? உம்மிருவரிடம் தான் யாசிப்பார்கள். அத்தகையோருக்கு அவர்கள் விரும்பும் செல்வம் அவர்கள் விருப்பத்துக்கு அதிகமாகவே எங்கிருந்தாவது வந்து குவிகின்றன. பூமியில் இருந்து புதையலாக கிடைக்கலாம் (நீ பூமி பிராட்டியின் மகளல்லவா!). அல்லது குபேரன் பொக்கிஷத்திலிருந்து கொட்டலாம். (நீதானே அவனை செல்வத்துக்கு அதிபதியாக நியமித்தாய்). கௌத்ஸருக்காக ரகுமஹாராஜனுக்கு குபேரன் செல்வத்தினைத் தரவில்லையா?. அல்லது ஆகாயத்தில் இருந்து செல்வத்தைப் பொழியலாம் (குசேலருக்குத் தரவில்லையா?) அம்பரம் –ஆகாயம். ஆகாயத்திற்கு விஷ்ணுபதம் என்றும் பெயர். ஆகவே விஷ்ணுவிடமிருந்தும் வரலாம். கடலில் இருந்தும் பெறலாம். (உன் தகப்பன் ஆயிற்றே). இவ்வாறு இன்ன இடத்திலிருந்துதான் வரவேண்டும் என்றில்லாமல் செல்வம் பெருக்கெடுத்து ஓடும்.)

ஆதிலக்ஷ்மி:

  மேல்தளத்திலிருந்து கீழிறங்கினால் முதல் தளத்தில் தெற்கு நோக்கி ஆதிலக்ஷ்மி. இரண்டு திருக்கரங்கள். அபய, வரத ஹஸ்தம். தாயாரின் பீடத்தில் முரசு, சாமரம், கண்ணாடி, விளக்கு, கலசம், ஸ்வஸ்திக், காளை, த்வஜம் ஆகியவை பொறிக்கப்பட்டிருக்கும். ப்ருகு முனிவருக்கு மகளாகத் தோன்றிய திருக்கோலம். (ப்ரம்மாவின் மானஸ புத்திரரான ப்ருகுவிற்கும் க்யாதிக்கும் திருமகளாக அவதரிக்கிறார் தாயார். ஆகவே பார்கவி என்று திருநாமம் – தாரித்ர்ய விமோசன ஸ்தோத்ரம்) தாயார் மஹாலக்ஷ்மி இத்திருக்கோலத்துடன் தான் வைகுந்தத்தில் சேவை சாதிக்கிறார். ஆதிலக்ஷ்மி தாயாருக்கு ரமா (மக்களுக்கு ஆனந்தம் அளிப்பவள்) என்றும் இந்திரா என்றும் திருநாமங்கள். ஸ்ரீமந்நாராயணனுக்கு சேவை புரிய கணக்கற்ற சேவார்த்திகள் இருப்பினும் தம் திருக்கரங்களால் சேவை செய்வதையே விரும்புபவள்.

”த்3விபு4ஜம் ச த்3விநேத்ரம் ச சப்யாம் வரதந்விதாம்
புஷ்ப மாலாத4ரம் தேவிம் அம்புஜாஸந சம்ஸ்திதம்
புஷ்பதோரண சம்யுக்தம் ப்ரபா மண்டல மண்டிதம்
சர்வலக்ஷண சம்யுக்தம் சர்வாபரண பூஷிதம்
பீதாம்பரத4ரம் தேவிம் மகுடே சாரு ப3ந்த4நம்
ஸ்தநோ நதி சமா யுக்தம் பார்ச்வயோர் தீப சக்திகாம்
சௌந்தர்ய நிலயாம் சக்திம் ஆதிலக்ஷ்மீம் அஹம் பஜே!”

(ஆதிசங்கரர்- அஷ்டலக்ஷ்மி ஸ்தோத்ரம்)

தான்யலக்ஷ்மி:


  மேற்கில் தான்யலக்ஷ்மி தாயார். ஆறு திருக்கரங்களில் அரிவாள், நெற்கதிர், வில், அம்பு, அபய வரத முத்திரையுடன் காட்சிதருகிறாள் அன்னை. கஜபீடம். உலகில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் உணவளிக்கும் லோகமாதா.

“ அயி கலிகல்மிஷ நாஸினி காமிநி
வைதி3கரூபிணி வேதமயே
க்ஷீரஸமுத்பவ மங்களரூபிணி
மந்த்ரநிவாஸினி மந்த்ரநுதே
மங்களதாயினி அம்புஜவாஸினி
தேவகணாச்ரித பாதயுதே
ஜயஜயஹே மதுசூதன காமிநி
தான்யலக்ஷ்மி ஸதா பாலயமாம்”

தைர்யலக்ஷ்மி (வீரலக்ஷ்மி):

  வடக்கு நோக்கி திருமுகமண்டலம். சிம்மபீடம். அஷ்டபுஜங்களில் சங்கு சக்கரம் வில் அம்பு, சூலம், வாத்தியம், ஆகியவற்றுடன் அபய வரத முத்திரையுடன் காட்சி தருகிறாள். வாழ்வில் ஏற்படும் இடர்களை நீக்கி தைரியத்தை தந்து அவற்றை அகற்றி நம்மைக் காப்பவள். தைர்யலக்ஷ்மியின் கீர்த்தியை எடுத்துரைக்க போஜராஜன் கதை ஒன்றை கூறுவர். ஒருமுறை தாயார் அவன் கனவில் தோன்றி நாளை முதல் நான் உம்மை விட்டு நீங்கப்போகிறேன்.. ஏதேனும் ஒரு வரம் கேள் என்றார். மறுநாள் தாயார் தோன்றியபோது அவன், தாயே நீங்கள் எம் நாட்டை விட்டு நீங்கினாலும் அதை தாங்கக் கூடிய மன உறுதியை எமக்கும் எம்மக்களுக்கும் தரவேண்டுமென ப்ரார்த்திக்க அவ்வண்ணமே லக்ஷ்மி வரமளிக்க தைர்யலக்ஷ்மியானவள் அங்கேயே தங்கிவிட்டாள். எங்கே தைர்யம் இருக்கிறதோ அங்கே பலம் இருக்கும். பலம் இருக்கும் இடத்தில் ந்யாயம் இருக்கும். ந்யாயம் இருக்கும் இடத்தில் தர்மம் செழிக்கும். எங்கே தர்மம் செழிக்கிறதோ அங்கே சகல சௌபாக்யங்களும் நிலைபெறும். இதன்படி அஷ்டலக்ஷ்மிகளும் அவனுடைய நாட்டிலேயே தங்கிவிட்டனர்.

ந ஸ மாதவஸ்தவ குணாந் அஸமா
யத நேத்ர ஏவ கமலாயதநே
க்ஷமதே(அ)பி4தா4தும் அதிதக்ஷமதே:
ஸ்தவநாய க: படுமதிஸ்தவ நா
                                            
(ஒப்பற்ற தீரர்களின் தாயே! நீண்ட தாமரைக் கண்களை உடையவளே!. உன்னுடைய புகழை உம்முடைய பதியான நாராயணனே பாட இயலாதபோது நான் எப்படி பாட சக்தியுடையவனாவேன்?)
(லக்ஷ்மி சஹஸ்ரம் –யமகஸ்தபகம் 23)

ப்ரகாரத்தில் தசாவதார சன்னதி.

”இச்சா மீந விஹார கச்சப மஹா
போத்ரிந் யத்ருச்சா ஹரே
ரக்ஷா வாமந ரோஷ ராம கருணா
காகுத்ஸ்த்த ஹேலா ஹலிந்
க்ரீடா வல்லவ கல்க வாஹந தசா
கல்கிந் இதி ப்ரத்யஹம்
ஜல்பந்த: புருஷா: புநந்தி புவநம்
புண்யௌக பண்யாபணா:”
      (தசாவதார ஸ்தோத்ரம் _ஸ்வாமி தேசிகன்)

(பகவான் 10 அவதாரங்களில் அருள்பாலிக்கிறார். முழுவதுமே மச்சமாய் , ஆமையாய், பூமிப்பிராட்டியை இடர்ந்தெடுத்த மஹாபோத்ரியாய், வாமனனாய், பரசுராமனாய், கருணா காகுஸ்த்தனாய், பலராமனாய் ,க்ரீடையில் வல்லவனான கண்ணனாய் கல்கியாய் காட்சியளிக்கிறார்.) இச்சன்னதியில் ஸ்வாமி தேசிகன் சேவை சாதிக்கிறார்.

அடுத்து தும்பிக்கையாழ்வார் சன்னதி.
விக்கினங்களை விலக்கும் அவரை சேவித்தபின் குருவாயூரப்பன் சன்னதி.

”பீதாம்பரம் கர விராஜித சங்க சக்ரம்
கௌமோதகீ ஸரஸிஜம் கருணா ஸமுத்ரம்
ராதா சஹாயம் அதி சுந்தர மந்தஹாஸம்
வாதாலயேசம் அநிஷம் ஹ்ருதி பாவயாமி”

(நாராயணீயம் த்யான ஸ்லோகம்)

கைகளில் சங்கு சக்கரம் கௌமோதகி தாமரை இலங்க அதிசுந்தரமான மந்தஹாஸத்துடன் சேவை சாதிக்கிறார் குருவாயூரப்பன். 

யோகீந்த்ராணாம் த்வதங்கேஷு அதிக ஸுமதுரம்                                                                                                          முக்திபாஜாம்  நிவாஸோ
பக்தாநாம் காமவர்ஷ, த்யுதரு கிஸலயம், நாத தே பாதமூலம்
நித்யம் சித்தஸ்த்திதம் மே பவநபுரபதே க்ருஷ்ண காருண்ய ஸிந்தோ
ஹ்ருத்வா நிஸ்சேஷ தாபாந் ப்ரதிஸது  பரமானந்த  ஸந்தோஹ                                                                    லக்ஷ்மீம்                         
(நாராயணீயம் (1034) (தசகம் 100/ ஸ்லோகம் 10)

(குருவாயூரப்பா! க்ருஷ்ணா! கருணைக்கடலே! உமது அவயவங்களில் யோகீஸ்வரர்களுக்கு மிகப் ப்ரியமானது உமது பாதமூலமே. அதுவே முக்தர்களின் வாசஸ்தலமாகும். அதுவே பக்தர்களுக்கு வேண்டியதை வழங்கும் கற்பக வ்ருக்ஷத்தின் தளிராகும். அந்த திவ்ய பாதமூலம் எனது சித்தத்தில் இருந்துகொண்டு எல்லாத் துன்பங்களையும் போக்கி பரமானந்த மோக்ஷ ஐச்வர்யத்தை அளிக்கட்டும்.)

அருகில் சக்கரத்தாழ்வார் சன்னதி. 16 திருக்கரங்களில் க்ஷோடசாயுதங்களோடு த்ரிநேத்ரத்துடன் வஹ்நிகேச ரூபமாய் சாளக்ராம மாலையுடன் ஷட்கோண சக்கரத்தில் காட்சியளிக்கிறார். அவரின் பின்னே யோகநரசிம்மர். பீஜாக்ஷர மந்திரரூபமான இவர்களின் சன்னதி அருகிலேயே ஸுதர்சனாஷ்டகம் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது.

அருகில் ஆஞ்சநேயர் சன்னதி. அபய ஆஞ்சநேயர் என்ற திருநாமம். ராமதூதன் கதாயுதத்தை ஒரு தோளில் சார்த்திய வண்ணம் மறுகரத்தில் அபய முத்திரையுடன் காட்சியளிக்கிறார்.
.
அவருக்கு அருகில் தன்வந்திரி சன்னதி. இரண்டு திருக்கரங்களில் அமிர்த கலசம், மூலிகையுடன் கமண்டலத்துடனும் தன்வந்திரி காட்சியளிக்கிறார். தீரா நோய் தீரவும் ஆரோக்கியம்  பெறவும் தன்வந்த்ரி பகவானைப் ப்ரார்த்தித்து அர்ச்சனை செய்தால் குறைகள் நீங்கும்.

ஓம் நமோ பகவதே வாசுதேவாய
தன்வந்தரயே அம்ருத கலச ஹஸ்தாய
ஸர்வயாமாய நாசனாய த்ரைலோக நாதாய
ஓம் ஸ்ரீமஹாவிஷ்ணவே நம:

இத்திருத்தலம் அஷ்டலக்ஷ்மிகளும் எழுந்தருளியுள்ளதால் அட்டமாநகர் (அஷ்டமாநகர்) என்று ஆன்றோர்களால் அழைக்கப்படுகிறது.

எதிரேயுள்ள வங்கக்கடலை திருப்பாற்கடலாகவும், பகவான் லக்ஷ்மிநாராயணனை பரவாசுதேவனாகவும் இத்தலத்தை 107, 108 வது திவ்யதேசமாகவே நினைத்து பக்தர்கள் பரவசம் அடைகின்றனர்.

முன்னர் இத்திருக்கோவிலுக்கென யானை மற்றும் குதிரை போன்றவை இருந்தாலும் காலப்போக்கில் மாற்றப்பட்டு விட்டன. மேலும் கோசாலையும் சிறப்பாக செயல்பட்டு வந்தது. தற்போது அதுவும் இல்லை. முன்னர் இக்கோவிலில் வேதபாடசாலையும் செயல்பட்டு வந்தது. அதுவும் தொடராமல் நின்றுவிட்டது.

இத்திருத்தலம் முன்னர் 5 பேர் கொண்ட குழுவினால் நிர்வகிக்கப்பட்டு பின்னர் தற்போது இந்து அறநிலையத்துறையின் கீழ் நிர்வாகம் செய்யப்படுகிறது. கோவிலில் மதியம் தினமும் அன்னதானம் செய்யப்படுகிறது.

இத்தனை சிறப்புடன் இருந்தும் இத்திருக்கோவில் ஒரு சுற்றுலாத்தலமாகவே பாவிக்கப்பட்டு பெரும்பாலும் வடமாநில ப்ரயாணிகளும், மற்றவர்களும் வந்து சுற்றிப்பார்த்து விட்டு செல்கின்றனர். வெள்ளிக்கிழமைகளில் மட்டுமே பக்தர்கள் பெரும்பாலான அளவில் வருகின்றனர். மற்றபடி எலியட்ஸ் கடற்கரைக்கு வருபவர்களே இங்கும் வந்து செல்கின்றனர். இந்நிலை மாறவேண்டும். பக்தர்களும் பெருமாளுக்கு கைங்கர்யம் செய்யும் பாகவத சிரோன்மணிகளும் வந்து சஹஸ்ரநாமமோ பாசுரங்களோ சேவித்தால் இத்திருக்கோவில் மேலும் சாந்நித்யம் பெற்று விளங்கும்.

உற்சவங்கள்:

நவராத்திரி உற்சவம் இங்கு வெகு ப்ரஸித்தம். தாயார் ஒவ்வோர் நாளும் ஒரு அலங்காரத்தில் காட்சியளிப்பார். ஆடிப்பூர உற்சவத்தில் ஆண்டாள் திருக்கல்யாணம் நடைபெறுகிறது. பங்குனி உத்திரத்தில் தாயார் திருக்கல்யாண உற்சவம். மேலும் மாசிமகத்தன்று தீர்த்தவாரி உற்சவமும் நடைபெறுகிறது. ஒவ்வொரு ஆங்கில வருடப்பிறப்பின்போதும் கோவில் காலை 4 மணிக்கு திறக்கப்பட்டு சிறப்பு அபிஷேக ஆராதனைகள் நடைபெறுகிறது. மற்ற நாட்களில் காலை 6.45 – 7.00க்குள்ளும் மார்கழியில் காலை 5 மணிக்கும் விஸ்வரூப சேவை நடைபெறுகிறது.

அனைவரும் அஷ்டலக்ஷ்மிகளையும் லக்ஷ்மிநாதனையும் தரிசித்து அருள் பெறுவோம்.

நடைதிறப்பு:

காலை 7.00 – 12.00

மாலை 4.00 – 8.30

வெள்ளி மற்றும் ஞாயிறு காலை – 7.00 – 1.00/ மாலை 4.00 – 9.00 

அலுவலக முகவரி:
The Executive Officer
Sri Mahalakshmi Temple
Besant Nagar, Chennai – 600 090
Ph: 91 – 44 – 24917777

செல்லும் வழி:

பெசண்ட் நகர் சென்னையின் முக்கிய இடங்களில் ஒன்று. அனைத்து இடங்களில் இருந்தும் பஸ் வசதி உண்டு. தமிழ்நாடு சுற்றுலாத்துறையின் கீழ் இயங்கும் hop on hop off tour bus-ன் முக்கிய நிறுத்தங்களில் இதுவும் ஒன்று.  இக்கோவிலுக்கு மிக அருகிலேயே முருகனின் அறுபடைவீடு கோவிலும் உண்டு.

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 Comments

யாதவாப்யுதயம் – மூலம் (YADHAVABHYUDHAYAM)

  யாதவாப்யுதயம்

(YADHAVABHYUHAYAM)

ஸ்ரீ க்ருஷ்ணாய பரப்ரம்ஹணே நமஹ

  • ப்ரமாணம் லக்ஷ்மண முநி: ப்ரதிக்ருஹ்யாத மாமகம்
  • ப்ரஸாதயதி யத்ஸூக்தி: ஸ்வாதீந பதிகாம் ஸ்ருதிம்
  •  
  • ஸ்ரீமாந் வேங்கடநாதார்ய: கவிதார்க்கிக கேஸரி
  • வேதாந்தாசார்ய வர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம் ஸதா ஹரி:
  •  

ஸ்ரீமதே நிகமாந்த மஹாதேசிகாய நம:

  • ஸ்ரீ கவிதார்க்கிக ஸிம்ஹஸ்ய ஸர்வதந்த்ர ஸ்வதந்த்ரஸ்ய ஸ்ரீமத் வேங்கடநாயகஸ்ய வேதாந்தாசார்யஸ்ய யாதவாப்யுதய காவ்ய க்ருதிஷு
  •  
  •                  யாதவாப்யுதயம் ( ஸர்கம் -1)
  •  

    யாதவாப்யுதயம் (ஸ்ரீ கிருஷ்ண சரித்ரம்) 

    யாதவாப்யுதயம்,-ஸ்ரீபாகவதம்,விஷ்ணு புராணம்,ஹரிவம்சம்,முதலிய புராண இதிகாசங்களை ஆதாரமாகக் கொண்டு கவிதார்க்கிக சிம்ஹம் என்று போற்றப்பட்ட ஸ்ரீமந் நிகமாந்த மஹாதேசிகனால் இயற்றப்பட்டது. வேதாந்த தேசிகர் இயற்றிய மகத்தானதொரு காவியம் யாதவாப்யுதயம். இதில் 24 சர்க்கங்கள் உள்ளன।மொத்தம் 2642 ஸ்லோகங்கள்.இந்த காவியம் பல காவியங்களில் கையாளப்பட்ட முறைகளை மேற்கொண்டதோடு நிற்காமல் அத்புதமான பரிஷ்காரத்தைச் செய்துகாண்பிக்கிறது.சாஸ்திரீயமான அனுபவம்தான் ச்ரேஷ்டமானது.அதுதான் எற்றைக்கும் நிலைத்து நிற்கும். இந்த நிலையை ஒவ்வொரு ஸ்லோகத்திலும் காணலாம்..

    ஸ்ரீ யாதவாப்யுதயம் ஸர்கம் எண்:1

    (காவ்யாரம்பம்,பூமி பிரார்த்தனா,தேவ ஸ்துதி: பகவத்தர்ஸனம்,பாஷணம்)

  •  

    1. வந்தே ப்ருந்தாவநசரம் வல்லவீஜந வல்லபம்! 

  •      ஜயந்தீஸம்பவம் தாமவைஜயந்தீ விபூஷணம்!!

  • கோகுலாஷ்டமியில் தோன்றியவனும் ।வைஜயந்தி என்ற வனமாலையை அணிந்தவனும் பிருந்தாவனத்தில் சஞ்சாரம் செய்த இடைச்சிறுமிகளுக்கு வல்லபனாய் திகழ்ந்த சோதியான கண்ணனை வணங்குகிறேன்। (ஆவணி மாதம் க்ருஷ்ண பக்ஷ ரோஹிணியோடு கூடிய அஷ்டமி நாளுக்கு ஜெயந்தி என்று பெயர். ப்ருந்தம் என்றால் கூட்டம். கூட்டம் கூட்டமாக கூடும் இடம். அவனம் என்றால் காத்தல். கூட்டம் கூட்டமாக காத்த இடம் என்றும் கொள்ளலாம். எட்டாவதாக அவதரிக்கின்றவன் அஷ்டமியை வரித்தான்.

  • 2. யத் ஏகைக குணப்ராந்தே ச்ராந்தாநிகமவந்திந;
  • யதாவத் வர்ணநே தஸ்ய கிமுதாந்யேமிதம்பசா:
  •  யாருடைய குணங்களில் ஒவ்வொன்றிலும் ஒருசில பகுதிகளைச் சொல்வதிலேயே வேதங்களாகிய ஸ்துதிபாடகர்கள் ஓய்ந்து போய்விட்டனவோ அத்தகைய பெருமையுடையவனின் குணங்களை உள்ளதை உள்ளபடி சொல்வதற்கு சாதாரண மனிதர்களுக்கு எங்ஙனே இயலும்?
  •  3. சக்த்யா ஸௌரிகதாஸ்வாத: ஸ்த்தாநேமந்ததியாம் அபி!
  • அம்ருதம் யதி லப்யேத கிம் ந க்ருஹ்யேதமாநவை:
  • மிதமான அறிவு பெற்றவர்களானாலும் தமது சக்திக்கு ஏற்ப கிருஷ்ணனுடைய கதைகளை அனுபவிப்பது உசிதம்தான். அமுதம் கிடைக்குமேயானால் சாதாரணமானவர்கள் அதை பருகாமல் விட்டுவிடுவோமா என்ன?.
  • 4. வஸுதாச்ரோத்ரஜே  தஸ்மிந் வ்யாஸேச ஹ்ருதயே ஸ்திதே!அந்யேபி கவய: காமம் பபூவு: அநபத்ரபா!!
  •   
  •  
  •  
  •                             veda vyasa and ganesha
  • vaalmiki
  • புவியின் செவியில் பிறந்த வால்மீகியும்,வியாசரும் இதயத்திலேயே இருக்கும்போது பிறரும் கவிகளாகி விட்டார்களே! ஐயோ பாவம் என்ற நிலையன்றோ இவர்களுடையது.
  • 5.ஸ கவி: கத்யதே ஸ்ரஷ்டா ரமதே யத்ரபாரதீ!
  • ரஸ பாவ குணீ பூதைர் அலங்காரைர் குணோதயை:
  • எங்கு பாரதி(சரஸ்வதி)விளையாடுகின்றாளோ அவன் அன்றோ கவி எனப்படுவான்?எத்தனை படைப்புகளைச் செய்கின்றான் அக்கவி! ரஸம்- பா(ba) அவைகளுக்கு ஏற்ற அலங்காரங்கள்,அற்புதமான குணப்பெருக்கங்கள்,இவைகளுடன் நிரம்பப் பெற்ற ஸரஸ்வதி விளையாடி மகிழ்விக்கின்றபோது அவன் பற்பல சிருஷ்டிகளைச் செய்து விடுகிறான். 
  • 6. ததாத்வே நூதனம் ஸர்வம் ஆயத்யாம் சபுராதநம்
  • ந தோஷாயைதத் உபயம் ந குணாய ச கல்பதே!!
  • பழமையானவை என்பதால் ஒன்றிற்கு ஏற்றம் கிடைத்துவிடுவதில்லை. தோன்றிய நாளில் அவையும் புதியவையே.நாட்கள் கழியக்கழிய அவை பழமை பெற்றுவிடுகின்றன.புதுமை என்பது குற்றமோ,குறையோ ஆகாது.யதுவம்சம் தோன்றியபின் ராமாயணப் பெருமை குறையவில்லை.ஆதிகவி கூறாததை மஹாகவி கூறிவிட்டான் என்று யாரும் மோஹிப்பதில்லை. அதைப் பின்பற்றி வாழ்வு பெறும் காவியங்களே சிலாக்கியமானவை. .
    • 7. ப்ரவ்ருத்தாம் அநகேமார்கே ப்ரமாத்யந்தீமபிக்வசித்!
    • ந வாசம் அவமந்யந்தே நர்த்தகீம் இவ பாவுகா: 
  •  மேடு பள்ளம் இல்லாத ஒரு மார்க்கத்தில் ஒரு நர்த்தகி ஆடுகின்றாள்.ரஸிகர்கள் ஆரவாரிக்கின்றனர். அப்பொழுது கதியில் ஒரு சிறு குறை ஏற்பட்டுவிட்டது. இருந்தாலும் அதை பொருட் படுத்துவதில்லை.அதனால் அவள் நடனம் கற்கவில்லை என்று அவமதிப்பதில்லை. ஏதோ ஒரு சில இடங்களில் சப்தார்த்த குணதோஷம் ஏற்பட்டாலும் bhaபாவ நோக்குடையவர்கள் கதியில் மதியை செலுத்துவதில்லை. 
  • 8. விஹாய ததஹம் வ்ரீடாம் வ்யாஸ வேதார்ணவாம்ருதம்!வக்ஷ்யே விபுதஜீவாதும் வஸுதேவஸுதோதயம்!!
  • ஆகவே நான் வெட்கத்தை விட்டுவிட்டேன். வியாசரின் வேதமாகிறது மஹாபாரதம். அது கடல் போன்றது. அதில் அமுதமாய் விளங்குவது வஸுதேவகுமாரனின் உதயம். அது கவிகளுக்கும் தேவர்களுக்கும் உணவாகிறது.வாழ்க்கைக்கு மிகவும் போக்யமானது.அத்தகைய பிரபந்தத்தை நான் கூறப்போகிறேன்
  • 9. க்ரீடா தூலிகயா ஸ்வஸ்மிந் க்ருபாரூஷிதயா ஸ்வயம்!  
  •       ஏகோ விச்வமிதம் சித்ரம் விபு:ஸ்ரீமாந் அஜீஜநத்!!
  • ஸ்ரிய:பதி பெரிய பணக்காரன்.அவன் எதையும் செய்யும் ஆற்றல் பெற்றவன்.எங்கும் இருப்பவன்.தனக்கு நிகர் எவருமில்லாத தனிப்பட்டவன்.முதலில் தானே தன்னிடத்திலேயே ஒரு சித்திரம் தீட்டுகிறான்.சித்திரம் வரைவதற்கு எழுதுகோலும்,வர்ணமும் வேண்டும்.விளையாட்டு அவனுக்கு எழுதுகோல்.வர்ணம் அவனது கருணை.அவன் எழுதிய சித்திரம்தான் படைப்பு. அதுதான் இவ்வுலகம். 
  • 10. ஜகத் ஆஹ்லாதனோ ஜக்ஞே மநஸஸ் தஸ்ய சந்த்ரமா:   ““பரிபாலயிதவ்யேஷு ப்ரஸாத இவ மூர்த்திமான்!!
  •  உலகை மகிழ்விக்க சந்திரன் அவனுடைய மனதிலிருந்து உண்டானான்.தெளிவே உருவம் எடுத்துக்கொண்டதோ என்று சொல்லும் வகையில் அவன் அமைந்தான்.காப்பாற்றப்பட வேண்டியவர்களிடத்தில் காப்பாற்றுபவனுக்கு தேவையானது இன்முகம் காட்டலே என்பர். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 9/14/3) சந்திரோதயம்
  •  11.யத்பத்யஸமுத்பூத:புண்யகீர்த்தி:புரூரவா:
  •       ஸதாம் ஆஹிதவஹ்நீநாம் விஹாரஸ்த்தேயதாம் யயௌ!!
  • யாருடைய குமாரனுக்கு குமாரன் தோன்றினானோ அவனும் புண்யகீத்தியானான்.(சந்திரனின் குமாரன் புதன்,புதனின் புத்திரன் புரூரவஸ்) அவன் மஹான்களாய் ஆஹிதாக்னிகளாய் இருப்பவர்க்கு பெரிய தைரியம்அளிப்பவனாக இருந்தான்.அக்னி நிர்ணயம் பண்ணுவதில் ஆதாரமாகவும், சாதகமாகவும் பலானுபவ ப்ராப்தியில் நிர்ணேதாகவும் விளங்கினான்.(ஸ்ரீமத் பாகவதம் 9/14/5)
  • 12. ஸமவர்த்தத தத்வம்ஸ: உபர்யுபரி பர்வபி:
  •        யஸோ முக்தாபலைர் யஸ்ய திசோ தச விபூஷிதா: அவருடைய வம்சம் நன்றாக செழித்து வளர்ந்தது.படிப்படியாக ஏற்றம் பெற்று பரவலாயிற்று.ஒவ்வொருவரும் புகழை  வளர்த்தனர். முத்துக்களைப் போல புகழ் பெற்று பத்து திக்குகளிலும் அவற்றால் அலங்கரிக்கப் பெற்றன.   (சந்திரவம்சம் கிளைத்தல் ஸ்ரீமத் பாகவதம் 9/5/1 – 9/8/1) (9/17 – சந்திர வம்ச வ்ருட்சம்)
  •  13.பபூவ நஹுஷஸ் தஸ்மிந் ஐராவத இவாம்புதௌ!
  •        யமிந்த்ர விகமே தேவா: பதே தஸ்ய ந்யவீவிசந்!!
  • அத்தகையதொரு வம்சத்திலே பாற்கடலில் ஐராவதம் தோன்றியதைப்போல நஹுஷன் என்ற அரசன் தோன்றினான்.இந்திரனைக் காணாத தேவர்கள் இவனே தகுதி பெற்றவன் என்று தீர்மானித்து இந்திரனுடைய ஸ்தானத்தில் இவனை அமரச் செய்தார்கள். (பாகவதம் 9/18/1)
  •   
  • 14. நரேந்த்ரா:ப்ருத்வீசக்ரே நாமசிந்ஹைர் அலங்க்ருதா:
  • ஜங்கமாஸ் தஸ்ய வீரஸ்ய ஜயஸ்தம்பா இவாபவந்!!
  • நஹுஷன் மிகவும் பராக்ரமுடையவன்.பூமண்டலத்தின் பல மன்னர்கள் பெயராலும் அடையாளங்களாலும் அலங்கரிக்கப் பெற்று அந்த வீரனின் நடமாடும் ஜயஸ்தம்பங்களோ என்று சொல்லும் வகையில் விளங்கினர். 
  • 15. சக்திர் அப்ரதிகா தஸ்ய ஸாத்ரவைர் அபிதுஷ்டுவே!
  •       யதாவத் ஸாதகஸ்யேவ யாவதர்த்தா ஸரஸ்வதீ!!
  • அவனுடைய சக்தி தடங்கலற்றது. சேர்ந்தவர்கள் மட்டும் கொண்டாடப்படுவதன்று.சத்ருவாலும் போற்றப்பட்டது.சாதகனின்(சரஸ்வதி அருள் பெற்ற) வாக்கு எவ்வளவு பொருளுடையதோ அதுவும் எவ்வளவு பொருத்தமானதோ அவ்வளவு சிறந்ததாக இருந்தது. 
  • 16. வீரோ ரஸ இவோத்ஸாஹாத் நஹுஷாத் அப்யஜாயத!யயாதிர் நாம யேநைந்த்ரம் அர்த்தாஸநம் அதிஷ்டிதம்!!
  • அந்த நகுஷனிடமிருந்து யயாதி தோன்றினான்.உத்ஸாஹத்திலிருந்து உண்டாகும் வீர ரஸமோ என்று சொல்லும் பாங்கினைப் பெற்றான்.இவன் வீர்யத்திற்கு வேறு எடுத்துக்காட்டு என்ன வேண்டும்?இந்திரனுடன் அவன் ஸிம்ஹாசனத்திலேயே ஏறி அமர்ந்து விட்டான்.  (9/18/3 –ஸ்ரீமத் பாகவதம்)
  •  17. விசால விபுலோத்துங்கே யத்பாஹு சிகராந்தரே!
  •       ஆஸீத் வீரச்ரியா ஸார்த்தம் பூமிர் அர்த்தாஸனே ஸ்திதா!!
  • யயாதியின் தோள்பட்டையானது விசாலமாயும் உயர்ந்ததாயும் விளங்கியது.அவனுடைய தோளில், வீரலக்ஷ்மியும்,பூமியும் ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தனர். 
  • 18. நிதேசம் தஸ்ய ராஜாந: ந சேகுர் அதிவர்த்திதும்!
  •        ப்ராப்த ஸ்வபர நிர்வாஹம் ப்ரமாணம் இவவாதிந:
  • அரசர்கள் யயாதியின் கட்டளையை மீறி நடக்க இயலாதவர்களாகவே ஆகிவிட்டனர். இது உண்மைதான்.வாதிகள் தம் பக்ஷத்திற்கும் பிறருடைய பக்ஷத்திற்கும் ஏற்றவாறு அமைந்துவிட்ட ப்ரமாண வாக்கியத்தை மீறி எதுவும் சொல்ல முடியாது. ஓய்ந்துவிடுவர்
    • 19. தடாகமிவ தாபார்த்தா: தமிந்த்ரம் இவநிர்ஜரா:
    • பாவா இவ ரஸம்பவ்யா: பார்த்திவா: பர்யுபாஸத!!
  • தாபத்தினால் வெதும்பியவர்கள் அழகான நீர் நிரம்பிய தடாகத்தை அடைந்து நீராடி தாபத்தைத் தணித்துக் கொள்வர்.தேவர்கள் இந்திரனைத் தமக்குப் புகலிடமாகக் கொண்டு தேவலோக இன்பத்தை அடைவர்.கருத்துக்கள் (பாவங்கள்) ரஸத்தை அடைந்து நிறைவுறும்.அதுபோலே பாரில் உள்ள மன்னர்கள் அனைவரும் யயாதியை அடைந்து வாழ்ந்தனர். 
  • 20. யதுர் நாம ததோ ஜக்ஞே யத்ஸந்ததி ஸமுத்பவை:     ““ஸமாநகணனாலேக்யே நிஸ்ஸமாநைர் நிஷத்யதே!!
  • யயாதியின் குமாரனாக யது என்பவன் தோன்றினான்.இந்த வம்சத்தில் உண்டானவர்கள் எல்லாருமே நிகரற்றவர்கள்.யார் யாருக்கு நிகர் என்றால் எல்லோருமே தனக்கு நிகர் ஒருவர் இல்லாதவர்களாகவே அமைந்து விட்டனர். சித்திரத்தில் தீட்டும்போதுதான் இது காணக்கிடைக்கிறது.  (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 9/18/33) 
  • 21. தேஹீதி வததாம் ப்ராய: ப்ரஸீதந் ப்ரத்யுவாச ஸ;
  • லலித த்வநிபி: லக்ஷ்மீ லீலாகமல ஷட்பதை:
  • யது தானவீரன்.யாசகன் யாசிக்கின்றபோதே அவன் தெளிவை அடைகிறான்.அதாவது அவன் பதிலே சொல்லவில்லை.அவன் கொடுத்த தானத்தினால் தானம் வாங்கினவன் வீட்டில் லக்ஷ்மி குடியேறிவிட்டாள்.அவள் கையில் தாமரைப்பூ. அதில் வண்டினம் முரல்கிறது. அந்த வண்டின் ஒலியே இவன் அளித்த பதிலாம். 
  • 22. ஸ ச வ்ருத்தவிஹீநஸ்ய ந வித்யாம்பஹ்வமந்யத!
  • ந ஹி சுத்தேதி க்ருஹ்யேத சதுர்த்தீசந்த்ர சந்த்ரிகா!!
  • யது ஆசார சீலமில்லாதவனின் கல்வியை ஏற்பதில்லை,சதுர்த்தீ சந்திரனின் நிலவு சுத்தமென்று யாரும் ஏற்பதில்லையே! 
  • 23. அபுந: ப்ரார்த்தநீயஸ்ய ப்ரார்த்திதாதிகதாயிந:
  •         அர்த்திந: ப்ரதமே தஸ்யசரமாந் பர்யபூரயந்!!
  • யதுவிடம் ஒருமுறை பிரார்த்தித்தால் போதும்.தான் வேண்டியதைக் காட்டிலும் வேண்டிய அளவில் அளித்துவிடுவான்.அவனிடம் யாசகம் பெற்றவர்கள் அவனிடம் பெற்ற செல்வத்தைக் கொண்டே தாங்களும் கொடையாளி ஆகிவிடுவார்கள்.எத்தனை பேர் வந்தாலும் அவர்களுக்கு வேண்டியதை அளித்து பூர்த்தி செய்து வைத்துவிடுகின்றனர். 
  • 24. ஸராணாம் ஸாத்ரவாணாஞ்ச ஸந்தாநேந மஹௌஜஸ!
  •        தஸ்ய நிர்தூத லக்ஷேண  த்வி: க்வசித் நாப்யபூயத!!
  • அவன் மிகவும் ஓஜஸ்வியானவன்.பாணங்களை அவன் ப்ரயோகிப்பது ஒரு முறையே. அது குறி தவறியதில்லை.தானவீரன் என்பதால் அவன் சரங்களை வாரிவாரி விடுவதில்லை. ஒரு குறிக்கு ஒரே பாணம்தான்.சத்ருக்கள் அவனிடம் வந்தால் அவர்களை அழித்து விடுவதில்லை. மாறாக அவர்களை அரவணைப்பதில் பின் தங்கியதில்லை. பாணங்களுக்கும் குறி தவறியதில்லை.ஸந்திக்கும் குறிப்பு தவறியதில்லை. ஆதலால் இருவிஷயங்களிலும் இரண்டாம் தரம் என்பதே இல்லாமல் போய்விட்டது. 
  • 25. யுக்ததண்டம் அமித்ராணாம் க்ருதாந்தம் ஸமவர்த்திநம்!  தக்ஷிணம் லோகபாலம் தம் அமந்யந்ததிவௌகஸ:
  • அவன் லோகபாலனாகவே திகழ்ந்தான்.சத்ருக்களுக்கு அவன் யமனாகவே காட்சியளித்தான்.யமன் லோகபாலர்களில் ஒருவன். யுக்தமான தண்டனைவிதிப்பவன்.ஒரு முடிவு எடுத்தால் அதற்கு மாறுபாடு இல்லாதவன். வேறுபாடில்லாமல் சமமாக நடப்பவன்.இந்த அம்சங்களைக் கொண்டு அவனை லோகபாலனாகவே தேவர்கள் தீர்மானித்தவர்.
  •  26. யஸ: ப்ரஸூந ஸுரபி: யதுஸந்தாந பாதப:
    • பபூவ விபுத ப்ரீத்யை பஹுஸாக:க்ஷமாதலே!!
  • யதுவின் சந்ததியானது ஒரு அழகான தேவதருவான சந்தான வ்ருக்ஷமான கல்பதருவாகவே அமைந்தது. அந்த மரத்தில் புகழ் என்னும் மலர் பூத்து நறுமணம் வீசியது.இதைக் கண்டு தேவர்களும், அறிவாளிகளும் ப்ரீதியை அடைந்தனர். ஆனால் இந்த தேவதருவானது பூமியில்தான் பல கிளைகளை உடையதாகத் திகழ்கிறது.
  •  27. வம்சே ஸமபவத் தஸ்ய வஸுதேவ: க்ஷிதீச்வர:
  •        ஜநக: ப்ராக்பவே யோபூத் தேவதாநவ யூதயோ:
  • அத்தகைய யதுவின் வம்சத்தில் பூமியை ஆள்கின்ற மன்னனாக வசுதேவர் தோன்றினார்.இவர் யாரோவென எண்ணவேண்டாம். முற்பிறவியில் இவரே தேவர்களுக்குன் அசுரர்களுக்கும் தந்தையாக விளங்கினார். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 9/24/29) 
  • 28. ஆநகாநாஞ்ச திவ்யாநாம் துந்துபீநாஞ்ச நிஸ்வநை:
  • ஸஹஜாதம் யமாசக்யு: ஆக்யயாநகதுந்துபிம்!!
  • திவ்யமான துந்துபிகள்,படஹ வாத்தியங்கள் இவர் பிறக்கும் சமயத்தில் முழங்கிய வண்ணம் இருந்தன. ஆகவே இவர் ஆநக துந்துபி என்றே அழைக்கப்பட்டார்.
  •  29. தேந நிர்மல ஸத்வேந விநிவ்ருத்த ரஜஸ்தமா:    
  •         ஜகதீ சாந்த மோஹேவ தர்மோச்ச்வாஸவதீ பபௌ!!
  • அத்தகைய வஸுதேவர் பிறந்தபொழுது பூமியானவள் நன்கு சோபித்தாள்.அவர் அப்பழுக்கற்ற ஸத்வகுணமுடையவர்.அவரைப் பெற்றபடியால் ரஜஸ்ஸும் தமஸும் நீங்கப் பெற்றாள். மோஹம்,மயக்கம் அற்றவளாய் தர்ம்மாகிற மூச்சு விடுபவளாய் பூமி ஆயிற்று.
  •  30. ஸ விஷ்ணு: இவ லோகாநாம் தபநஸ் தேஜஸாமிவ!
  •         ஸமுத்ர இவ ரத்நாநாம் ஸதாம் ஏகாச்ரயோபவத்.!!உலகங்களுக்கெல்லாம் விஷ்ணு போலவும், தேஜஸ்ஸுகளுக்கெல்லாம் சூரியன்  போலவும், ரத்னங்களுக்கெல்லாம் கடல் போலவும் நல்லவர்களுக்கு ஒரே உறைவிடமாக இருந்தார்.
  • 31. ப்ரக்யாத  விபவே பத்ந்யௌ தஸ்ய  பூர்வம்  ப்ரஜாபதே: ரோஹிணீ  தேவகீ ரூபே  மநுஷ்யத்வே  பபூவது:  
  •    
  • அவருக்கு இரு மனைவிகள். இவர்களின் பெருமைகளைச் சொல்ல இயலாது. முன் மன்வந்தரத்தில் கச்யபப்ரஜாபதியின் பத்னிகள். மநுஷ்ய ரூபத்தில் வரும்பொழுது ரோஹிணி தேவகிகளாக அவதரித்தனர்.  அதிதி – தேவகி, சுரபி- ரோஹிணி 
  • 32. அக்ஷுத்ர கதி சாலிந்யோ:தயோர் அந்யோந்ய ஸக்தயோ:
  •          ஐகரஸ்யம் அபூத் பத்யா கங்கா யமுநயோர் இவ!! 
  • அவர்கள் இருவரும் மட்டமான போக்கு இல்லாதவர்கள். ஒருவரோடு ஒருவர் இணைந்து வாழ்ந்தனர். வஸுதேவரை அடைந்த அவர்கள் அந்நியோன்னியமாய் வாழ்ந்தனர். கங்கையும், யமுனையும் இணைந்து ஒரே ரஸமாக விளங்குவது போன்றேயாயிற்று இவர்களின் ரஸமான வாழ்க்கை.  
  • 33. ஸ தாப்யாம் அநுரூபாப்யாம் ஸமநுஷ்யத் ஸமேயிவாந்!வ்யக்திஹேதுர் அபூத்தேந ஸபர்யங்கஸ்ய சார்ங்கிண:  
  • இவ்விரு மனைவியரையும் அநுரூபமாகப் பெற்று வஸுதேவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தார். மேலும் ஆதிசேஷனுடன் கூடிய சார்ங்கியான பகவானுடைய அவதாரத்திற்கு தோற்றத்திற்கு காரணமாக ஆனார்.
  •  34. அலிப்ஸத ந ஸாம்ராஜ்யம் ஸோர்த்தகாமபராங்முக: யத்ருச்சாகதம் ஐச்வர்யம் ஆந்ருண்யருசிர் அந்வபூத்!!
  •  வஸுதேவர் மன்னர் ஆயினும் அவர் சாம்ராஜ்யத்தை விரும்பவில்லை.தனது முயற்சியில்லாமல் கிடைத்ததைக் கொண்டு அவர் வாழ்க்கை நடத்தினார்.தேவதைகளுக்குட்பட்ட கடனைக் கழிக்க அவர் யக்ஞம் செய்தார். பித்ருக்களுக்கு ஏற்பட்ட கடனைத் தொலைக்க முயற்சித்தார். அதற்காக விஹிதமான ப்ராப்தமான ஸுகங்களை அனுபவித்தார். இது உத்தமர்களின் லக்ஷணம்.
  •  35. கயாசித் அசரீரிண்யா வாசா வ்யவஸிதாயதி:
  •       தேவகீம்  வஸுதேவஞ்ச  கம்ஸ: காராம் அயோஜயத்!!
  •  முன்பின் தெரியாத ஒரு அசரீரி வாக்கு உண்டாயிற்று. அதனைக் கேட்டான் கம்சன். தனது வருங்காலம் பாழாக இருப்பதை உணர்ந்து கொண்டான். தேவகி, வஸுதேவர் ஆகிய இருவரையும் சிறைக்கூடத்தில் அடைத்துவிட்டான். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10-1/29-55) 
  • 36. ஸ காலாதிபல:  கம்ஸ:  காலநேமிர்  அநேஹஸா!
  • ஸர்வ தைதேய ஸத்வாநாம் ஸமாஹார இவோதித: 
  •   கம்ஸன் நமனைக் காட்டிலும் விஞ்சிய பலத்தை உடையவன். முன் பிறவியில் காலநேமியாயிருந்தவன் தானே இப்போது கம்சனாக இருக்கிறான். உலகில் உள்ள அஸுரபலமெல்லாம் இணைந்து கம்ஸ வடிவத்தில் உள்ளது போல் இருந்தான். 

37. ஏதஸ்மிந் நந்தரே தேவீ  மேருமத்யம் உபேயுஷ:

ப்ராஜபதிமுகாந் தேவாந் ப்ராஹ ஸாகர மேகலா!!   

இவ்வாறிருக்க பூமாதேவி மேருமலையின் மத்தியில் இருக்கும் பிரமன் முதலான தேவர்களைக் கண்டு இவ்வாறு கூறினாள். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/1/16) 

38. விதிதம் பவதாம் தேவா: விச்வரூபேண விஷ்ணுநா!

மஹீயாந் தர்மசீலேஷு பாரோ யத்தந்நிவேசித 

விச்வரூபியான விஷ்ணுவினால் தர்மசீலர்களிடத்தில் பெரிய பாரம் வைக்கப்பட்டுள்ளது என்பதனை தேவர்களாகிய நீங்கள் அனைவரும் அறிவீர். 

39. அதர்ம நிக்நைர் அதுநா தர்மஸேது விபேதகை:

அஸங்க்யைர் அத்புதைஸ் துங்கை: க்ரம்யே ராக்ஷஸ பர்வதை: 

அதர்மத்திற்கு ஆட்பட்டு, தர்ம மரியாதைகளையே சின்னா பின்னமாக்கி,  கணக்கேயில்லாத அத்புதமான உயர்ந்த்தான ராக்ஷஸ பர்வதங்களாலே நான் இப்போது ஆக்கிரமிக்கப்பட்டுள்ளேன்.  

40. அத ஆலோசித ஜகத்திதை: ஸுரகணை: ஸ்வயம்!

ந பதாமி ந பித்யே ச யதாஹம் க்ரியதாம் ததா!! 

உலகுக்கு நன்மை ஏற்பட வேண்டும். அதற்காக தேவர்கள் குழாம் குழாமாகக் கூடி தாமே யோசிக்கத் தொடங்கிவிட்டனர். நான் பிளக்கப் பெற்று சிதறிப் போகாமலும் விழுந்து மடியாமலும் இருக்கும் வண்ணம் ஏதாகிலும் நீர்தான் செய்தருள வேண்டும் என்று பூமியானவள் பிரார்த்தித்தாள். 

41. இதி தே பூததாரிண்யா நிஸ்ருஷ்டார்த்தா திவௌகஸ:

அவிதுஸ் தத்ப்ரியஸ்யைவ  தத்பாரஹரணம் க்ஷமம்.!! 

இவ்வண்ணம் பூமாதேவியால் வேண்டிக்கொள்ளப்பட்ட தேவர்கள் யோசித்தனர். அவளுடைய பாரத்தினைப் போக்குவது நம்மால் ஆவதில்லை. அவளுடைய ப்ரிய பர்த்தாவினால்தான் அது இயலும் என்று தீர்மானித்தனர்.

42. புரஸ்க்ருத்ய ஜகத்தாத்ரீம் மனஸோபி புரஸ்ஸரா:

துக்தோத் அதிசயம் தேவம் தூரமேத்யாபி துஷ்டுவு 

நலிவுற்ற பூமாதேவி முன்னே செல்ல,  மனஸ்ஸைக் காட்டிலும் வேகமாக முன் செல்பவர்களாய் திருப்பாற்கடலில் நன்றே சயனித்திருக்கும்  தேவனை வெகுதூரத்தில் நின்ற வண்ணம் துதிக்கலாயினர். (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/1/19) 

43-64 ஸ்லோகங்கள் தேவர்கள் ஸ்துதி: 

43. த்ரிவேதீ மத்யதீப்தாய த்ரிதாம்நே பஞ்சஹேதயே!

வரதாய நமஸ்துப்யம் பாஹ்யாந்தர ஹவிர்புஜே!!

த்ரிவேதி மத்தியில் விளங்குபவனும் மூன்று இடங்களை இருப்பிடமாகப் பெற்றவனும், ஐந்து ஆயுதங்களைக் கரங்களில் கொண்டவனும் உள்ளும் புறமுமாக அமையும் ஹவிர்பாகத்தை நன்றே உண்பவனும் வரதனுமான உனக்கு எங்கள் வணக்கம். 

44. அநந்யாதீந மஹிமா ஸ்வாதீந பரவைபவ:

தயாதீந விஹாரஸ் த்வம் ப்ரணதாந் பரிபாஹி ந:

பிறரை நாடி நின்றே பெருமை பெற வேண்டிய சாதாரண நிலையில்லாதவனும், பிறருடைய வைபவத்துக்கெல்லாம் தானே காரணமாயிருப்பவனும், தயைக்கு உட்பட்டு விளையாட்டை செய்பவனுமான நீ சரணாகதர்களான எம்மை நன்றே காத்தருளுகின்றாய். 

45. ஸ பவாந் குண ரத்நௌகை: தீப்யமாநோ தயாம்புதி:

தநோதி வ்யூஹ நிவஹை: தரங்கைர் இவ தாண்டவம் !!  

அத்தகைய தேவரீர் குணங்கள் நிரம்பப் பெற்றவர். குணங்களும் ரத்தினங்கள்போல் ஜ்வலிப்பவை. தயா சமுத்ரன். உன்னிடம் உண்டாகும் வ்யூஹங்களே அலைகள்போல் எழும்பும். இதை பார்க்கின்றபொழுது நீர் ஒரு திவ்யமான தாண்டவத்தையே செய்து வருகிறீர் என்று தோன்றுகிறது. 

46. த்வதேக வ்யஞ்ஜிதைர் ஆதௌ த்வதந்யேஷ்வநிதம்பரை:

நிகமைர் அநிகம்யம் த்வாம் க: பரிச்சேத்தும் அர்ஹதி!! 

வேதங்கள் உன்னாலயே முதலில் தோற்றுவிக்கப்பட்டன. அதற்கு பல ப்ரமாணங்கள் இருந்தாலும் முதலில் அப்படியப்படியே தோற்றிவித்தவன் நீ. அத்தகைய நியமங்களாலேயே உன்னை அறிய முடியவில்லை என்றால் யார்தான் உன்னை வரையறுத்துச் சொல்ல முடியும்?

 47. அமிதஸ்ய மஹிம்நஸ்தே ப்ரயாதும் பாரம் இச்சதாம்

விததா வேத பாந்தாநாம் யத்ர ஸாயங்க்ருதா கதி: 

நீ எதற்கும் கட்டுக்கடங்காதவன். உனது மஹிமையை பூராவும் சொல்ல வேண்டும் என்று எண்ணுவது மிகவும் கேவலமானது. மஹிமையை சொல்ல வேதங்கள் முற்படுகின்றன. சொல்லிக் கொண்டே போகின்றன. யாத்திரிகன் மாலை வேளையில் ஒரிடத்தில் தங்கிவிடுவான். மேலே செல்ல இயலாது. எங்கே இருட்டுகிறதோ அங்கேயே தங்கி விடுவான். மஹிமையின் அக்கரையைத் தாண்டிவிடுவேன் என்பது அஸ்தமிக்கிறவரை ப்ரயாணம் செய்து அங்கேயே தங்கிவிடுவேன் என்பது போன்றதாகும்.

 48. நம்யஸ்ய நமத: க்ஷுத்ராந் வரதஸ்ய வரார்த்திந:

பத்ரை: பித்ருமத: க்ரீடா கதம் தே கேந வர்ண்யதே!! 

இவனுடைய லீலைகள் விசித்திரமாக  உள்ளது .   உலகெலாம் வணங்கும் நீ ஒரு சிலரை வணங்குகிறாய். உலகுக்கெல்லாம் வரத்தை அளிக்கும் நீ சாதாரண ப்ரம்ஹாதிகளிடம் வரம் கேட்கிறாய். உனது பிள்ளை பிரமன். அவனுடைய பிள்ளை ருத்திரன். இவ்வாறிருக்க, அத்தகைய ஒரு சிலரைத் தகப்பனாராகச் செய்து கொள்கிறாய். உன் விளையாட்டை என்ன என்று சொல்வது. யாரால் தான் சொல்ல இயலும். 

49. நடவத் பூமிகாபேதை: நாத தீவ்யந் ப்ருதக்விதை:

பும்ஸாம் அநந்ய பாவாநாம் புஷ்ணாஸி ரஸம் அத்புதம்!!

 நடிப்பவன் பல வேஷங்களை ஏற்று நடிக்கிறான். நீயோ அத்புதமான பல வேஷங்களைப் போடுகிறாய். எந்த வேஷமாக இருந்தாலும் பொருத்தமானதாகவும் ஜாஜ்வல்யமானதாகவும் அமைகிறது. இத்தனைக்கும் நீ நாதன். உன் விளையாட்டு இது என்றால் யாரால் கேட்க இயலும். ஆனால் உன்னையே கண்ணிலும் கருத்திலும் கொண்ட ரசிகர் மன்றத்திற்கு அத்புதமான ரஸத்தை ஏற்படுத்தி மகிழச் செய்கிறாய்!

50. ப்ரஹ்மாதி ஸ்தம்ப பர்யந்த விசித்ராங்குர சாலிநாம்!

ஸலிலம் கர்ம கந்தாநாம் க்ரீடைவ தவ கேவலம்!! 

பிரமன் முதலாகவும் கோரைப்புல் முடிவாகவும் உள்ளது இந்த பிரபஞ்சம். இந்த பிரபஞ்சம் எனும் முளைக்கு மூலமானது கர்மமெனும் கிழங்கு. அது செழித்து முளைவிட்டு வளர உமது விளையாட்டு என்பதே நீராகும். 

51.நிராதார நிஜஸ்தேம்ந: நிருபாதிக ஸேஷிண:

நிரபேக்ஷ நியந்துஸ்தே நிஸ்ஸமாப்யதிகா குணா: 

மற்றொருவரை அண்டாத தன்னுடைய நிலையை உடையவர். ஸ்வாபாவிகமாகவே சேஷியாய் விளங்குபவர். ஸ்வதந்திரமாகவே நியமனம் செய்பவர். அத்தகைய குணங்கள் ஈடு இணையில்லாதவை.  

52. அநாவிலதியாம் அந்தஸ் சிந்தாமணிரிவ ஸ்புரந்!

திசஸ்யபிமதம் ஸர்வம் அதிரஸ்கார்யதீதிதி: 

கலக்கமில்லாத ஞானமுடையவர்களின் இதயத்தில் நீ சிந்தாமணி போல விளங்குகிறாய். உனது ஒளியோ யாராலும் ஒழிக்க ஒழியாதது.ஆதலால் அத்தகைய ஞானிகளின் அபிமதமானது அனைத்தையும் அளித்து வருகிறாய்.  

53. ஸம்ஸார மரு காந்தாரே பரிச்ராந்தஸ்ய தேஹின:

த்வத் பக்த்யம்ருதவாஹின்யான் ஆதிஷ்டம் அவகாஹநம்.!! 

ஸம்ஸாரம் என்பது பெரியதொரு பாலைவனம். இதில் ஜீவன் பரிச்ரமப்படுகிறான். உனது பக்தியாகிற அமுதவாற்றின் பெருக்கினால் அதில் அவன் அவகாஹனம் பண்ணுவான். (இங்கு பக்தி வெள்ளம் அமுதனை நம்மிடம் சுமந்து வருகிறது என்ற ரஸமான பொருளை உணரலாம். 

54. துரிதோதந்வதாவர்த்தே கூர்ணமாநஸ்ய துக்யத:

ஸமக்ரகுணஸம்பந்ந: தாரகஸ் த்வம் ப்லவோ மஹாந்!!

தீவினைகள் என்பவை வற்றாத கடலாகிவிடுகின்றன. மேலும் அதில் பல சுழல்கள். சூழல்கள். இதில் ஆட்பட்டு தவிக்கிறான் ஜீவன். தத்தளிக்கிறான். துக்கம் தவிர வேறெதையும் அறியான். குணங்கள் பல கொண்ட நீதான் தாண்டிவைக்கும் பெரியதொரு படகாக இருந்து அனைவரையும் கரை சேர்ப்பிப்பவன். 

55. அபரிச்சித்யமாநஸ்ய தேசகாலாதிபிஸ்தவ!

நிதர்சனம் த்வமேவைக: த்வதந்யத் வ்யதிரேகத:

 தேசத்தினாலோ காலத்தினாலோ அளவிட முடியாத உனக்கு நீதான் உதாரணம். உன்னைத் தவிர மற்றவை, அவை நீ போல் இல்லை எனக் காட்டவே!  

56. அகர்த்தும் அகிலம் கர்த்தும் அந்யதாகர்த்துமப்யலம்

ஸங்கல்ப ஸ சிவ: காலே சக்தி லேச: ஸ தாவக: 

எதையும் செய்யாமல் இருக்கவோ,அல்லது எதையும் செய்யவோ அல்லது மாற்றிச் செய்யவோ உனக்குத்தான் சக்தி உண்டு. உன்னுடைய சங்கல்பம் தான் அதற்கு மந்திரி போல. சக்தியின் துளியிருப்பினும் அது செய்யும்பாடு சொல்ல இயலாது.  (அதிமாநுஷ ஸ்தவம் 7)

57. யந்மூலம் அகிலம் கார்யம் யதமூலம் அதீமஹே

லக்ஷ்யம் ததஸி யோகாநாம் லக்ஷ்மீ கௌஸ்துப லக்ஷணம்.!!

 உலகம் எல்லாம் எதனால் ஏற்பட்டதோ.அதாவது உலகமனைத்துக்கும் காரணப்பொருள் எதுவோ எது,தனக்கு ஒரு மூலப்பொருள் பெற்றதில்லையோ,எது யோகிகளுக்கு தோற்றமளிக்கிறதோ,எது லக்ஷ்மியையும்,கௌஸ்துப மணியையும் தனக்கு அடையாளமாக பெற்றதோ அதுதானே நீ!! 

58. த்ரிவர்கம் அபவர்கம் வா ப்ரதிலப்தும் ப்ரயஸ்யதாம்!

ப்ரலயேஷ்வபி தீர்க்காயு: ப்ரதிபூஸ் த்வத் அநுக்ரஹ:

 தர்மம்,அர்த்தம் காமம் என்ற த்ரிவர்க்கங்களையும், அல்லது அபவர்கம் எனப்படும் மோக்ஷத்தையும் அடைய ஆசைப்படுபவர்களுக்கும் முயற்சி செய்வோருக்கும் உனது அனுக்ரஹம் மட்டும் ப்ரளய காலத்திலும் அழிவதில்லை. அவ்வளவு தீர்க்காயுஸாக இருந்து உத்தரவாதம் அளிக்கிறது.

 59.யத் ஏகம் அக்ஷரம் ப்ரம்ஹ ஸர்வாம்நாயஸமந்விதம்

தாரகம் ஸர்வஜந்தூநாம் தத் த்வம் தவ ச வாசகம்!!

 ஒரு எழுத்துதான் எல்லா வேதங்களோடும் இணைந்து வாழ்கிறது. அந்த அக்ஷரம்தான் பெரியது. ஸர்வ ஜந்துக்களையும் அக்கரையில் சேர்த்து வைப்பது. அந்த அக்ஷரம் நீதான். உன்னைதான் அது உரைக்கிறது.ஓம் என்பதே அந்த அக்ஷரம். அந்த அக்ஷரமே ப்ரஹ்மம் எனப் பெற்றது. அது நீதான்.

 60. த்வதாலம்பித ஹஸ்தாநாம் பவாத் உந்மஜ்ஜதாம் ஸதாம்

மஜ்ஜத: பாபஜாதஸ்ய நாஸ்தி ஹஸ்தாவலம்பநம்!!

ஸம்ஸாரத்திலிருந்து கொண்டே மூழ்கிப்போகும் ஸத்துக்கள் உன்னைத் தமது கரங்களாலே நன்றாகப் பிடித்துக் கொண்டு விடுவர். அவர்களின் பாபங்கள் மூழ்க ஆரம்பித்துவிடுகின்றன. அவைகளுக்கு கைகொடுத்து தூக்கி விடுவாரில்லை.

 61. அநந்யரக்ஷாவ்ரதிநம் சாதகவ்ரதசாரிண:

பவந்தம் அவலம்பந்தே நிராலம்பந பாவநம்!!

 தன்னை அடைந்தவர்களை ரக்ஷிப்பதையே வ்ரதமாகக் கொண்டவன் நீ!. ஆனால் இந்த வ்ரதத்தில் விசேஷம் உண்டு. என்னையே குலமகள் போல் தஞ்சமாகப் பற்றினவர்களுடைய யோக க்ஷேமங்களை வஹிப்பதே எனது வ்ரதம் என்றான். இத்தகைய வ்ரதமுடையவன் தன்மையறிவார் இவனையன்றி பிறரை பற்றுவதில்லை. இதற்கு சாதக விரதம் என்று பெயர். இங்கு ஸ்வாமி ப்ரயோகிப்பது ஸ்ரீவிஷ்ணுபுராணத்தில் பிரமன் துதியில் காணுவது. 

62. அநிதம்பூர்வநித்ராணாம் அநஸ்தமயபாநுமாந்!

ஆபாதயஸி பும்ஸாம் த்வம் அபுநஸ்வாப ஜாகரம்.

 அநாதி காலமாகவே ஸம்ஸாரமென்ற நித்திரையில் உறங்கியவண்ணம் இருக்கும் சேதனர்களுக்கு அஸ்தமனமேயில்லாத சூரியனாகவே ஆகிறாய். அன்றியும் மறுபடியும் தூக்கம் -மறுபடியும் விழித்தல் என்ற நிலையில்லாமல் எற்றைக்கும் விழிப்பேயான மோக்ஷத்தை அளிப்பவன் நீயே.(பரம வியோம பாஸ்கர: ) 

63. த்வதேக சரணாநாம் த்வம் சரணாகத ஜீவந;

விபதம் ந: க்ஷிப க்ஷிப்ரம் தமிஸ்ராமிவ பாஸ்கர:

 சரணாகதர்கள் உம்மையே ஜீவனமாக கொண்டவர்கள். நாங்கள் உம்மையன்றி ஒருவரையும் ஆச்ரயிக்காதவர்கள். எங்களுடைய ஆபத்தை சீக்கிரமே தொலைக்கவேண்டும். சூரியன் வந்தவுடனே இருள் மாள்வது போல் எமது ஆபத்துக்களும் அழிய வேண்டும். 

64. ஸதி ஸூர்யே ஸமுத்யந்த: ப்ரதிஸூர்யா இவாஸுரா:

ஜகத் பாதாய ஜாயந்தே ஜஹி தாந் ஸ்வேந தேஜஸா!! 

ஸூர்யன் இருக்கும்போதே உலகில் ப்ரதி சூர்யர்களாய் அசுரர்கள் தோன்றுகின்றனர். அவர்கள் உலகை அல்லல்படுத்துகின்றனர். நீ உனது பராக்கிரமத்தாலேயே அவர்களை தொலைக்கவேண்டும்.ஒரு தேஜஸினால் அந்த போலியான பிரதி சூரியர்கள் ஒழிய வேண்டும். (ப்ரதி சூர்யர்கள் என்பது சூர்யமண்டலத்தைச் சுற்றி ஒரு குறி ஏற்படுவதாகும். ப்ரதி சூர்யர்கள் ஏற்பட்டால் திருட்டுபயம், ஒருவிதமான குமுறல், ஆந்தரமான பயம், அரசனுக்கு கெடுதி என்று ப்ருஹத் ஸ்ம்ஹிதை கூறுகிறது).

 65. ஸ தைத்யஹத்யாம் இச்சத்பி: ஸுரைரேவமபிஷ்டுத:

அநந்யத்ருச்ய: ஸஹஸா தயயா தர்சநம் ததௌ!!

 இப்படியாக எம்பெருமான்,அஸுரர்களை அழிக்க விரும்புகின்ற தேவர் குழாங்களாலே துதிக்கப் பெற்றான்.தம்மைச் சேர்ந்தவரன்றி பிறர் கண்களுக்குப் புலனாகாத அவன் தயையினால் உடனே சேவை சாதித்தான் 

66. ததஸ்தம் தத்ருசுர் தேவா: சேஷபர்யங்கம் ஆஸ்த்திதம்!!

 அதிரூடசரந்மேகம் அந்யாத்ருசம் இவாம்புதம்!! 

சேஷபர்யங்கத்தில் திருவணையில் எழுந்தருளியிருக்கும் அவனை தேவர்கள்அனைவரும் ஸேவித்தனர். திரை திறந்தவுடன் எவ்வாறு எல்லோருடைய பார்வையும் எம்பெருமான் ஒருவனையே நோக்குமோ அவ்வாறே அவனை ஸேவித்தனர். இது மேகமோ? காரொத்ததோ? கடலொத்ததோ? ஆழியில் கிடக்கும் ஊழிமுதல்வனே! அவன் கீழ் ஒரு வெளுத்த மேகம். சரத்காலத்தில்பேய்ந்து ஓய்ந்து லேசாக வானவீதியில் சஞ்சரிக்கும் பூ போன்ற வெளுத்த மேகம். அதன் மேல் வர்ஷித்த கார்மேகம் போல் பெருமான் வீற்றிருந்தான்.

 67. பத்ந்யா ஸஹ நிஷேதுஷ்யா பத்மலக்ஷணலக்ஷ்யயா!

ஸவேச்சயைவ சரீரிண்யா ஸூசிதைச்வர்ய ஸம்பதம்!!

 

சேஷ பர்யங்கத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் எம்பெருமான் தனது அருகில் அமர்ந்திருக்கும் பத்னியால் மிகுந்த செல்வம் உடையவனாக தோற்றுவிக்கப்படுகிறான் . கறுப்பான மேகம். மேகத்தின் மெருகு மின்னல்!மேகம் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு கறுப்போ அதில் அத்தனைக்கத்தனை மின்னலின் அழுத்தம் உண்டு. திருப்பாற்கடலில் திருவனந்தாழ்வான் திருப்பள்ளியில் திருமாலின் திருமேனியுடன் எத்தகைய சேவை! பெருமாளுக்கு அடையாளம் பிராட்டியானால், பிராட்டிக்கு அடையாளம் சொல்ல வேண்டாமா? ஆகவேதான் பத்ம லக்ஷண லக்ஷ்யயா என்கிறார்.  

68. ஸுகுமார ஸுகஸ்பர்ச ஸுகந்திபிர் அலங்க்ருதம்

ஸ்வ விக்ரஹகுணாராம ப்ரஸுநைரிவ பூஷணை:

 திருமேனியாகிற ஒரு அழகான பூங்காவில் பூத்துக் குலுங்கும் பூக்கள் இவை என்று சொல்லும்வண்ணம் அமைந்திருப்பவை திருவாபரணங்கள். நவரத்னகசிதமானவை. கண்களைக் கவரும் வண்ணம் ஸுகுமாரமாய் இருப்பவை.உறுத்தக் கூடியவை போலன்றி ஸுகஸ்பர்சமாய் அமைந்தவை. அன்றியும் அவை ஸுகந்திகள். ஸுவர்ண புஷ்பமாய் மட்டுமன்றி அவைகளில் நறுமணமும் உண்டு போலும்.

 69. ஆரஞ்சித ஜகந்நேத்ரை: அந்யோந்யபரிகைமிதை:

அங்கைரமித ஸௌந்தர்யை: அநுகல்பித பூஷணம்!! 

திருவாபரணப் பொலிவினை முன் ஸ்லோகத்தில் சாதித்தார்.இதில் திருமேனியின் ஸௌந்தர்யத்தை அனுபவிக்கிறார். முதலில் திருவாபரணங்களில் தான் பார்வை சென்றது. பின் அவை அமர்ந்திருக்கும் திருமேனியில் அழுந்தியது. உலகில் உள்ள கண்கள் கோடியும் கண்டால் எப்படி இருக்குமோ அப்படி குதூகலித்தது. தோள் கண்டார் தோளே கண்டார் முடிவினைக்கண்டார் யாரே என்ற வாக்கினை போல் அவயங்களின் அமைப்பும்,இணைப்பும் அம்மம்மா! ஆபரணங்கள் இந்த ஸ்வாபாவிக அழகின் முன் எம்மாத்திரம்.

 70. உத்தேஜித ஜயோத்ஸாஹம் ஆயுதைர் அநகோத்யமை:

ஸௌர்ய விக்ரம சக்த்யாத்யை: ஸஹஜை: ஸ்வகுணைரிவ!!

 திவ்யாயுதங்களோடு ஸேவை சாதிக்கிறான் எம்பெருமான். அவை சுறுசுறுப்போடு எம்பெருமானுக்கு உத்சாகத்தை உண்டு பண்ணுகின்றன. வெற்றிக்காகத் துண்டுகின்றன. அவை எம்பெருமானுடைய சஹஜமான ஸௌர்யம்,விக்ரமம்,சக்தி முதலிய குணங்களாகும். அவை தூய்மையானவை. ஆயுதங்கள்,குணங்கள் இரண்டுமே ஜயோத்ஸாகத்தை உண்டு பண்ணுகின்றன.

 71. ஸ்வகாந்தி ஜலதேர் அந்தஸ் ஸித்த ஸம்ஹநநம் ஸ்வத:

மஹிம்நா ஜாத வைசித்ர்யம் மஹாநீலம் இவோதிதம்.!!

  இவன் சயனித்திருப்பது வெண்நிறக்கடலில். அவன் சயனித்திருக்கும் அனந்தனும் வெளுப்பு. அவன் திருமேனியின் நிறமோ கருப்பு. திவ்யாபரணங்களின் காந்தியும், திருவின் நிறமும் ஸ்வர்ணமயம். இந்த காந்தி கடல் போன்றது. இந்த காந்தி மண்டலத்திற்குள் அழகான திருமேனிப்பொலிவு. தானாகவே அமைந்த திருமேனிப்பொலிவு. தனது தனிப்பட்ட மஹிமையினாலேயே தோன்றிய திருமேனி. அவயங்களின் அமைப்புகள் தானாகவே ஸுந்தரமானவை. இத்திருமேனி மஹாநீலமணியை ஒத்தது. அதுவும் சமுத்திரத்திலிருந்து தானாகவே உண்டாகும் நீலமணியை ஒத்தது.  

72. ச்ருதி ரூபேண வாஹேந சேஷ கங்கண சோபிநா!

ஸ்வாங்க்ரி ஸௌரப திக்தேந தத்த ஸங்க்ராமதோஹளம்!!

 . ஒரு சிலரை பார்த்தவுடன் ஒரு சிலருக்கு ஒரு வேகம் உண்டாவது வழக்கம். அனந்தன்,கருடன்,விஷ்வக்ஸேனர் ஆகியோர், நித்யஸூரிகள்,ஸ்வஸ்வகார்ய துரந்தரர்கள். இதில் கருத்மான் திவ்யமான ஸ்தானத்தை வகிக்கிறார். அவர் அருகில் இருந்தாலே எல்லாருக்கும் அளவிடமுடியாத உத்ஸாகம் ஏற்படும். ஏனெனில் பெருமான் ப்ரயாணத்திற்கு சித்தமாயிருக்கிறார். இனி அஸுர பயமில்லை என்ற திடமான நம்பிக்கையூட்டுவதாக இருக்கும். அவரின் பெருமையை சொல்லத்தான் வேண்டும். சேஷனை கையில் கங்கணமாகச் சுற்றிக்கொண்டிருப்பவர். அதுவும் அவரின் திருமேனியை மினுமினுக்கச் செய்கிறது. அவரின் திருமேனியில் தனித்ததொரு பரிமளம் வீசுகிறது. அது ச்ருதி பரிமளமோ? இந்த மணம் வேறெங்கும் கிடையாதே? எம்பெருமானின் திருவடிகளை அவர் தன் கைகளில் ஏந்துகிறார். வேதமணம் கமழும் அவர்தம் திருவடிகளை தாங்கியதால் தான் இவரின் மேலும் அந்நறுமணம் கமழ்கிறது போலும். பெருமாள் திருவடியில் தோய்ந்து மணம் பூசியதால்தான் இவர் பெரிய திருவடியானார் போலும்!

 73. ஸ்வவேத்ர ஸ்பந்த நிஸ்பந்த நேதவ்யேந நிவேதிதம்!

பக்தி நம்ரேண ஸேநாந்யா ப்ரதிச்ருண்வந்தம் இங்கிதை:

 விஷ்வக்ஸேனர் எழுந்தருளியிருக்கிறார். அவர் தனது பிரம்பின் அசைவினால் ப்ரவேசிக்கின்ற தேவர்களை அசைவற்றவர்களாக்கி விடுகின்றார். அவர் நிவேதனம் செய்வார். நிவேதனம் செய்கின்றபோது விரைத்து முறைத்து நிர்காமல் உடல் முழுவது எப்படித்தான் நிற்கிறது. இதற்கு காரணம் பயம்ல்ல. பக்தியே! இத்தகைய விஷ்வக்ஸேநர் செய்யும் விஞ்ஞாபனத்தை தமது இங்கிதங்களால் ஏற்றுக்கொள்ளும் பொலிவுடன் சேவை சாதிக்கும் எம்பெருமானை தேவர்கள் சேவித்தனர்.  (விஷ்வக்சேன விஹார வேத்ர லதிகா-பாதுகா சஹஸ்ரம் – ப்ரபாவ பத்ததி 8) 

74. அநபாயம் தம் ஆதித்யம் அக்ஷயம் தாரகாதிபம்!

அபாரம் அம்ருதாம்போதிம் அமந்யந்த திவௌகஸ:

 தேவர்கள் பெருமானை பலவாறு சேவித்தனர். அவன் அஸ்தமனமே இல்லாத சூர்யன். ராகு கேது க்ரஹணாபாயம் அற்றவன். ஆகவே அதிஸய சூர்யனாக ஸேவித்தனர். க்ஷயமே இல்லாத சந்திரன். கரையேயில்லாத அமுதக்கடல். இவ்வாறு யார் யாருக்கு எவ்விதம் ஸேவிக்கத் தோன்றியதோ அவ்விதம் ஸேவித்தனர். அநபாயம்,அக்ஷயம்,அபாரம் என்கிற மூன்று விசேஷங்களும் அத்புதம்!

 75. அபயோதார ஹஸ்தக்ரம் அநகஸ்வாகதஸ்மிதம்!

அவேக்ஷ்ய விபுதா தேவம் அலபந்த த்ருசோ: பலம்!!

 திருக்கரம் அபயமளிக்கும் பொலிவுடனும் ஔதார்யத்துடனும் விளங்குகிறது. பார்த்த மாத்திரத்திலேயே பாபங்களைத் தொலைக்கும் தூயதான புன்முறுவலுடன் கூடிய திருமுக மண்டலம். இத்தகைய பெருமைகளையுடைய எம்பெருமானை சேவித்து கண்கள் பெற்றதன் பயனை அடைந்தனர் தேவர்கள்!.

 76. தஸ்மை விக்ஞாபயாமாஸு: விதிதார்த்தாய நாகிந:

நிஹதாசேஷ தைத்யாய நிதாநம் ஸ்வாகதே:புந:

 எம்பெருமானுக்கு புலனாகாத விஷயம் என்று ஒன்றில்லை. ஆயினும் நமது ஸ்வரூபம் நாம் இதற்காக வந்திருக்கிறோம் என்று விண்ணப்பம் செய்ய வேண்டும். எல்லாம் அறிந்த பெருமானிடம் எல்லாம் அவன் அறிந்ததே என்று தெரிந்தும் விண்ணப்பிக்கின்றனர். இதற்கு முன்னமே அவன் அவதரித்து பல அஸுரர்களை அழித்தவன். இப்போது நாகலோகவாசிகள் அனைவரும் திரண்டு வந்து தாங்கள் வந்த காரணத்தை விளக்கலாயினர். (அசேஷ தைத்யாய என்பதற்கு அசுரர்கள் அத்தனை பேரையும் அழித்தவன் என்று பொருள். ) 

77. த இமே க்ஷத்ரியா பூத்வா க்ஷோபயந்தி க்ஷமாமிமாம்!

தவ தேஜஸி யைர் நாத தநுஜை: சலபாயிதம்!! 

நாதனே! உமது தேஜஸ்ஸில் முன்பு விட்டில் பூச்சிகளாக விழுந்து மாண்ட அத்தனை அசுரர்களும் இப்பொழுது பூமியில் அசுரர்களாக பிறந்து இந்த பூமியை படாதபாடு படுத்தி வருகின்றனர்.

 78. சதுர்ணாம் புருஷார்த்தாநாம் ப்ரஸவோ யத்ஸமாச்ரயாத்!

ஹவ்ய கவ்ய ப்ரஸூரேஷா தீர்யதே தைத்யபாரத: 

. தர்மம், அர்த்தம்,காமம்,மோக்ஷம் என்று புருஷார்த்தங்கள் நான்கு. இவை நான்கும் உண்டாவது பூமியை ஆச்ரயித்தால்தானே உண்டாகும். யாக யக்ஞங்கள் மனிதர்களால் தானே செய்யப்படவேண்டும். அவர்களுக்கு ஆச்ரயமளிப்பவள் பூமி. புருஷார்த்தங்களையும் ப்ரஸவிப்பவள் அவளே. பித்ருக்களின் ஆராதனத்திற்கும்,வேள்விக்கு வேண்டியதையும் அவள் தானே அளிக்கிறாள். யாக யக்ஞ ச்ரார்த்தாதிகள் இல்லை என்றால் ஸர்வலோக க்ஷோபம் ஏற்படும். இவளுக்கு கஷ்டம் ஏற்பட்டால் என்ன ஆவது.” அஸுரர்கள் இதை அறிந்துவிட்டபடியால் அவளைச் சிதற அடிக்கின்றனர். அஸுரர்கள்தான் பூமிக்கு பாரமானவர்கள். எல்லாம் தாங்கும் இயல்புடையவள் ஆயினும் பாரம் சுமக்க முடியாமல் அவதிப்படுகிறாள்

 79. ஜாதா நிகில வேதாநாம் உத்தமாங்கோபதாநத:

த்வத்பாத கமலாதேஷா த்வதேகாதீநதாரணா!!

 உமது திருவடியில் பிறந்தவள்தானே பூமி. பத்ப்யாம் பூமி: என்று புருஷஸூக்தம் பேசுகிறது. நீர்தானே இவளை தரிக்கவேண்டும். உன் திருவடி தாமரையை ஒத்து எவ்வளவு மிருதுவாக இருக்கிறது! அந்த மெல்லிய இடத்தில் இருந்து தோன்றியவளன்றோ! அத்திருவடியையும் வேதங்கள் தமது சிரஸ்ஸில் தாங்குகின்றன. மேலும் வேதங்களுக்கு தலையணையன்றோ உமது திருவடி. அத்திருவடியை அடைந்தவர்களை காப்பது உமது தர்மம் அன்றோ! ஆதலால் இவள் உம்மாலேயே காப்பாற்றப்பட்டு நிலைக்க வேண்டியவள் என்று பிரார்த்தித்தனர்.

 80. யதி ந த்வரதே நாத பாரவ்யபநயே பவாந்!

ப்லாவயிஷ்யந்த்யுதந்வந்த: ப்ருதிவீம் ப்ருதுவீசயே!!

 த்விரை என்றால் வேகம். எம்பெருமானே நீர் த்வரிக்க வேண்டும். பூமியிம் பாரம் விரைவில் இறங்க வேண்டும். பத்னியின் பாரத்தை பதிதானே போக்கவேண்டும். ஆகவே அவளை ரக்ஷிக்காது விட்டுவிட்டால் , அவள் மூழ்கிப் போவது திண்ணம். கடல்கள் எல்லாம் பொங்கி எழுந்து கொந்தளித்து பேரலைகள் மோத அவள் இருக்குமிடம் தெரியாமல் மூழ்கடிக்கபடப் போகிறாள்.

 81. கருணாதீநசித்தேந கர்ணதாரவதீ த்வயா

மாவஸீதது ப்ருத்வீயம் மஹதீ நௌரிவாம்பஸி

 நீயோ கருணையுள்ளம் படைத்தவன். தயைக்கு அதீனமானவன். இந்த பூமி பெருங்கப்பலாகத் திகழ்கிறாள். படகோட்டியில்லாத கப்பல்தான் மூழ்கிவிடும். நீ பெரும் படகோட்டி. இந்த பூமியாகிற பெரும் படகு தவிக்கலாகாது. (கர்ணதாரன் என்றால் இவ்விடத்தில் படகோட்டி). சிறு கப்பலானால் சேதம் குறைவு. மஹத்தான கப்பலானால் சேதம் மதிப்பிடவே முடியாது. இத்தகைய ஆபத்திலிருந்து பூமி துயரப்படாமல் நீதான் காப்பாற்றவேண்டும்.

 82. ரசநா ரத்ந ரூபேண பயோதி ரசநா த்வயா!

ப்ரசாந்த தநுஜக்லேசா பரிஷ்கரணம் அர்ஹதி!!

 இவள் ஸமுத்திரங்களையே ஒட்டியாணமாகக் கொண்டவள்.(ரசநா என்பதற்கு ஒட்டியாணம் என்றும் ஆபரணம் என்றும் பொருள். இதை காஞ்சீ என்றும் கூறுவர்). ஒட்டியாணத்தில் ரத்தினங்களுக்கு குறைவில்லை. ஆனால் அவை ஒன்றும் தென்படுவதில்லை. அதில் நடுநாயகமாக மணியொன்றிருக்கும். அது நீர்தான், நீர்தான் அதில் பதிக்கப்பெற்ற நடுநாயக நீலமணியாகத் திகழ்கிறீர். ஆனால் அவள் அழுதுகொண்டிருக்கிறாள். விம்முகிறாள். அவளுடைய கிலேசம் தொலைய வேண்டுமானால் அஸுரர்கள் அழிந்தாக வேண்டும். ஆதலால் தேவரீர் அவளை அழகுறச் செய்ய வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்தனர்.

 83. கம்ஸப்ரப்ருதிபிஸ் ஸேயம் சல்யைர் இவ ஸமுத்த்ருதை:

சிரம் பவது தே ப்ருத்வீ  சேஷமூர்த்தே: சிகண்டக:

 கம்ஸன் முதலானவர்கள் பூமியில் தைக்கும் முட்கள் போன்றவர்கள். அவற்றைப் பிடுங்கித்தான் ஆகவேண்டும். அவர்கள் அழிந்தால் அவள் பாரம் நீங்கி லேசாக ஆகிவிடுவாள் சேஷிரூபியாயிருந்து நீ அவளைத் தலையில் தாங்குகிறாய் ( சேஷாத்மநா து பவதீம் சிரஸா ததாதி-ஸ்ரீ பூஸ்துதி) . சிகண்டகம் என்பது சிகையில் ஒரு பகுதியை எடுத்து அலங்காரமாக ஒரு முடிச்சாகப் போடுவது. அது தலைக்கு பாரமாவதில்லை. அதுபோல் இந்த பூமியும் உமது சிரஸ்ஸில் நீடூழிகாலம் பாங்காகத் திகழவேண்டும்.

 84. ப்ரபோத ஸுபகை: ஸ்மேரை: ப்ரஸந்நை: சீதலைஸ்ச ந:

கடாக்ஷை: ப்லாவய க்ஷிப்ரம் க்ருபைகோதந்வத் ஊர்மிபி:

 நீ கடாக்ஷிக்க வேண்டும். உனது கடாக்ஷங்களுக்குத்தான் எவ்வளவு பெருமை! நீ விரைந்து கடாக்ஷித்தருளவேண்டும். கடாக்ஷத்தினால் நனைத்தருள வேண்டும். பள்ளியெழுந்தருளும்போது கண்மலர்கின்ற அழகினை யாரே அளக்க இயலும். கள்ள நித்திரை செய்தாலும் விழித்தெழுவது பரம் போக்யமாயிருக்கும். மேலும் அவற்றின் பெருமைகள் கூறப்படுகின்றன. ஸ்மேரை:- புன்முறுவல் செய்கின்றன. தெளிவாக இருக்கின்றன. அனுக்கிரஹம் செய்கின்றன. சில்லென்று இருக்கின்றன. மேலும் கருணையென்னும் கடலின் அலைகள் போலிருக்கின்றன. அத்தகைய கடாக்ஷங்களாலே நீ எங்களை நனைத்தருள வேண்டும். 

85. த்வயி ந்யஸ்தபராணாம் ந: த்வமேவதாம் க்ஷந்தும் அர்ஹஸி!

விதிதாசேஷவேத்யஸ்ய விக்ஞாபந விடம்பநாம்.!!

 நாங்கள் யார்? உன்னைச் சேர்ந்தவர்கள். உன்னிடம் பரஸமர்ப்பணம் பண்ணியவர்கள். ரக்ஷிக்கப்பட வேண்டியவர்கள். யோகக்ஷேமம் வஹாம்யஹம் என்று சொன்னவன் நீ. யாருக்கு எப்போது எது செய்ய வேண்டும் என்பதை நன்றாகவே அறிந்தவன் நீ! இதில் நாங்கள் சொல்ல வேண்டியதென்று ஒன்றுமேயில்லை. விண்ணப்பம் செய்வது எங்களின் பகட்டான பதட்டமான செயல். இதை மன்னித்தருள வேண்டும்.

 86. இத்தம் வததி தேவாநாம் ஸமாஜே வேதஸா ஸஹ!

வவந்தே ப்ருதிவீ தேவம் விநத த்ராண தீக்ஷிதம்!!

 இவ்வாறு தேவர்களின் கூட்டமானது பிரமனுடன் சேர்ந்து முறையிட்டது. அப்பொழுது ப்ருத்வீயானவள் தேவனை வணங்கினாள். அவரும் வணங்கியவர்களை ரக்ஷிப்பதிலே திக்ஷையுடையவ்ன் ஆயிற்றே! 

87. தநுமத்யா விசாலாக்ஷீ தந்வீ பீநபயோதரா

மாயேவ மஹதீ தஸ்ய வநிதாரத்ந ரூபிணீ!!

 பூமிதான் எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாள். மெல்லிய இடை. விசாலமான அகன்ற கண்கள். ஒல்லியான வடிவு. பருத்த திருமுலைத்தடங்கள். (தந்வீ துங்கஸ்தந பரநதா- கோதாஸ்துதி). பெரியதொரு மாயை போன்று தோற்றமளிக்கிறாள். அவனே பெரிய மாயன். அவனை சேர்ந்தவளன்றோ! வநிதாரத்னமாகத்தானே அவனின் மாயை தோற்றமளிக்கிறாள். அதிசயம்! மங்கையர் திலகம். பெண்குலத்துக்கே ரத்னம் போல் திகழ்கிறாள்.

 88. ஆபத்தமண்டலைர் ப்ருங்கை: அலகாமோத மோஹிதை:

 அயத்நலப்தாம் பிப்ராணா மாயூரச்சத்ர ஸம்பதம்!!  

அவள் குனிந்து ஸேவிக்கின்றாள். அப்படி குனிந்து எழுந்திருக்கும்நிலையில் ஒரு அனுபவம். கந்தவதீ ப்ருத்வீ என்பது போல் அவளுக்கு ஸ்வாபாவிகமான நறுமணம் உண்டு. அவளுடைய முன்னுச்சி மயிர்களில் ஒரு வாசனை. (மௌளி கந்த ஸுபகாம்-கோதாஸ்துதி) . அவற்றால் ஈர்க்கப்படுகின்றன வண்டினங்கள். அவற்றில் பல கோஷ்டிகள். இது பூமியின் சிரஸ்ஸில் உள்ள மலர்களின் மணமோ அல்லது அலக மணமோ என்று! அவை மொய்க்கின்றன. அதனால் பல மண்டலங்கள்(வட்டங்கள்). ஆகவே அவளின் முயற்சியின்றியே அவள் தலையில் மயில்கண் குடை அமைந்துவிட்டதாம்.

 89. ப்ரியஸந்தர்சநாநந்த ஜநிதைர் அச்ரு பிந்துபி:

ந்யஸ்த மௌக்திக நைபத்யை: பரிஷ்க்ருதபயோதரா!!

 கணவனைக் கண்ட மகிழ்ச்சிதான் என்னே! அவை கண்ணீர்த்துளிகளாக உதிர்கின்றன. அவை முத்துக்களாய் திருமார்பில் படிகின்றன. அன்றியும் அவள் மார்பகத்திற்கு ஒரு முத்தாடையாக திகழ்கிறது. திருமார்பகமும் எவ்வளவு பரிஷ்காரமாக இருக்கிறது. 

90.ப்ரஸ்புரந்தம் ப்ரியஸ்யேவ பரிரம்பாபிலாஷிணம்

தக்ஷிணாதிதரம் பாஹும் தக்ஷிணா பஹ்வமந்யத

 

அழகான சகுனம். இடதுகை துடிக்கின்றது. இவள் ஸமர்த்தை. தனது ப்ரியனின் கரம் துடிப்பதை கண்டாள். தனக்கும் அதே நிலைதானே. இதற்கு பலம் பர்த்தாவின் அணைத்தல்தானே. இத்துடிப்பினால் அவளுக்கு ப்ரியனிடத்தில் போலே தனது இடது கையிலும் பஹுமானம் ஏற்பட்டுவிட்டது.

 91. விபதஞ் ச ஜகாதைஷா விபஞ்சீமதுரஸ்வநா

விலக்ஷ ஸ்மிதஸம்பிந்ந மௌக்திகாதர வித்ருமா

 இவளுடைய குரலில்தான் என்னே அழகு! விபஞ்சி-வீணாநாதம் போன்ற குரல். யாழின் இசையொத்த இனிய குரலுடன் விண்ணப்பம் செய்கின்றாள். அப்போது அவளுக்கு ஏற்பட்டது விலக்ஷ ஸ்மிதம்- ஆச்சர்யத்துடம் கூடிய அல்லது வெட்கத்துடன் கூடிய சிரிப்பு எனக் கொள்ளலாம். அதோடு இணைந்தது உதட்டின் சோபை. அது பவளம் போன்றது. ”சாருததீ” . பல்வரிசை முத்துக்கள் கோர்த்தன போல் அமைந்தது போல் அந்த சோபைக்கு அந்தமேயில்லை. புன்முறுவல்,துல்லியமான தெரிந்தும் தெரியாததுமான பல்வரிசை,பவளப் பொலிவுடன் உதடு,அத்தகைய வாயில் உண்டாகும் திவ்யமான ஒலி. அத்தகைய திவ்ய சௌந்தர்யத்துடன் தனக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் விபத்தைக் கூறலானாள்.

 92. அத தாந் பவ்யயா வாசா பகவாந் ப்ரத்யபாஷத

ப்ரதிச்ருத்ப்ராப்த நிர்ஹ்ராத பாஞ்சஜந்யாபிநந்த்யயா

 பிறகு எம்பெருமாள் க்ஷேமகரமான வார்த்தையால் அத்தேவர்களுக்கும் தன் தேவிக்குமாக பதில் அளித்தான். அவன் வார்த்தை அருகில் திருக்கரத்தில் குடியேறி வீற்றிருக்கும் சங்கினில் புகுந்து அச்சங்கும் ஆம் ஆம் என்று ஆமோதிப்பது போன்றே கம்பீரமாயிருந்தது.

 93. மாபைஷுர் அஸுராநீகாத் பவந்தோ மதுபாச்ரயா:

மதாக்ஞாம் அநவக்ஞாது: பரிபூத்யா ந பூயதே

 நீங்கள் அனைவரும் என்னைச் சேர்ந்தவர்கள் (மாபைஷு) . ப்ரபன்னர்களுக்கு பயமேன். என்னை மதிப்பவனுக்கு பரிபவம் ஏற்படாது. எனது கட்டளையை மீறுபவன் யாராயிருந்தாலும் அவன் எனக்குத் துரோஹி. அவன் நிம்மதி அடையமாட்டான். ஆக்ஞயை பரிபாலனம் பண்ணிவருகிற உங்களுக்கு பயமேன்?

 94. அவதார்ய புவோபாரம் அவதாரோ மமாமரா:

அநாதி நிதநம் தர்மம் அக்ஷதம் ஸ்தாபயிஷ்யதி

 அவதாரம் என்ற சொல்லின் பொருளை விளக்கும் ஸ்லோகம். அவதாரம் என்றால் இறங்கி வருதல். நான் இறங்குவது இறக்கிவைக்கவும் ஏற்றி வைக்கவுமே! பூமியினுடைய பாரம் இனி இறங்கிவிடும். அன்றியும் ஆதி அந்தமில்லாத தர்மத்தை நலிவுபெறாமல் என் அவதாரம் செய்துவிடப்போகிறது.

 95. யாவதிஷ்டபுஜோ யாவத் அதிகாரம் அவஸ்த்திதா:

பரிபாலயத ஸ்வாநி பதாநி விகதாபத:

 உங்களுக்கு இனி ஆபத்துக்கள் இல்லை. தங்கள் தங்கள் ஸ்தானத்தில் இருந்து பரிபாலனம் பண்ணுங்கள். உங்களில் யார் யார் எவ்வளவு யாக யக்ஞங்கள் பண்ணியிருக்கிறீர்களோ அதற்கேற்றவாறு பலனை அனுபவியுங்கள். மேலும் யார் யாருக்கு என்ன என்ன அதிகாரம் கொடுக்கப் பட்டுள்ளதோ அதற்கேற்றவாறு நடந்து கொண்டு ஆட்சி செலுத்தி வாருங்கள். 

96. தமநாத் தநுஜேந்த்ராணாம் த்ரக்ஷ்யத த்ரிதசாரிபா:

பூயோபி லகுதாம் ப்ராப்தாம் புவம் உல்லாகிதாமிவ

 தநுஜர்களின் (அசுரர்கள்) தலைவர்களை நான் அழித்து விடுகிறேன். தேவர்களின் அதிபர்களாக இருக்கும் நீங்கள் பூமியின் பாரம் குறைந்து லேசாக இருக்கப்போவதையும் வியாதியிலிருந்து விடுபட்ட மங்கை போல் இப்பூமி ஆகப்போவதையும் காணப்போகிறீர்கள். (தமநம் என்றால் அடக்குதல்,அல்லது அழித்தல்) த்ரிதசாதிபர்கள் என்று ப்ரமன் முதலியோரைக் குறிப்பதும் தநுஜேந்திரர்கள் என்று கம்சன் முதலானோரைக் குறிப்பதும் என்பதாக ஸ்வாமி குறிப்பிடுகிறார்.

97. தைதேய ம்ருகஸங்காதே ம்ருகயாரஸபாகிபி:

பவத்பிர் அபி மேதிந்யாம் பவிதவ்யம் நராதிபை:

 அஸுரர்களை மிருகங்களுக்கு சம்மாக பாவிக்கிறார். ஸங்காதம் என்பதற்கு கூட்டம் என்பதோடு அழித்தல் என்றும் பொருள். ம்ருகயா ரஸம் என்பது வேட்டையாடுபவர்களுக்குத்தான் விளங்கும். அந்த ரஸத்தில் நீங்களும் பங்கு பெற வேண்டாமா? நீங்களும் மேதினிக்கு பரிந்தபடியால் பூமியில் பிறக்க வேண்டும். வேட்டை என்பது விளையாட்டு. நான் அவர்களை அழிக்கப்போவதும் விளையாட்டே! இதில் எந்த ச்ரமமும் இல்லை. இருப்பினும் அவ்வேட்டையில் நீங்களும் பங்கு கொண்டால் அநத ரசானுபாவத்தை அடையலாம். த்ரிதசாதிபர்களே என்று யோசிக்க வேண்டாம். அங்கும் நராதிபர்களாகத் தோன்றி இதில் பங்கு கொள்ளுங்கள்.

 98. இதி தாந் அநகாதேச: ஸமாதிச்ய ஜநார்தந:

அவதீரித துக்தாப்தி: மதுராயாம் மநோ ததே

 இவ்வாறு ஜநார்த்தனன் தூயதான கட்டளையை பிறப்பித்து அவர்களுக்கு உத்தரவிட்டு அடுத்தகணமே திருப்பாற்கடலில் ஆசையற்று, மதுரையில் பிறக்க மனதை வைத்துவிட்டான். ஜநார்த்தனன் என்ற திருநாமம் மிகவும் அழகானது. ஜனங்களை பீடிப்பவன் என்று பொருள். இச்சப்தத்தை கீதையில் அனுபவித்தல் அழகு.

 99. ஆச்வாஸ்ய வாக் அம்ருதவ்ருஷ்டிபி: ஆதிதேயாந்

தைதேய பார நமிதாம் ப்ருதிவீஞ்ச தேவீம்

ப்ராதுர்புபூஷுர் அநகோ வஸுதேவ பத்ந்யாம்

பத்மாபதி: ப்ரணிததே ஸமயம் தயாயா:

 இவ்வாறு தேவர் குழாம்களைத் தனது அமுதம் பொழியும் வாக்குகளால் ஸமாதானப்படுத்தி, அஸுரர்களின் பாரத்தினால் கூனியிருக்கும் பூமாதேவியையும் ஆச்வாஸப்படுத்தி வஸுதேவ பத்னியிடம் பிறக்கத் திருவுள்ளம் கொண்டு ச்ரியப்பதியான எம்பெருமான் தயையின் சங்கேதத்தை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

 100. ஸாதூநாம் ஸ்வபதஸரோஜ ஷட்பதாநாம்

தர்மஸ்ய ஸ்திதிம் அநகாம் விதாது காம:

யத்கர்ப்பே ஜகத் அகிலம் ஸ ஏவ கர்ப:

தேவக்யாஸ் ஸமஜநி தேவதேவவந்த்ய:

 தனது திருவடித் தாமரைகளில் வண்டென விளங்கும் ஸாதுக்களை ரக்ஷிக்கவும் தர்மத்தை ஸ்திரமாக நிலைக்கச் செய்யவும் எவனுடைய வயிற்றில் உலகமெலாம் அடங்கியுள்ளதோ அவனே தேவகியின் கர்ப்பமாக ஆனான். அந்த கர்ப்பம் தேவாதி தேவர்களெல்லாம் ஸேவிக்கத் தக்கதாயிற்று. 

                                      யாதவாப்யுதயம்(ஸர்கம்-2)

 

                                               YADAVABHYUDHAYAM(SARGAM-2)

இந்த ஸர்கத்தில் தேவகீ வர்ணனம், மற்றும் கிருஷ்ண ப்ராதுர்பாவம்  முதலானவற்றை ஸ்வாமி தேசிகன் விவரிக்கிறார்இதில் தொண்ணூற்றேழுஸ்லோகங்கள் உள்ளன.

 1. அதாகமாநாம் அநகேந பூம்நா

தர்மஸ்ய பூர்ணேந தநாகமேந

திவௌகஸாம்தர்சயதா விபூதிம்

தேவீ பபௌதௌஹ்ருதலக்ஷணேந

தேவியானதேவகி கர்ப்பவதியானாள். அதன்அடையாளம் தோன்றுகிறது. ஆகமங்களின் தூய்மை கலந்த நிறைவோ தர்மத்தின் பூரணமானபணப்பெருக்கோ தேவர்களின் வைபவத்தைக் காண்பிக்கும் குறியோ எனலாம் படி இருக்கின்றதுஇந்த கர்ப்பலக்ஷணம்.

 2. ச்ருங்காரவீராத்புதசித்ரரூபம்

   கர்ப்பே த்ரிலோகைகநிதிம் வஹந்த்யா:

    பராவர க்ரீடித கர்புராணி

     த்வேதா பவந்தௌஹ்ருதலக்ஷணாநி 

இதற்குமுன் ஸ்லோகத்தில் கர்ப்பசின்னங்களைக் கூறும்பொழுது மூன்று பெருமைகளைக் கூறினார்.இங்கு அவைகளை இரண்டு கூறாக பகுத்து அறியலாம் என்கிறார். ச்ருங்காரம்,வீரம்,அத்புதம்என்ற மூன்று வகையான ரஸங்களை கலந்த சித்திரமேனியுடையவனான். மூவுலகங்களுக்கும் ஒரேநிதியாய் விளங்குபவன். இத்தகைய எம்பிரானை தேவகி கர்ப்பத்தில் தரிக்கிறாள்.பரத்துவத்தைக் காணவல்ல குறிகளும், சாதாரணத்துவம்(அவரத்துவம்) காணவல்ல குறிகளும்இணைந்து விளங்கின. இரண்டு விதமான விளையாட்டைச் செய்பவனாக விளங்கினான்.

 3. அசேஷவேதைர் அதிகம்யபூம்நா

ஸித்தேந ஸித்தைஸ் ச நிஷேவிதேந

அமாநுஷீ நூநம் அபூத் அயத்நாத்

க்ருஷ்ணேந கேநாபி ரஸாயநேந

 எல்லாவேதங்களாலும் போற்றப்பெற்ற பெருமையுடையதும், எப்போதுமே ஸித்தமாயிருப்பதும், ஸித்தபுருஷர்களாலே உபயோகிக்கப்பெற்றதுமான கருப்பு நிற ரசாயனம் ஒன்றை தேவகிஉட்கொண்டுவிட்டாள் போலும். வேறு ஓர் முயற்சியுமின்றி அவள் அமாநுஷியாகிவிட்டாள்.

 4.ஸத ஹ்ரதா பந்துரயா ஸ்வகாந்த்யா

ஸஞ்சாரி ஜாம்பூநத பிம்பகல்பா

த்ரய்யந்தஸித்தேந ரஸாயநேந

காலேந பேஜேகலதௌதலக்ஷ்மீம்

முன் ஸ்லோகத்தில் பரத்வத்தைக் காண்பிக்கவல்ல கர்ப்பலக்ஷணத்தை விளக்கினார். இதில் வெளிப்படையான உலகரீதியில் கர்ப்பவதிகளின் உடலில் ஏற்படும் மாறுதல்களையும் அதன் பொலிவையும் விளக்குகிறார். தேவகியின் திருமேனி தனிப்பொலிவுடன் விளங்கியது. அவளது காந்தி மின்னல் போன்றதொரு அழகைப் பெற்றுவிட்டது. தங்கப்பதுமையும் நடந்து வருமோ என்று எண்ணவல்ல நிலை. அவள் வேதாந்தங்களில் ஏற்பட்டதொரு ரஸாயனத்தை உள்ளே கொண்டுள்ளாள். அதனாலே அவள் காலக்ரமத்தில் மேனியில் வெண்மையைப் பெற்றுள்ளாள். இதுவும் எவ்வளவு லக்ஷ்மீகரமாயிருக்கிறது.

5. மயூர பிஞ்ச்ச த்யுதிபிர் மயூகை:

தத்காந்திர் அந்தர்வஸதஸ்த்ரிதாம்ந:

ச்யாமா பஹிர் மூலஸிதாபபாஸே

மங்கல்ய ரத்நாங்குரபாலிகேவ

 

 தேவகியின் திருமேனியில் ஒரு பொலிவு ஏற்பட்டுள்ளது. அந்த சோபையை கவி தனது கண்களால் பார்க்கிறார். கருவுக்குள் வசிப்பவன்மூன்று வகையான சோதி வடிவுடையான். அவ்வொளி வெளியில் தோற்றம் அளிக்கிறது. மயில்தோகையின் நிலையும் நிறமும் எனலாம்படி இருக்கிறது. திருமேனி வெளுப்பு. ஆனால் அதன்பளபளப்பு கறுப்பு எனும்படி உள்ளது. மங்கல கார்யங்களுக்கு சுபஸூஸகமாக பாலிகைவளர்ப்பார்கள். அது முளைக்கின்றபோது அடியில் வெளுத்தும் நுனியில் கருத்தும்இருக்கும். அதுபோல் தேவகியின் திருமேனி வெளுப்பு நிறம் பெற்று அதன் மேலும் கறுப்புநிறமும் ஓடுகிறது. கர்ப்பஸ்திரீகளின் காந்தி மாற்றம் உன்னிப்பாக கவனிப்பவர்களுக்கே விளங்கும்.

 6. காலே பபாஸே வஸுதேவபத்ந்யா:

கர்பூர லிப்தேவ கபோலசோபா

சசிப்ரபா ஸப்தம கர்ப்பகாந்தி:

ச்யுதாவசிஷ்டே வசநைர் உதீர்ணா

 தேவகியின் கபோல பாகம்(கன்னம்) மிகவும் அழகாக விளங்கியது.கர்ப்பம் வளர வளர இத்தகைய சோபை ஏற்படுவது இயற்கை. கர்ப்பூரத்தினால் பூசப்பட்டதோஎன்று சொல்லத்தக்கதான காந்தி. ஏழாவது கர்ப்பத்தில் ஏற்பட்ட வெளுப்பு ஏற்கனவேமிஞ்சியிருந்தது. இப்பொழுது அது மெல்லியதாக தோன்றும்படியானதாக தற்போதைய காந்திஇருந்தது. இந்த வெளுப்பு சந்திரனின் ஒளியை ஒத்திருந்தது. இது சந்திர வம்சத்தின்அம்சம் எனும்படியாக இருந்தது.

 7. நவேந்து நிஷ்யந்த நிபஸ்சகாஸே

வர்ண: ப்ரதீகேஷு மதுத்ரவாங்க்யா:

அந்தஸ் ஸ்த்திதேந ப்ரதமேநபும்ஸா

ப்ரவர்த்திதம் ஸத்வம் இவாவதாதம்

 தேவகியின் திருமேனி மதுமயமாயிற்று.அவளது அங்கங்களில் ஒருஅழகான வர்ணம் ஓடுகிறது. புதியதான சந்திரனிடமிருந்து பெருக்கெடுத்த அமுதத்தின்பெருக்கோ என்று சொல்லும்படியான அழகு! உள்ளே ஆதிபுருஷன் அமர்ந்து இருக்கிறான். அவன்தான் மேலே ஸத்வகுணத்தை ப்ரவர்த்தனம் பண்ணுகிறான் போலும். (ஸத்வம் என்பதற்கு வெளுப்பும் பொருளன்றோ).

 8. கரம்பிதா கிஞ்சிதிவ ப்ரஸ்ருப்தை:

தேஜோபிர் அந்தர்வஸதஸ் த்ரிதாம்ந:

மரீசிபி: ஸ்வைரபவத்ப்ரஜாநாம்

மங்கல்ய ரத்நாங்குரபாலிகேவ

 தேவகியின் திருமேனியில் தனித்ததொரு ஒளி படர்ந்திருக்கிறது. மேற்புறம் சிறிதே படர்ந்தததால் நிறங்கள் கலந்தே நிற்கின்றன. உள்ளே வசிக்கும் த்ரிதாமாவினால் ஏற்பட்ட ஒளிகள் இவை. தேவகியின் திருமேனி காந்திகளும் ஒன்றாகச் சேர்ந்தன. அப்பொழுது மங்கள காரியத்திற்கு அமைக்கப்பெற்ற பாலிகை போல் அவள் திருமேனிவிளங்கியது.  (தேவகியின் திருமேனியை ஐந்தாவது ஸ்லோகத்தில் வர்ணித்தார் ஸ்வாமி. இப்பொழுதும் அந்த அனுபவம் கண்ணை விட்டு அகலாததாலும், மங்கலபாலிகை மனதைவிட்டு அகலாததாலும் மேன்மேலும் அந்த தாத்பர்யத்தையே திருவுள்ளத்தில் இறுத்தி உவந்துவிவரிக்கிறார்)

 9. தஸ்யாஸ் ஸுதோல்லாஸ ஜுஷ:கடாக்ஷா:

ஸங்க்ஷுப்த துக்தோததி ஸௌம்யபாஸ:

ஜகத்த்ரயீ ஸௌதவிலேபநார்ஹாம்

விதேநிரே வர்ணஸுதாம் அபூர்வாம்

 ரஸரூபியாகவும், தேஜோரூபியாகவும் எம்பெருமான் கர்ப்பத்தில் எழுந்தருளி இருக்க தேவகி பெற்ற திருமேனிப் பொலிவை பல கோணங்களில் ஸ்வாமி வர்ணித்துவருகிறார். தேவகியின் கடைக்கண் பார்வைகள் திருப்பாற்கடல் அமுதம் போல் விளங்குகின்றன.  பார்வைகள் விழும் இடமெல்லாம் அபூர்வமான வர்ணம் பூசப்பட்டது போல்காட்சியளிக்கிறது. மூன்று உலகங்களின் உப்பரிகைகளும் சுண்ணாம்பு அடிக்கப்பெற்றது போலகாட்சி அளித்தது.(மூன்று உலகங்களும் தனிநிறம் பெறப்போகின்றன என்பது ஸ்வாமியின்திருவுள்ளம்).

10.ரக்ஷாவிதௌ ராக்ஷஸ தாநவாநாம் 

காராக்ருஹே கம்ஸ நியோகபாஜாம்

ஸம்பச்யமாநா ஸக்ருதீக்ஷிதாவா

ஸங்க்ஷோபயாமாஸ மநாம்ஸிஸைஷா

இவள் காராக்ருஹத்தில் ரக்ஷைக்காக கம்சனால் அமர்த்தப்பட்ட அஸுரர், மற்றும் ராக்ஷதர்களுக்கு பெருங்குழப்பத்தை ஏற்படுத்திவிட்டாள். ஒரு முறை இவள் பார்த்தாலும் சரி, அல்லது அவர்களால் பார்க்கப்பட்டாலும் சரி, அவர்கள் நடுங்கலாயினர். 9 ஸ்லோகம் வரை தேவகியின் கர்ப்ப லக்ஷணத்தை விவரித்தார். இதில் அவளைக் காண்பவர்களின் நிலையைக் கூறுகிறார்.

11. புக்தா புரா யேந வஸுந்தரா ஸா

ஸ விச்வபோக்தா மம கர்ப்பபூத:

இதி  த்ருவம்  ஸூசநம் ஆசரந்தீ

தத்தாத்ருசம்  நாடிதகம்  ததாந

 இதற்கு முன் எவனால் பூமி அனுபவிக்கப் பெற்றதோ அவனே(உலகத்தை அனுபவித்தவனே)  எனது கர்ப்பத்தில் எழுந்தருளிவிட்டான். இந்த உண்மையை குறிப்பிடும் வகையில் விலக்ஷணமானதொரு செயலைச் செய்தாள். கர்ப்பிணிகள் இயற்கையாகவே மண்ணை ருசித்து சாப்பிடுவதுண்டு. இந்த நிலையை தேவகி அடைந்தாள். மேலும் தேவகி மண்ணையுண்டாள் என்றால் அதன் காரணத்தை ஊகித்துக் கொள்ளவேண்டும். (ஆதி வராஹாதிரூபேண தேவதாரூபா வா, ரகுநாதாதிரூபேண கோலகரூபா வா உப பக்தா) ஆதிவராகனாயிருந்து கையில் மண்ணை ஏந்தி வந்ததும், பண்டு ஆலிலையில் துயில் கொண்டபொழுது வயிற்றில் பூமியை வைத்திருந்தவனுமான பெருமான் என் வயிற்றில் பிறக்கப் போகிறான், ஆதலால் தான் மண்வாசனை தேவகியை ஈர்த்தது போலும்)  

12. ஸமாதி  ஸுக்ஷேத்ர க்ருஷீவலாநாம்

ஸந்தோஷ ஸஸ்யோதய  மேககாந்த்யா

சகாஸ தஸ்யா ஸ்தந சூசுகாபா

கர்ப்பத்விஷா காடம் இவாநுலிப்தா

 ஸமாதி என்பது நல்ல நிலம். அதில் க்ருஷி செய்பவர்கள் யோகிகள். அவர்களுக்கு ஏற்படும் ஸந்தோஷம் என்கிற பயிருக்கு மேகம் போல் ஒளிபெற்றது கர்ப்பகாந்தி. அந்த காந்தியினால் ஓர் வகையான பூச்சைப் பெற்றதோ என்று சொல்லவல்லதாய் இருப்பது தேவகியின் ஸ்தனங்களின் நுனிபாகம். மேகம் எவ்வளவு கறுத்திருக்கிறதோ அவ்வளவு ப்ரகாசம் உண்டு. அதே போல் ஸாலம்பந யோகத்தால் இந்த கர்ப்பகாந்தி மேகத்தை ஒத்து விளங்கியது.

 13. கஸ்தூரிகா காம்ய ருசிஸ்ததீயா

ரம்யா பபௌ சூசுகரத்நகாந்தி:

தத்கர்ப்ப ஸந்தர்சந லோலுபாநாம்

அந்தர்த்ருசாம் அஞ்சநகல்பநேவ

 ஒளிமயமான ஸ்லோகம். கஸ்தூரியே விரும்பவல்ல காந்தி என்று பொருள். கஸ்தூரியின் நிறம் கறுப்பு. கறுப்பின் அழகு வேறெதிலும் இல்லை. கறுப்புக்கு வேறு உதாரணம் கூறலாம். ஆனால் இங்கு இவ்வாறு கூறியதில் பல ரஸமுண்டு. கஸ்தூரி விலை உயர்ந்த வஸ்து. எம்பெருமான் திலகம் தரிப்பது கஸ்தூரியினால்தான். கஸ்தூரி திலகம் லலாடபாகே என்று கூறுவர். தேவகியின் முலைநுனி இந்திர நீலமணிகளின் காந்தி போன்று இருந்தது. கஸ்தூரியே அந்த காந்தியைப் பெற விரும்பியது போல இருந்தது. அவளது கர்ப்பத்தினால் ஏற்பட்ட நிலை அது. எம்பெருமானை சேவிக்கவேண்டும் என விரும்பியோர்க்கு அஞ்சனம் பூசியது போன்று அது திகழ்ந்தது. பூமியின் உள்ளிருக்கும் புதையலை காண நேத்ராஞ்சனம் இடுவது போல் அஞ்சன வண்ணனை காண வேண்டும் என்ற உள்நோக்கு உடையோர்க்கு மைப்பூச்சாக அமைந்ததோ!

 14. பராவராணாம் ப்ரபவஸ்ய பும்ஸ:

ப்ரகாசகத்வம் ப்ரதிபத்யமாநாம்

அபாவயந் பாவித சேதஸஸ் தாம்

வித்யாமயீம் விஷ்வ பிதாமஹீஞ்ச

பரிபக்குவமான நிர்மலமான உயர்மதிநலம் படைத்த மஹான்கள் அண்ட சராசரங்களுக்கெல்லாம் காரணமான பரமபுருஷனை வெளிப்படுத்தும் சிறந்த நிலையில் உள்ள அத்தேவகியை வித்யையாகவும் விச்வங்களுக்கெல்லாம் பிதாமஹியாகவும் கண்டு கொண்டனர். பகவான் இவ்வுலகத்திற்கெல்லாம் தந்தையாக விளங்குபவன். அவனுக்கே தாயென்றால் மற்றவர்களுக்கு பிதாமஹிதானே!

 15. லிலேக விச்வாநி ஜகந்த்யபிக்ஞா

லீலாஹ்ருதே சித்ரபடே யதார்ஹம்

ப்ராய: ப்ரஜாநாம் பதய: ப்ரதீதா:

யந் மாத்ருகா: ஸ்வேஷு விதிஷ்வபூவந்

 எல்லாம் நன்கே அறிந்து வைத்திருந்த தேவகி லீலைக்காக கொண்டு வரப்பட்ட சித்திரபடத்தில் ஓவியம் தீட்டவல்ல துணியில் உலகங்கள் அனைத்தையும் ஏற்றவாறு வரைந்தாள். ப்ரஜாபதிகள் என்று ப்ரஸித்தி பெற்ற ஸ்ருஷ்டிகர்த்தர்கள் இந்த சித்திரத்தையே மனதில் கொண்டு அமைந்தனரோ அல்லது தங்கள் தங்கள் செயல்களில் இவற்றையே மாத்ருகையாக கொண்டனரோ என்று சொல்லும் பாங்கில் அமைந்தது தேவகி தீட்டிய ஓவியம்.

 16. நிராசிஷாம் பத்ததிம் ஆததாநா

நைச்ரேயஸீம் நீதிம் உபக்நயந்தீ

புண்யாசயா பூர்வ யுகப்ரரோஹம்

இயேஷ தேவீ புவநே விதாதும்:

 எதிலும் அபிலாஷை இல்லாத விரக்தர்களின் மார்க்கத்தை அடைந்தவளான தேவகி முக்திக்கு உபயோகமானதொரு நீதியை அடைந்தவளாயும், வெளியில் மனத்தைச் செலுத்தாத நிலையை பெறுகின்றவளாயும், நல்ல உள்ளம் படைத்தவளாயும் விளங்கினாள். உலகின் முந்தைய யுகத்தின்(க்ருதயுகம்) முளைத்தலாகிய தோற்றத்தை ஏற்படுத்த விளங்கினாள்.

 17. அநாப்த பூர்வம் கிம் அபேக்ஷிதும் தே

கிம் வோபதத்யாம் அதவாதுநேதி

வயஸ்யயா பாவவிதாநுயுக்தா

ந கிஞ்சித் இத்யேவ ஜகாத நாதா

 

 இதுவரை நீ அடைந்திராத ஏதாகிலும் வேண்டும் என்று நினைக்கின்றாயோ அல்லது இதுவரை நீ அநுபவித்ததில் உனக்கு மிகவும் பிடித்தமானது ஏதாகிலும் வேண்டுமா? என்ன வேண்டும் என்று சுவடறிந்த தோழி கேட்கின்றாள். ஒன்றும் வேண்டாம் என்று பதில் கூறினாள் தேவகி. அவள் நாதையன்றோ! அவளை வற்புறுத்த இயலுமோ?

 18. அநாதரே தேவி ஸகீஜநாநாம்

கதம் ந தூயேத தயா தவேதி

உபஹ்வரே ஸல்லபிதா மநோக்ஞை:

ஆலோகதை: உத்தரம் ஆசசக்ஷே

 தேவகியின் ஸகிகள் பலர்.அவளது அன்பிற்கு அடிமையானவர்கள். தேவகி தேவியாகின்றாள். அவளது அந்தஸ்து மிகப் பெரியது. அதைப் பெறும் பேறாக நினைப்பவர்கள் அவள் தோழிகள். அவர்களிடம் சுள்ளென்று ஒன்றும் வேண்டாம் என சொல்லலாமோ?அதனால் தோழிமார்களுக்கு பெரும் கலக்கம் ஏற்பட்டது. தோழிமார்களை இவ்வாறு அநாதரம் செய்யலாமோ? அப்பொழுது அழகு ததும்பும் பார்வையால் அவள் பதிலளித்தாள். வாயினால் தான் பதிலளிக்க வேண்டும் என்றில்லை. கர்ப்பத்தின் வளர்ச்சியாலும் சரீரத்தின் தளர்ச்சியாலும் வாயால் சொல்லாமல், எனக்கு ஏன் தயையில்லை? என் வயிற்றில் இருப்பவன் தயைக்கு சொந்தக்காரன் ஆயிற்றே! அவனைச் சுமப்பவளான நானும் அதே போல் தயை செய்வேன் என்று அழகாக அவர்களைப் பார்த்தாள். இதுவே அவர்களுக்கு பேரின்பத்தை அளித்துவிட்டது.

 19. அசேத ஸா காமம் அஜாத நித்ரா

மாதும் ப்ரவ்ருத்தேவ பதாநி சக்ரே

அத்யாஸ்த லோகாந் அவதீரயந்தி

பத்ராஸநம் பாவித பாரமேஷ்ட்யா

 இந்த ஸ்லோகத்தில் கர்ப்பிணிகளின் அவஸ்தைகளை விவரிக்கிறார். மூன்று அவஸ்தைகள். சயனம், கமநம், ஆசநம் முதலியன. கமநம் என்பதற்கு விருப்பம் போல் என்று பொருள். தூக்கமேயில்லாத தேவகி எப்பொழுதும் சயனித்து இருந்தாள். சில சமயங்கள் மெள்ள மெள்ள அடிமேல் அடிவைத்து நடந்தாள். யாருமே அவளுக்கு லக்ஷியத்தில் இல்லை. யாரையும் மதிக்கவில்லை. எங்கு தோன்றுகிறதோ அங்கு உட்காரலானாள். உலகை நடத்தும் பெரிய ராணி மாதிரியே உயர்ந்த ஸ்தானத்தில் அமர்ந்தாள். இவையெல்லாம் கர்ப்பவதிகளின் அவஸ்தைகள்.  

20. பரிக்ரம ப்ரேக்ஷித பாஷிதாத்யை:

அந்யாத்ருசை: ஆப்தவிபாவநீயை:

மதோபபந்நா மதலாலஸா வா

ஜிதச்ரமாவேதி ஜநை: சசங்கே

 சுற்றிச் சுற்றி வருதல், கூர்ந்து கூர்ந்து பார்த்தல், கச்சிதமாகப் பேசுவது முதலான செயல்கள் விலக்ஷணமாய் இருந்தன. இதைக் கண்ட மற்றவர்கள் பலவாறு எண்ணத் தொடங்கினர். இவளுக்கு மதம் ஏற்பட்டுவிட்டதோ, அல்லது ச்ரமம் தெரியாமல் இருக்க மத்யபானம் பண்ணியிருப்பாளோ! மதலாலஸையோ! அல்லது ச்ரமத்தை வென்றிருப்பாளோ? (லாலஸா- கர்ப்பிணிகளுக்கு ஏற்படும் பெரிய ஆசை உற்சாகம் எனக் கொள்ளலாம்). 

21. சேஷே சயாநாம் கருடேந யாந்திம்

பத்மே நிஷண்ணாம் அதிரத்நபீடம்

ஹயாநநை: ஆச்ரிதவந்தி க்ருத்யாம்

ஸ்வாம் ஆக்ருதிம் ஸ்வப்ந த்ருசா ததர்ச

 இதற்கு முன் ஸ்லோகத்தில் தூக்கமே இல்லாமல் சயனித்திருந்தாள். இப்போதோ ஆதிசேஷனில் சயனித்திருப்பதாகவும், கருடனுடன் செல்வதாகவும் ரத்ன சிம்ஹாசனங்களில் தாமரை மலரில் அமர்ந்திருப்பதாகவும் கின்னரர்களால் துதிக்கப்படுவதாகவும் தனது உருவம் இருப்பதாக கனவு கண்டாள். எப்பெருமானைத் தவிர வேறு எவரையும் சுமக்காத கருடன் தன்னைச் சுமப்பதாக தேவகி கனவு கண்டாள். உள்ளே இருக்கும் எம்பெருமானுக்கேயுரிய வாஹந கமநாசன ஸுகத்தை தமக்கே அமைந்துவிட்டதை உணர்ந்தாள்.

 22. அந்த ஸ்திதம் யஸ்ய விபோ: அசேஷம்

ஜகந்நிவாஸம் தததீதம் அந்த:

ததாத்மநோ விச்வம் அபச்யதந்த:

தர்காதிகம் தாத்ருசம் அத்புதம் ந:

 எந்த எம்பெருமானின் உள்ளே அசேஷமான உலகமும் அமைந்துள்ளதோ அததகையவனை தன்னுள்ளே தரிக்கின்றாள் தேவகி. அந்த க்ருஷ்ணனின் வயிற்றில் இருக்கும் ப்ரபஞ்சத்தை தன்னுடைய வயிற்றில் கண்டாள். இது எப்படி பொருந்தும்? இது நமது தர்க்கத்திற்கும் விஞ்சிவிட்ட அத்புதம் என்று தான் சொல்லவேண்டும்.

 23. ஸுராஸுராதீச்வர மௌளிகாதாத்

விசீர்ண ஜாம்பூநத வேத்ர ச்ருங்கம்

ஆலக்ஷ்ய ஸந்தோஷம் அலக்ஷ்யம் அந்யை:

அநீகநேதாரம் அவைக்ஷதாராத்.

 விஷ்வக்ஸேநர் தன் அருகில் இருப்பதைக் கண்டாள். அவரும் எம்பெருமானை ஸேவிக்க திரண்டுவந்து மேலே விழும் தன்மையுடைய தேவர்களின் தலைவர்களையும், அஸுரர்களின் தலைவர்களையும் நெரிசலைத் தவிர்ப்பதற்காக பிரம்பினால் கிரீடங்களில் அடிப்பார். அவ்வாறு அடிப்பதாலேயே அவர் கையில் இருந்த பிரம்பின் பொன்நுனி சிதறி இருக்கிறது. அடிபட்டவர்கள் அழவில்லை. அழியவில்லை. ஆனால் எங்கும் சந்தோஷம் தான் தென்படுகிறது. இவரை பிறரால் காணமுடியாது. இவர்தானே ஸேநாபதி. இத்தகைய விஷ்வக்சேனரை தன் அருகில் கண்டாள்.

 24. த்ரிலோக மாங்கல்ய நிதேஸ் த்ரிவேத்யா:

ஸஞ்சீவநீம் வாசம் உதீரயந்தி

நியோக யோக்யாந் அநக ப்ரஸாதா

நாகௌகஸாம் நாமபி: ஆஜுஹாவ

 மூன்று உலகங்களுக்கும் உயிர்ப்பிக்கவல்ல மூன்று வேதங்களுக்கும் நிதிபோல் அமைந்ததான வகையில் பேசுகின்றாள் தேவகி. அங்கு தனது பரிஜனங்களை அனுக்ரஹிப்பவளாய் தேவலோக வாஸிகளின் பெயர்களைக் கொண்டே அழைக்கலானாள். இவர்கள் பெயர் மறந்துவிட்டதா? இவர்களை பெருமையுடன் அழைக்கிறாளா! செல்லமாய் அழைக்கிறாளா? குழப்பத்தினால் அழைக்கிறாளா? அல்லது தனது பரிஜனங்களுக்கு அந்த அந்த அந்தஸ்தை அளிக்க அழைக்கின்றாளோ என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன.

 25.யத்ருச்சயா யாதவ தர்மபத்நீ

யாமாஹ தர்மேஷூ பராவரேஷு

அத்ருஷ்ட பூர்வாபரயாபி வாசா

ப்ரதிச்ருதா நூநம் அபாவி தஸ்யா:

 முன் ஸ்லோகத்தில் வேதங்களையும் இவளுடைய வார்த்தை உயிர் பெறச் செய்கின்றது என்றார்.இதில் இவள் வார்த்தைகளை வேதங்கள் ப்ரதித்வனிக்கின்றன என்கிறார். யாதவ தர்மபத்நியான தேவகி தனக்குத் தோன்றியபடி சிறியதும், பெரியதுமான தர்மங்களில் என்னென்ன சொன்னாளோ அதெல்லாம் வேதவாக்கியம் எதிரொலிப்பது போலவே இருந்தது.  

26. க்ரியாம் உபாதித்ஸத விச்வகுப்த்யா

க்ருதாபராதேபி க்ருபாம் அகார்ஷீத்

முநீந்த்ரவ்ருத்யா முகரீபவந்தீ

முக்திக்ஷமாம் வக்தும் இயேஷ வித்யாம்

 உலகரக்ஷணத்திற்கு ஏற்றதையே செய்ய நினைத்தாள். தவறு செய்தவரிடத்தும் க்ருபை பண்ணினாள். வேதாந்த விசாரமுடையவளாய் ஏதோ சொல்பவளாய் முக்திக்கு ஏற்றதான வித்யையை சொல்ல விரும்பினாள். இதற்கு முன் ஸ்லோகங்களில் வேதத்ரய ஸஞ்சீவனமான வாக்கு என்றவர் இதில் உபநிஷத் ரூபமாய் அவள் வாக்கு அமைந்தது என்று கூறுகிறார்.

 27. ஸதாம் சதுர்வர்க பல ப்ரஸூதௌ

நாராயணே கர்ப்பகதே நதாங்கீ

அபங்குராம் உந்நதிம் ஆச்ரயந்தீ

ஸர்வஸ்ய ஸாதித்ஸத ஸர்வம் ஏகா

 நல்லோர்க்கு நான்குவிதமான புருஷார்த்தங்களையும் நல்குமவனான நாராயணன் கர்ப்பத்தில் நேர்த்தியாய் எழுந்தருளிவிட்டபடியால் நதாங்கியாய் ஸ்தனபாரத்தால் குனிந்து வணங்கின அங்கமுடையவளாய் இருந்தாள். அவள் உடல் வணங்கியதேயன்றி உள்ளத்தில் சிதறாத உயர்வினைப் பெற்றுவிட்டாள். தான் ஒருத்தியே எல்லோருக்கும் எல்லாவற்றையும் அளிக்க விருப்பங்கொண்டாள்.

 28. க்ருசோதரீ கார்ச்யம் அதீத்ய காலே

கேநாபி தாம்நா க்ருத வ்ருத்தியோகா

பராம் அபிக்யாம் க்ரமச: ப்ரபேதே

தாராபிநந்த்யா தநுரைந்தவீவ 

இயற்கையாகவே மெல்லிய மேனியுடையவள். இடையும் அப்படியே. கர்ப்பம் வளர வளர மெல்லியநிலை மாறிவிட்டது. ஏதோ ஒரு தேஜோ விஷேசத்தினால் நாளுக்கு நாள் வ்ருத்தியாகிக் கொண்டு இருக்கிறது. நாளடைவில் உயர்ந்த அழகினைப் பெற்று பொலிவுடன் விளங்குகின்றாள். இவளது மேனி தாரை கொண்டாடும் சந்திரனின் மேனி போலன்றோ இருக்கின்றது. இங்கு தாரா என்பது கண்ணில் உள்ள தாரை என்று பொருள். எந்த கண் தான் இவளது திருமேனியை பார்த்து மகிழாது. பல நக்ஷத்ரங்கள் இருந்தாலும் ஒரு சந்திரபிம்ப சோபை ஏற்படுமோ! நக்ஷத்திரங்களால் கொண்டாடப்பெற்றது எனவும் சொல்லலாம். அவனாலும் அபிநந்தனம் பண்ணப்படும் மேனிப்பொலிவு எனவும் சொல்லலாம்.

 29. நிகூடம் அந்தர்தததா நிவிஷ்டம்

பத்மாபரிஷ்காரமணிம் ப்ரபூதம்

மத்யேந தஸ்யா: ப்ரசிதேந காலே

மஞ்ஜூஷயா ரூப்யபுவா பபூவே

உள்ளே மறைந்ததாய் இருப்பதும் உன்னதமானதும் லக்ஷ்மிக்கு அணிகலனான ரத்னம் போன்று இருப்பதுமான பெருமானை தரிக்கின்றது தேவகியின் இடை. அதுவும் காலத்தோடு புஷ்டமாய் வளர்ந்துள்ளது. அவ்விடை வெள்ளிப்பேழையோ என்னலாம்படி அமைந்துள்ளது. எம்பெருமானை மணியாக நிரூபணம் பண்ணுவது ஸர்வஸம்மதம். பொன்னை மாமணியை என்றும், சிந்தாமணியே திருவேங்கடம் மேய எந்தாய என்பதும், பச்சை மாமலை போல் மேனி என்பதும் மாணிக்கமே என் மணியே என்றும் கருமாணிக்கமே என்றும் பலவிதமாக ஆழ்வார்கள் அனுபவித்துள்ளனர். மஞ்சூஷிகா மரகதம் பரிசிந்வதாம் த்வாம் என்கிறார் வரதராஜ பஞ்சாசத்தில். வரைமேல் மரகதமே என்கிறார். இங்கு தேவகியின் இடையை உபநிஷத் சாம்யத்தினைப் பெறுகிறது. ஸாலக்ராமங்களை வெள்ளி கோயிலாழ்வாரில் எழுந்தருளப் பண்ணுவது போல் அவளின் இடையில் (ரூப்யம்- வெள்ளி-அழகு)பெருமான் எழுந்தருளப் பண்ணுகிறார்.

 30. ஸநை: ஸநைஸ்தாம் உபசீயமாநாம்

தர்சாந்த தீப்தாம் இவ சந்த்ரலேகாம்

அந்தஸ்த்த க்ருஷ்ணாம் அவலோகயந்த:

சக்ருஸ் சகோராயிதம் ஆத்மநேத்ரை:

 அமாவாஸ்யை கழிந்தபிறகு சந்திரனின் கலை ஒளி பெற்று மெள்ள மெள்ள வளர்ச்சியடையும். வளர வளர சந்திரனின் கலைகளில் கறுப்பு நிறம் தெரியும். அம்மாதிரி வளர்ச்சியடைந்துவரும் தேவகியை சகோர பக்ஷிகள் போல் தங்கள் கண்களால் கண்டனர்.க்ருஷ்ணாம் என்பது சந்திரனின் காணப்படும் கறுப்பு நிறம். க்ருஷ்ணம்ருகம் என்றும் கூறுவர். உள்ளே இருப்பவன் கண்ணன். இந்த ரஹஸ்யத்தை தெரிந்து கொண்டனர் போலும். சந்திரனின் கிரணத்தினை நுகர்வது போல் தேவர்கள் க்ருஷ்ணாம்ருதத்தை உண்டனர்

 31. மயி ஸ்திதே விச்வகுரௌ மஹீயாந்

மாபூத் புவோ பார இதீவ மத்வா

 ஸகீஜநாநாம் அவலம்ப்ய ஹஸ்தாந்

ஸஞ்சாரலீலாம் சநகைஸ் சகார

 அவன் பெருமான், விஸ்வகுரு என்னிடம் வஸிக்கிறான். அவன் அவனையும் என்னையும் தாங்கவேண்டுமானால் பூமிக்கு எவ்வளவு பாரம் அதிகமாகும் என்று எண்ணுவாள் போல் தோழிகளின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு மெல்ல சஞ்சாரம் செய்தாள். இதுவும் ஒரு லீலையன்றோ!

 32. முகுந்த கர்ப்பா முகுரேஷு தேவீ 

நாபச்யத் ஆத்மாநம் அவாப்தபூஷா

 நாதத்விஷா நந்தக தர்பணேந

 அதித்ருக்ஷத் ஆத்மாநம் அத்ருச்யம் அந்யை:

 முகுந்தனை கர்ப்பத்தில் கொண்டுள்ள தேவகி நன்கு ஆபரணங்களால் அலங்கரிக்கப் பெற்று தன்னை கண்ணாடிகளில் காணவில்லை. பெண்டிர் தம்மை நன்கு அலங்கரித்து அதுவும் இது போன்ற கர்ப்ப நிலையில் ஆபரணம் பூண்ட பெண்டிர் தங்களைக் கண்ணாடியில் பார்ப்பது இயல்பு. ஆனால் அவளோ முகுந்தனையே தன் ஆபரணமாக தரித்துள்ளவள். அவள் பல ஆபரணங்கள் அணிந்திருந்தும் அதை பெரிதாக நினைக்கவில்லை. ஆனால் முகுந்தனை தரித்துள்ளதால் அவள் தன்னைப் பார்க்க விரும்பினாள்.ஆகவே நாதனின் ஒளியான அவனுடைய வாள் என்ற கண்ணாடியின் மூலமாக தன்னைக் காண விரும்பினாள். நந்தகம் நாம ஹரே: ப்ரதீப்தம் கட்கம் என்பர். ப்ரதீப்தம் என்றால் அது கண்ணாடி போல் பளபளக்கும். கண்ணனையே ஒளியாகக் கொண்ட நந்தகத்தில் பார்த்தால் கண்ணனையும் பார்க்கலாம் என எண்ணினாள் போலும்.  

33. ஸ்ரஜ: ப்ரபூதா ந ச(ஷ)ஷாக வோடும்  

தூரே கதா ரத்நவிபூஷணாநாம் 

பவிஷ்யதி க்ஷோணி பராபநோதே 

ப்ரத்யாயநம் ப்ராதமிகம் ததாஸீத்

 முதல் ஸ்லோகத்தில் ஆபரணங்களை அணியவில்லை என்றார். இதில் ஆபரணங்களைக் காட்டிலும் மெல்லியதான மாலைகளை கூட அணிய இயலாதவளாக ஆகிவிட்டாள். பண்டைய நாட்களில் மாலைகளை அணிந்து சஞ்சரிப்பது வழக்கம். கர்ப்பபாரம் தவிர்க்க முடியாது. மாலைகளின் பாரம் வேறு வேண்டுமா? இது எவ்வாறு இருக்கின்றது எனில் பிறக்கப்போகும் மகனால் பூமியின் பாரம் குறையப் போகிறது. அதை முன்கூட்டியே உறுதிப் படுத்தும் அடையாளமாக இருந்தது என்பதாம்.

 34 திவௌகஸோ தேவக வம்சலக்ஷ்மீம் 

விலோக்ய தாம் லோகநிதாந கர்ப்பாம் 

விபூதிம் அக்ரேஸர வேதவாதா: 

வ்யாசக்யுரஸ்யா விவிதப்ரகாராம்

 தேவதேவன் கர்ப்பத்தில் எழுந்தருளிவிட்டான். இதை உணர்ந்த தேவர்கள் தேவக வம்சத்தின் லக்ஷ்மியெனத் திகழ்ந்த தேவகியை உலகங்களின் ஆதிகாரணமான வஸ்துவை கர்ப்பத்தில் கொண்டிருப்பதைக் கண்டு வேத வாக்கியங்களை முன்மொழிபவர்களாய பலவகையான இவளுடைய வைபவத்தை துதிக்கலாயினர்.

 35. பதி: ஸ ஸத்வாம் அபி தத்ப்ரபாவாத்

 அதுக்கசீ(sh)லாம் ஸமயே பவித்ரீம் 

ஸுகைகதாநாம் அவலோக்ய தேவீம் 

ஸ்வஸம்பதம் ஸூசயதீதி மேநே

 இதுவரை தேவகியின் கர்ப்பலக்ஷண ப்ரபாவங்கள் கூறப்பட்டன. இதில் பூரண கர்ப்பிணியாய் ப்ரஸவகாலம் நெருங்கும் சமயத்தில் தேவகியின் மநோநிலையும் அப்போது வஸுதேவரின் மனோநிலையும் எப்படி இருந்தன என்று கூறுகிறார். தேவகியின் பதியான வஸுதேவர் பூரண கர்ப்பிணியாயிருந்தும் அந்த கர்ப்பத்தின் ப்ரபாவத்தினால் எந்த விதமான ச்ரமமோ துக்கமோ இல்லாமல் இருந்து ப்ரஸவ சமயத்தில் ஸுகமாக இருப்பாள் என்றும் கண்டு தனது பவித்திரமான செல்வத்தை அது காண்பிப்பதாக உணர்ந்தார்.

 36. பித்ருத்வம் ஆஸாத்ய ஸுராஸுராணாம் 

பிதாமஹத்வம் ப்ரதிபத்ஸ்யமாத: 

அநந்த கர்ப்பாம் அவலோக்ய தேவீம் 

அதுஷ்யத் அந்யேஷு கதாபிலாஷ:

 முன்னம் கச்யபராக இருந்தவர் இப்பொழுது வஸுதேவர். திதி, அதிதி மூலம் அவர்களுக்கு பிறந்தவர்கள் தேவர்களும் அசுரர்களும். பகவான் உபேந்திரனாக அவதரித்ததும் கச்யபருக்குத்தான். வாமனனுக்கோ, த்ரிவிக்ரமனுக்கோ க்ருஹஸ்த தர்மமோ, சந்ததியோ சிந்திக்கப்படுவதில்லை. ஆனால் கண்ணன் விஷயத்தில் முற்றிலும் மாறுபட்டுவிட்டது. முன்பு அவர் தேவர்களுக்கு பிதாவாக இருந்தார். இப்போது பிதாமஹத்வம் பெற்றுவிட்டார். அனந்தனை கர்ப்பத்தில் கொண்ட தனது தேவியை பார்த்து வேறு எதிலும் அபிலாஷை இல்லாதவராய் அகமகிழ்ந்தார் வஸுதேவர்.

 அந்திப்பொழுது வர்ணனம் (37-43)

 37. தாபோபசாந்திம் ஜகதாம் திசந்தீ 

ஸந்த்யாபரா ஸாதுஜந ப்ரதீக்ஷ்யாம் 

தாம் ஈத்ருஷீம் விச்வபிது: ப்ரஸூதிம் 

ஸம்வேதயந்தீவ ஸமாஜகாம

 இதுவரை தேவகியின் கர்ப்பலக்ஷணங்களை தெரிவித்தார். இனி சாயங்காலம் தொடக்கமாக நள்ளிரவு வரையிலான வர்ணனங்கள் வரிசையாக இடம் பெறுகின்றன. உலகங்களின் தாபத்திற்கு சாந்தியை அளிப்பதான, ஸாது ஜனங்களால் எதிர்பார்க்கப்படுவதாய் உள்ள மாலைவேளை விச்வபிதாவின் இத்தகைய அவதாரத்தினைக் காண்பிப்பது போல வந்து சேர்ந்தது.

 38. ஸுவர்ண பீதாம்பர வாஸிநீ ஸா  

ஸ்வதாம ஸஞ்ச்சாதித ஸூர்யதீப்தி:

 உபாஸநீயா ஜகதாம் பபாஸே

 முரத்விஷோ மூர்த்திரிவ த்விதீயா முந்திய ஸ்லோகத்தில் ஸாயம் ஸ்ந்த்யையின் வருகையை வர்ணித்தார். இதில் ஸ்ந்த்யா என்பவளைப் பெண்ணாகவே அழகான முறையில் வர்ணிக்கிறார். அழகான பீதாம்பரத்தை அணிந்திருக்கிறாள். மனோஹரமான ஸுவர்ணத்தோடு கூடியதான (அந்தி போல் நிறத்தாடை) பட்டுப்புடவை எனக் கொள்ளலாம். ஸந்த்யா ப்ரகாசத்திலே சூரியப்ரகாசம் மறைவது இயற்கை. தனது ப்ரகாசத்தினால் ஸூரியனுடைய ஒளியை மறைப்பவளாய் முரன் என்ற அசுரனைக் கொன்ற பகவானின் இரண்டாவது உருவமோ என்னும் வகையில் அமைந்தவளாய் உலகங்களுக்கு உபாஸிக்க வேண்டியவளாகி விட்டாள். ( இன்னும் பெருமான் அவதரிக்கவில்லை. எப்படி இருப்பான் என தெரியாது) அதனால் ஸந்த்யையே இரண்டாவது ரூபமாக இருந்தாள் என்கிறார்.

 39. ப்ரஸக்தபாதஸ் சரமாம்புராசௌ  

ரக்தோருபிம்போ ரவி: அஸ்தசைலாத்

 திநாந்த நாகேந த்ருடப்ரணுந்நம்

 மநஸ்ஸிலா(manashshila) ச்ருங்கமிவாபபாஸே

 சூரியன் மாலையில் அஸ்தமன மலையில் இருந்து மேற்கு கடலில் சிவந்த பெரிய உருவத்துடன் விழத்தொடங்கினான். பகலின் முடிவு- மாலை என்றொரு யானையினால் வேகமாக எறியப்பட்ட மநஸ்ஸிலா ச்ருங்கம் போலிருந்தது என்கிறார். ( மநஸ்ஸிலா அல்லது மனshஸிலா – மலையில் ஒரு விதமான தாதுப்பொருள் உண்டு. அது சிவந்த நிறத்தில் இருக்கும். பெரிய பெரிய குன்றுகளாக இருக்கும். மாலையை யானை என வர்ணிக்கிறார். கறுப்பு நிறம். மலைச்சிகரத்தையே வீழ்த்தும் யானை என்று வர்ணிக்கிறார் காளிதாசன். அத்தகையதைப் போன்ற மாலையானது ப்ரகாசத்தின் அதிபதியான சூரியனை திடமாக எழுந்திருக்க முடியாமல் தள்ளியது என்கிறார். ஆஹா! ஆஹா!

 40. நிமஜ்ஜதா வாரிநிதௌ ஸவித்ரா 

கோ நாம ஜாயேத கரக்ரஹீதா 

ததேதி ஸம்பாவநயைவ நூநம் 

தூராத் உதக்ஷேபி கராக்ரம் உச்சை:

 

பெருங்கடலில் சூரியன் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கிறான். ஆனாலும் ஆகாயத்தில்அவனுடைய கிரணங்கள் தெரிவிக்கப்பட்டன.தனக்கு யாராவது கை கொடுத்து தூக்கிவிடமாட்டார்களா என்று எண்ணி தனது கைகளை வெகுதூரம் வரை மேல் நீட்டுகிறான் போலும்.

 41. ஸ்ப்புரத் ப்ரபா கேஸரம் அர்கபிம்பம்

 மமஜ்ஜ ஸிந்தௌ மகரந்ததாம்ரம்

 ஸந்த்யாகுமார்யா ககநாம்புராசே:

 க்ரீடாஹ்ருதம் க்ஷிப்தமிவாரவிந்தம்

 கேஸரங்கள் பூவின் தாதுக்கள். அவைபோல் விளங்குகின்ற ஒளியுடைய சூரியபிம்பம். அது தாமரைமலர் போல் சிவந்த நிறமுடையது. அது கடலில் மூழ்கிவிட்டது. ஸந்த்யை என்ற சிறுமி ஆகாயம் என்ற கடலிலிருந்து விளையாட்டாகப் பறித்து எறிந்துவிட்ட தாமரைப்பூப்போலே ஆயிற்று. இது ஒரு அத்புதமான ஸ்லோகம்.ஸந்த்யா காலத்தினைக் குமாரியாகவும், சூரியனைத் தாமரைப்பூவாகவும் ஆகாயத்தைக் கடலாகவும் நிரூபணம் செய்வது ஸ்வாமியின் தனிப்பாங்கு. சூரியன் மறைந்தால் தாமரைப்பூ மூடிக் கொள்ளும்.சூரியனே தாமரைப்பூவானால் மூழ்குவது என்ற நிலையாம். முந்தைய ஸ்லோகத்தில் மூழ்கிக்கொண்டிருக்கிற என்றும் இதில் மூழ்கிவிட்டது என்றும் தெரிவித்ததை கவனிக்க வேண்டும்.

 42. பணாமணிப்ரேக்ஷ்ய கராம்சுபிம்ப:

 ஸந்த்யா ஸுபர்ணிம் அவலோக்ய பீத:

 தாபாதிகோ வாஸரபந்நகேந்த்ர:

 ப்ராயேண பாதாள பிலம் விவேச

 பகல் என்கிற பெரியதொரு பாம்பு தாபம் அதிகமாகி தனது தலையில் உள்ள மணியினால் கதிரவனோ என பயந்து ஸந்த்யை என்ற கருடபக்ஷியின் தாயைக் கண்டு நடுங்கி பாதாளம் என்ற பொந்தில் புகுந்துவிட்டது போல் ஆயிற்று. ஸந்த்யா காலத்தை ஸுபர்ணீம் என்கிறார். ஆகவே பெண்பாலாக வர்ணித்துவிட்டமையால் கருடனுடைய தாய் என்கிறார். சூரியன் மூழ்கும்போது அவனுடைய உருவம் தலைபோல் இருக்கும். உடனே இருட்டிவிடும். இதை அழகாக விவரிக்கிறார் ஸ்வாமி. அதிகமான தாபத்தை உடையது பகல். அதை போக்கவேண்டுமே. விஷத்தை அதிகமாக பெற்றிருப்பதால் கொதிப்பு அதிகம் உடையது பாம்பு. (வாஸரம் – பகல்). வாஸர என்பது பாம்பின் வகை. (பந்நகம், வாஸர போன்ற பாம்புகள் ஜனமேஜயனின் யாகத்தில் வந்து விழுந்ததாக பாரதம் குறிப்பிடுகிறது. ஆகவே தாபத்தை தணித்துக் கொள்ள பாதாளத்தில் ஒளிந்துவிட்டதாக கூறுகிறார்.

 43. ப்ரதோஷராகாருண ஸூர்யலோகாத்

 திசாகஜோ த்ருப்த இவாதிகோர:

 காலோபநீதம் மதுநா ஸமேதம்

 அபுங்க்த மந்யே கபலம் பயோதி:

 மாலை வேளை-சிவந்த நிறம். அப்பொழுது கதிரவன் கடலில் மூழ்கி மறைகின்றான். இதை வர்ணிக்கிறார். கடல் என்கிற ஒரு பெரிய மதம் தோய்ந்த திக்கஜமொன்று காலம் கொடுத்த தேனில் தோய்ந்த கவளம் போலே சூரியனை விழுங்கிவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். ஒவ்வொரு படியாக மாலை வேளையை வர்ணிக்கிறார். கதிரவன் கடலில் மூழ்கும் நிலையை வர்ணிக்கிறார். அதிகோரமானதும் மதம் பிடித்ததுமான திக்கஜம் என்கிறார். மாலையானதால் மேற்குத் திக்கில் இருக்கும் யானைக்கு அஞ்சனம் என்று பெயர். (கிழக்கில் ஐராவதம்). அஞ்சனம் கறுப்பு நிறம். உருவத்தாலும் செயலாலும் கொடூரமானது. மேலும் காலோபநீதம் மதுநா என்கிறார். மது சிகப்பாயிருக்கும். சூரியனும் சிவப்பு. திக்கோ வாருணீ. யானையோ அஞ்சனம். ஆகவே கடல் கபலத்தை விழுங்கிவிட்டது என்று பொருளாகும்.

 44. ததா தம: ப்ரோஷித சந்த்ரஸூர்யே 

தோஷாமுகே தூஷித ஸர்வ நேத்ரம் 

வியோகிநாம் சோகமயஸ்ய வந்ஹே: 

ஆசாகதோ தூம இவாந்வபாவி 

அந்த சமயத்தில் சூரியனும் இல்லை. சந்திரனும் இல்லை. இரவு தொடங்குகிறது. தோஷாமுகம் என்பது இரவின் தொடக்கம். எல்லோருடைய கண்களையும் மறைப்பது தோஷாமுகத்தின் ப்ரபாவம். வஸ்துக்களும் உள்ளன. கண்களும் உள்ளன. ஆனால் அக்கண்களால் வஸ்துக்களைக் காண இயலவில்லை. இருள் சூழ்ந்து கொண்டது. தம்பதிகள் அல்லது காதலர்கள் காலவசத்தால் பிரிந்து இருக்கின்றனர். அவர்களுடைய சோகம் பெருகி பாதிக்கிறது. சோகம் பெருகி நெருப்பு போல் எரிகிறது. வெளியில் ஜ்வாலை படராத நெருப்பு என கவி வர்ணிக்கிறார். வெளியில் தெரிந்தால் தணிக்கலாம். ஆனால் அது வெளிக் கிளம்புமா? உள்ளேயே புகைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. புகையே இருள். இரவு தொடக்கமாதலால் இரண்டு எதிர் திக்குகளில் கிளம்பின சோகப்புகையே எங்கும் பரவிவிட்டதோ என்னலாம்படியுள்ளது.

45. ஸதாரபுஷ்பா த்ருதபல்லவஸ்ரீ: 

ப்ரச்சாய நீரந்த்ரதம: ப்ரதாநா 

விச்வாபிநந்த்யா வவ்ருதே ததாநீம் 

வைஹாயஸீ காபி வஸந்த வந்யா

 முன் ஸ்லோகத்தில் இருள் பரவியதைக் கூறினார். இப்பொழுது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நக்ஷத்திரங்கள் தோன்றுவது முதலான அழகினை வர்ணிக்கிறார். ஸந்த்யையின் ஒளியினால் சிவப்பு நிறமும் கறுத்தும் இருக்கும் தளிரின் ஒளி போன்ற ஆகாயம். அது ஒரு வனம் போல விலக்ஷணமான வசந்தவன சோபையுடன் திகழ்கிறது. அதில் நக்ஷத்திரங்கள் பூக்கள் போல திகழ்கிறது. வனத்தின் சோபையை வானத்திலிருந்துதான் பார்க்க இயலும். ஆனால் வானத்தின் வனசோபையை இங்கிருந்தே நாம் அனுபவிக்கலாம். 

46. அலக்ஷ்யத ச்யாமலம் அந்தரிக்ஷம் 

தாராபிர் ஆதர்சித மௌக்திகௌகம் 

நிவத்ஸ்யதோ விச்வபதேர் அவந்யாம் 

காலேந ப்ருத்யேந க்ருதம் விதாநம்

 வானம் கறுத்து காணப்பெற்றது.கறுநிறமுள்ள ஆகாயம் விதானமாக காட்சியளித்தது.அங்கு முத்துக்களைக் குவித்தது போல் நக்ஷத்திரங்கள் காட்சியளிக்கின்றன.விதானத்தில் மேற்பரப்பில் அழகான முத்துக்களை அமைப்பது உண்டு.இங்கு காலம் என்ற பணியாள் வானத்தையே விதானமாக்கி முத்துப்பந்தல் அமைக்கிறது! ப்ரபு வருவதற்கு முன்னம்தான் பந்தல் போடுவது,விதானம் கட்டுவது வழக்கம். இங்கு பூமியில் வாசம் செய்ய விச்வபதி வருகிறான். பூமியில் வசிக்கப் போவதால் வானமே விதாநம் ஆயிற்று. 

47. அப்ருங்கநாத ப்ரதிபந்ந மௌநா 

நிமேஷபாஜோ நியதம் வநஸ்த்தா: 

தூரம் கதே ஸ்வாமிநி புஷ்கரிண்ய: 

தத்ப்ராப்தி லாபாய தபோ விதேநு:

 சூரியன் மறைந்ததும் இயற்கையாகவே தாமரை மலர்கள் வாய் கூம்பும். மலர்கள் மூடிவிட்டதால் வண்டுகள் முரலாமல் அடங்கிவிட்டன. இனி நாதம் இல்லை. மௌனம் முனிவரின் செயல். தவம் புரிவோர் கண்களை மூடிக் கொண்டு  இருப்பர். அசைவில்லாமல் இருப்பர். சிலர் நீரில் நின்றும் அசைவற்று இருப்பர்.அதே போல் தனது கணவனான சூரியன் வெகுதூரம் சென்றுவிட்டபடியால் தாமரையானது தவக்கோலத்தில் இருக்கிறதாம். தாமரைக்கும் சூரியனுக்கும் பதி-பத்னி பாவம். ஸ்வாமி எங்கோ சென்றுவிட்டார். அவரை அடைய கடுந்தவம் புரிந்துதான் ஆகவேண்டும். (சுத்தமான தீர்த்தத்தை புஷ்கரிணி என்பார்கள். தூயமையும் தவமும் கொண்ட படியால் தாமரை ஓடைகளை ஸ்வாமி புஷ்கரிணி என்பார்கள். )

 48. நிமீலிதாநாம் கமலோத்பலாநாம்

நிஷ்பந்த ஸக்யைரிவ சக்ரவாகை: 

விமுக்த போகைர் விததே விஷண்ணை: 

விபோத வேலாவதிகோ விலாப:

 தாமரை மலர்களும் கருநெய்தல்களும் கண்களை மூடிக்கொண்டுவிட்டன. இரவில் கருநெய்தல் மலரத்தானே வேண்டும். ஆனாலும் மலரவில்லை. இதைக்கண்டு சக்ரவாக பக்ஷிகள் தமக்குள்ளே பிரிந்து அழுகின்றன.இரவில் சக்ரவாகம் பிரிந்தே இருக்கும். விடியும்வரை அவை வாய்விட்டு அழுதவண்ணம் இருக்கும். இதன் காரணம் வேறாயிருந்தும் ஸ்வாமி அழகான கவிமரபால் விளக்குகிறார். தாமரை மலரும் கருநெய்தல் மலரும் பதியைப் பிரிந்த துக்கத்தில் கண்மூடிக்கிடக்கின்றனவே,தாம் மட்டும் போகத்தை அனுபவிக்கலாகது என்றெண்ணி அவை உயிர் பெற்று எழவேண்டும் என்று வாய் ஓயாமல் கூவுகின்றன போலும். 

49. தமிஸ்ர நீலாம்பர ஸம்வ்ருதாங்கீ 

ச்யாமா பபௌ கிஞ்சித் அதீத்ய ஸந்த்யாம் 

ப்ராசீநசைலே ஸமயாந் நிகூடம் 

ஸமுத்யதா சந்த்ர மிவாபிஸர்தும்

 இருளாகிற கறுப்பு சேலை அணிந்து அதனால் தன்னைப் போர்த்திக் கொண்டு ச்யாமா(நல்ல வயதுடைய பருவப் பெண்) ஸந்த்யா காலம் கழிந்ததும் தன் ஆசைநாயகன் கிழக்குமலையில் ஒளிந்திருக்க அவனிடம் காதல் கொண்டு குறிப்பிட்ட சமயத்தில் குறிப்பிட்ட இடத்துக்குச் செல்லும் அபிஸாரிகையை போல் சந்திரனை அணுக முயற்சி செய்தாள். (கிழக்கு மலையில் ஒளிந்திருப்பவன் சந்திரன். அஷ்டமியாதலால் குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு பின்னேதான் தோன்றுவான்.)

 50 . நிசாகரேண ப்ரதிபந்நஸத்வா 

நிக்ஷிப்ததேஹேவ பயோதிதல்பே 

ஜகத் ஸமீக்ஷ்யா ஜஹதீச கார்ச்யம் 

ப்ராசீ திசா பாண்டரதாம் அயாசீத் 

சந்திரனோடு சேர்ந்துவிட்டாள் ஒரு பெண். பும்யோகம் ஏற்பட்டால் கர்ப்பம் தரிக்க நேரமாகுமோ!கடலெனும் படுக்கையில் கிடக்கிறாள் போலே இருக்கிறாள்.சந்த்ரோதயம்ஆகப் போகிறது.அதனால் தனது க்ருசத்தன்மையை விட்டுவிட்டு உலகமெலாம் காணத்தகுந்தவளாய் ஆகப் போகிறாள். எவ்வளவு உடல் வெளுத்துவிட்டது. அது வேறு யாரும் இல்லையாம். கிழக்கு திக்கு என்பதேயாம்.

 51. தம:ப்ரஸங்கேந விமுச்யமாநா 

கௌரப்ரபா கோத்ரபிதாபி நந்தயா 

விதூதயாரம்ப விசேஷத்ருச்யா 

ப்ராசீ திசா பாஸத தேவகீவ

 ஸ்லோகத்தில் கிழக்கு திக்கு கர்ப்பவதியாயிற்று என்றார். இதில் மேலும் கிழக்கு திக்கு அடைந்த பெருமைகளைக் குறிக்கிறார். கோத்ரம் என்றால் மலை என்றும் வம்சம் என்றும் பொருள். மலைகளை பிளந்தவன் இந்திரன். அவனது திசை கிழக்கு. க்ருஷ்ணபக்ஷ அஷ்டமியில் அர்த்தராத்திரியில்தான் சந்திரன் உதயமாகும் அப்பொழுது இருள் அகன்று கிழக்கு தனி ஒளியைப் பெறுவது இயற்கை. சந்திரன் உதிக்க ஆரம்பித்ததால் கிழக்கு வெளுத்த ஒளி உடையதாய் , அதற்கு அதிபதியான இந்திரனால் கொண்டாடப்படுவதாய் உள்ள கிழக்கானது தேவகி போல் விளங்கியது. இந்த ஸ்லோகத்தில் கூறப்படும் ஒவ்வொரு விசேஷணமும் இரண்டு அர்த்தங்கள் கொண்டது. தேவகியைப் போலே கிழக்கு திக்கு ஒளிமிக்கதாயிருந்தது. எம்பெருமான் கர்பத்தில் எழுந்தருளிவிட்டபடியால் தமோகுணத்தின் பலிதமான சோகமோ பயமோ இல்லாமல் இருந்தாள் தேவகி. கோத்ரபிதா என்பதற்கு கண்ணனால் என்று பொருள். (ஒருத்தி மகனாய் பிறந்து ஒருத்தி மகனாய் வாழ்ந்ததால் கோத்ரத்தை பேதித்து வாழ்பவன்). விது என்றால் ஹ்ருஷிகேசனையும் விதூதயம் சந்திரனையும் குறிக்கும். விதூதயம் என்பதற்கு சமீபத்தில் அவதரிக்கப் போவதால் மிகுந்த அழகுடையவளாய் இருந்தாள் எனவும் கொள்ளலாம். ஆகவே தேவகி கிழக்குதிக்கு போல் இருந்தாள் எனக் கூறாமல் கிழக்கு தேவகீ போல் இருந்தது என்கிறார்.

 52. அபத்யலாபம் யது வீரபத்ந்யா:

 மஹோததௌ மக்ந ஸமுத்திதேந 

தத்வம்சமாந்யேந ஸமீக்ஷ்ய பூர்வம்

 ப்ராப்தம் ப்ரதீதேந புரோதஸேவ

 யதுவின் வம்சத்தில் மிகவும் சிரேஷ்டராய் விளங்கும் வஸுதேவரின் பத்நியான தேவகிக்கு புத்திரன் பிறக்கப் போகிறான் என்பதை அறிந்து கொண்டு கடலில் நீராடிவிட்டு வெளியே வரும் சந்திரன் முன்னமே விஷயம் தெரிந்து வரும் புரோஹிதன் போல் வந்து விட்டான். யதுவம்சம் சந்திர வம்சம்தானே. அதில் கௌரவத்துடன் விளங்குவதால் அவனே வருவது பெருமை எனப்பட்டது.

 53. க்ஷ்வேலோபமே ஸந்தமஸே நிரஸ்தே

 ஸோமம் ஸுதாஸ்தோமம்  இவோத்வமந்தீ

 துக்தோத வேலேவ துதோஹ லக்ஷ்மீம்

 ஆசா மநோக்ஞாம் அமரேந்த்ரமாந்யா

 விஷம் போன்றதொரு காரிருள் நீங்கிவிட்டது. சந்திரன் தோன்றிவிட்டான். இது அமுதப்பெருக்கு என்னலாம்படி உள்ளது. க்ஷீரஸமுத்திரத்தின் கரை போன்ற அழகான கிழக்குதிக்கு அழகான சோபையை பொழிகிறது. ஒருக்கால் கிழக்கு சந்திரனை உமிழ்ந்து விட்டதோ என நினைக்கத் தோன்றுகிறது.

 சந்திரோதய வர்ணனை (53-67)

 54. தமஸ் ஸமாக்ராந்திவசேந பூர்வம்

 ஜக்ஞே நிமக்நைரிவ பூததாத்ர்யம்

 ததஸ் துஷாராம்சுகராவகூடை:

 உத்தப்யமாநைரிவ சைலச்ருங்கை:

 முன்னம் இருள் பரவியதன் காரணமாக பூமியில் மலைகளின் சிகரங்கள் மூழ்கிவிட்டது போல் இருந்தன. பிறகு சந்திரனின் கிரணங்கள் படிந்தபொழுது மறுபடியும் அவை வெளிக் கிளம்புவன போல் ஆயின.

  55. திசஸ் ததாநீம் அவநீதராணாம்

 ஸகைரிகை: பாரதபங்கலேபை:

 சகாசிரே சந்த்ரமஸோ மயூகை:

 பஞ்சாயுதஸ்யேவ சரை: ப்ரதீப்தை:

 அப்பொழுது திக்குகள் எல்லாம் மிகவும் பொலிந்து விளங்கின.காரணம் சந்திரனின் கிரணங்கள் மலைகளின் சிகரங்களில் படிகின்றன.கைரிகம் என்பது தாதுப்பொருள். கைரிகம் என்பது தங்கத்தையும் குறிக்கும். பாரதம் என்பது பாதரஸத்தைக் குறிக்கும். பாதரஸத்தில் கலந்து தங்கம் பூசப்பட்டது போல கிரணங்களினால் சிகரங்கள் விளங்கின. அப்போது அவை மன்மதனின் பாணங்கள் போல் ஜொலித்தன.திக்குகளாகிற பெண்கள் சந்திர கிரணங்களாகிற பூக்களை சூட்டி மகிழ்வது போலும், சந்திர கிரணங்கள் மன்மத சரங்களைப்போலவும் தோற்றமளித்தன.

 56. ஸமுந்நமந்தீ குடிலாயதாத்மா 

சசாங்க லேகோதய த்ருச்யகோடி:

 வியோகிசேதோலவநே ப்ரவீணா

 காமோத்யதா காஞ்சந சங்குலேவ

 சந்திரனின் ரேகை, உதயமாகும்போது அழகான நுனி தோன்றுகின்றது. வளைந்தும் நீண்டும் வெளிக் கிளம்புகின்றதாய், சந்திரன் கோடு தோன்றும்போது தோன்றும் அழகான நுனி, பிரிந்த காதலர்களின் மனதை அறுப்பதில் கை தேர்ந்தவனான காமனால் ஏந்தப்பட்ட தங்க அரிவாள் போல் இருந்தது.

 57. தமாம்ஸி துர்வாரபலஸ் ஸ கால: 

ப்ராயோ விலோப்தும் ஸஹஸா திசாம் ச

 மநாம்ஸி காமஸ்ச மநஸ்விநீநாம்

 ப்ராயுங்க்த சைத்யாதிகம் அர்த்தசந்த்ரம்

 காலத்தின் பலத்தை எவ்வாறு அறிய இயலும். அதன் பலத்தை தடுத்து நிறுத்த யாராலும் இயலாது. அது விரைகிறது. திக்குகள் வரை படர்ந்துள்ள இருட்களை முழுதுமாக போக்கிட முனைந்துவிட்டது. அதுமட்டுமல்ல. காலத்தைப் போலவே காமனும் பலசாலி. தைரியசாலிகளான ஸ்தீரிகளின் உள்ளங்களை அடக்குவதற்கும் முனைந்துவிட்டான். இருவரும் செய்வது என்ன? அர்த்த சந்திர ப்ரயோகம்தான். தோன்றியது அஷ்டமிசந்திரன். அர்த்த சந்திரனானபடியால் வர்ணனம்.

 58. கரேண ஸங்கோசிதபுஷ்கரேண

 மதப்ரதிச்சந்த கலங்கபூமா

 க்ஷிப்த்வா தமஸ்(sh) சைவலம் உந்மமஜ்ஜ

 மக்நோ திசாநாக இவேந்து: அப்தே:

 சந்திரன் கடலிலிருந்து தோன்றுகிறான். அவன் திக்நாகம் போல் இருக்கிறான். திக்கஜம் கடலில் மூழ்கி வெளிவருவது போல் உள்ளது. இருள் கடலில் படர்ந்த பாசி போல் உள்ளது. அவற்றை விலக்கிக் கொண்டு வருவது போல் சந்திரனுக்கும் யானைக்கும் அவ்வளவு பொருத்தம். சந்திரன் தனது கையினால்(வருகை) தாமரை மலரை மூடச் செய்கிறான். யானையும் தனது தும்பிக்கையை மடக்கி கிளம்பும். யானைக்கு மதஜலம் பெருகும். சந்திரனின் களங்கம் மதஜலம் போல் தோன்றும்.

 59. மதோதயா தாம்ர கபோலபாஸா

சக்ரஸ்ய காஷ்ட்டா சசிநா சகாஸே

உதேயுஷா வ்யஞ்ஜயிதும் த்ரிலோகீம்

நாதஸ்ய ஸா நாபிரிவாம்புஜேந

 இந்திரனுடைய திக்கான கிழக்கு மூன்று உலகங்களையும் விளங்கச் செய்யத் தோன்றிய சந்திரனால் மிகவும் ப்ரகாசித்தது. மேலும், தோன்றும்போது கொஞ்சம் சிவப்பு நிறம் கலந்திருக்கும். ஆஸவம் போன்ற மதுவின் சேர்க்கையினால் கொஞ்சம் சிவந்து ஒளிபெற்ற கன்னமுடையவனாகத் தோன்றினான். அவனால் கிழக்கு விளங்கியது. இது எப்படி இருக்கிறது என்று வர்ணிக்கிறார். பத்மநாபனுடைய நாபியானது தாமரைப்பூவால் எத்தகைய சோபை அடையுமோ அத்தகையது என்பதாம். நாபிகமலமானது ப்ரம்மனைத் தோற்றுவித்து அவன் வாயிலாக மூன்று உலகங்களையும் தோற்றுவிக்குமோ அத்தகைய தாமரை போல சந்திரன் விளங்கினான்.

 60. ஸமீபத: ஸந்தமஸாம்புராசே

 பபார சங்காக்ருதிர் இந்துபிம்ப:

 பித்தோபராகாதிவ பீதிமாநம்

 தோஷாவில ப்ரோஷித த்ருஷ்டிதத்தாத்

 இருள் என்ற பெருங்கடலில் சங்க வடிவில் உள்ள சந்திரபிம்பம் மஞ்சள் நிறத்தை ஏந்தி நின்றதாம். இந்த மஞ்சள் நிறம் பித்த சம்பந்தத்தினால் ஏற்படுவதாம். பிரிந்து வாழும் காதலர்கள் கண்கள் விழித்து அதனால் கண்களில் தோஷங்கள் ஏற்பட அதன் காரணமாக பித்த சம்பந்தம் அதிகமாக சந்திரபிம்பமும் மஞ்சள் நிறமாகத் தோன்றுகிறது.

 61. க்ருசோதரீ லோசந க்ருஷ்ணலக்ஷ்மா

ராத்ர்யாஸ் ஸமித்தோதயராக இந்து:

கஸ்தூரிகா குங்கும சித்ரிதாத்மா

கர்ப்பூர விந்யாஸ இவாந்வபாவி

 மெல்லிய இடையுடைய மங்கைகளின் கண்கள் போல் கறுத்து இருப்பதையே அடையாளமாகக் கொண்டவனும் உதய காலத்தில் ஒரு விதமான சிவப்பு நிறமுடையவனுமான சந்திரன், கஸ்தூரியும் குங்குமமும் இழைத்து ராத்திரி என்கிற் பெண்ணுக்கு இடப்பட்ட கர்ப்பூரதிலகம் போல காட்சியளித்தான். ஸாமுத்ரிகா லக்ஷணத்தில் க்ருசோதரீ என்று வர்ணிக்கப்படும் பெண்களின் கண்கள் கறுத்து இருக்கும். அதேபோல் சந்திரனின் களங்கம் தெளிவாகத் தெரிவதாம். க்ருஷ்ணதாரை என்றும் கூறுவர். தனது வம்சத்தின் அடையாளமாக க்ருஷ்ணனையே பெற்ற பெருமை சந்திரனையே சேரும் எனக் கொள்ளலாம். உதய காலத்தில் ஒரு வகையான சிவப்பு நிறமாயிருக்கும். கஸ்தூரி குங்குமம் ஆகிய இரண்டும் சேர்த்து விசித்திரமாக அமைந்தது. சந்திரன் வெளுப்பான கர்ப்பூரமானான். சந்திரனுடைய களங்கம் கஸ்தூரியாயிற்று. இரவு கறுத்த நிறப்பெண்ணான படியால் சந்திரனைத்தான் திலகமாகப் பெற்றாளோ?

 62. ப்ரஸாதம் அந்தக்கரணஸ்ய தாதா

 ப்ரத்யக்ஷயந் விச்வமிதம் ப்ரகாசை:

 தமஸ்ச ராகஞ்ச விதூய சந்த்ர:

 ஸம்மோதநம் ஸத்வமிவோல்லலாஸ

 முன் ஸ்லோகத்தில் சந்திரன் இரவென்னும் பெண்ணுக்கு திலகமாகத் தோன்றினான். சிவப்பும், கறுப்பும் கலந்த நிலை. இங்கு நல்ல வெளுப்பான நிலையை அழகாக வர்ணிக்கிறார். இருளையும், சிவந்த நிறத்தையும் உதறித் தள்ளிய சந்திரன் ஆனந்தத்தை அளிக்கும் ஸத்வகுணம் போல் விளங்கினான். ஸம்மோதநம் என்பதற்கு ஸத்துக்களுக்கு மகிழ்ச்சியளிப்பதாய் என்று கொள்ளலாம். அன்றியும் ஸத்துக்கள் என்பதற்கு நக்ஷத்திரம் என்றும் பொருள். சந்திரன் நன்றாகத் தோன்றியதும் நக்ஷத்திரங்கள் அளவில்லா மகிழ்ச்சியை அடைந்தன என்பதாம். வ்ருத்தியடைந்த ஸத்வம் விச்வத்தை தனது ஞானப்ப்ரகாசத்தாலே காணச்செய்கிறது என்று கொள்ள வேண்டும்.

 63. நிசாகரோ வாரிதி நிஸ்வநாநாம்

 நிஷ்பாதக: குந்தருசிஸ் சகாசே

 உதேஷ்யதஸ் சக்ரப்ருதோ நியோகாத்

 ப்ராதுர்பவந் ப்ராகிவ பாஞ்சஜந்ய:

 சந்திரனின் உதயத்தால் கடலில் ஓசை கிளம்புகிறது. இத்தகைய நிசாகரன் குருக்கத்திப்பூ போல் விளங்கினான். குருக்கத்தி வெண்மையானது. அதன் வெண்மை நிறம் போன்று ஒளி பெற்று விளங்கினான். 60 வது ஸ்லோகத்தில் சங்கின் வடிவொத்த சந்திரன் என்றார். இதில் சந்திரன் பாஞ்சஜன்யமாகவே இருக்குமே என்கிறார். சக்ரதாரி பிறக்கப்போகிறான் என்பதை அறிந்து கொண்டு ஞானசாரமான சங்கம் முன்னமே தோன்றிவிட்டது. நித்யயோகத்தை உடைய சங்கம் இப்படி பிரிந்து வரலாமோ என்றால் அதற்கு விடையாக நியோகாத் என்கிறார். அதுவும் அவனுடைய ஆக்ஞையே என்றார். அவனுடைய கையில் உள்ள பாஞ்சஜன்யம் போல் தோன்றினான் என்கிறார். பாஞ்சஜன்யம் ஒலித்த வண்ணம் இருக்கும். கடலும் அவ்வாறேயாம். கடலில் பிறந்தவன் பாஞ்சஜன்யன் என்ற நிலையும் உண்டு. அந்த சங்கை கண்ணனே தேடி எடுக்கிறார் அல்லவா? அதேபோல் நித்யயோகமுடைய பாஞ்சஜன்யம் நியோகத்தினால் முன்னம் தோன்றியது. இப்போது சந்திரனை வர்ணிப்பதால் அதனையே உபமானமாக்கியிருக்கிறார்.

 64. ம்ருகேண நிஷ்பந்ந ம்ருகாஜிநஸ்ரீ:

 ஸ்வபாத விக்ஷேப மிதாந்தரிக்ஷ:

 முரத்விஷோ வாமநமூர்த்திபாஜ:

 பர்யாயதா மந்வகமத் சசாங்க:

 சந்திரனில் ஒருவகையான கறுப்பு தென்படுகிறது. பார்ப்பதற்கு முயல் போல் இருப்பதால் சசாங்கன் என்று சந்திரன் அழைக்கப்படுகிறான். அந்த மிருகம் போர்வை போல் அமைந்திருக்கும். கறுப்பாய் இருப்பதால் க்ருஷ்ண அஜினமாய்த் தோன்றும். முயல் வெண்மையாய் இருப்பினும் சந்திரனுடைய காந்தியில் அது கறுப்பு நிலையை அடைந்துவிட்டது. நோக்கும்போது அது க்ருஷ்ணாஜினத்தை மார்பில் போர்த்தியிருப்பது போல் தோன்றும். வாமனனும் க்ருஷ்ணாஜினத்தை தரித்து யக்ஞவாடத்தில் தோன்றியது போல் சந்திரனும் தோன்றினான். தனது கிரணங்கள் எங்கும் படுவதால் ஆகாசம் முழுவதும் நிறைந்துவிட்டது போல் இருந்தான். வாமன மூர்த்தி இவ்வுலகை அளந்தபோது அவர் திருவடி படாத இடமே இல்லை என்பது போல் சந்திரனும் ஆகாசத்தில் அடிவைத்தபோதே ஆகாசம் முழுவதையும் வ்யாபித்துவிட்டான். இவ்வாறு சந்திரனும் வாமன ஸாத்ருச்யத்தை அடைவான் போலும்.

 65. ஜிகாய சங்காச்ரித சைவலாப:

 சாருத்யுதேஸ் சந்தரமஸ: கலங்க:

 உதீயமாநஸ்ய மஹோர்மி யோகாத்

 ஸாமிச்யுதம் ஸாகரமூலபங்கம்

 சந்திரன் எவ்வளவு ஒளியுடன் இருக்கிறான். அவன் உதயமாகும்போது களங்கத்துடனேயே தோன்றுகிறான். முன்பு அவனை சங்கெனக் கூறினார். இப்போது களங்கத்துடன் கூடிய சந்திரன் பாசையுடன் கூடிய சங்கம் போல் உளன் என்கிறார். மேலும் களங்கத்தினை ஒருபோதும் அழிக்கமுடியவில்லை. எவ்வளவு அலைகளைக் கொண்டு அலம்பினாலும் அதைப்போக்க இயலவில்லை. பாதாளத்திலிருந்து உண்டான சேறு சந்திரன் மீது படிந்து விட்டது. எந்த அலைகளாலும் அழிக்க முடியவில்லை. பாதிதான் போயிருக்கிறது. மீதி வெற்றியோடு விளங்குகிறது.

 

66. உதேத்ய துங்காத் உதயாத்ரி ச்ருங்காத்

 தமோகஜாந் அக்ர கரேண நிக்நந்

 நிசாகரஸ் தந்மத லேப லக்ஷ்மா

 ஸிதாபிசு: ஸிம்ஹதசாம் அயாஸீத்

 உதயமலையில் உன்னதமான சிகரத்தை அடைந்த சந்திரன் தனது கிரணங்களைப் பரப்பி இருளாகிற யானைகளை அழிக்கலானான். அந்த யானைகளின் மதஜலமானது சந்திரன் மீது அழியாத களங்கமாகப் பதிந்துவிட்டது. அதனால் அவன் ஓர் வகையான சிங்கத்தன்மையைப் பெற்று விட்டான். சூரியனுக்கு உதயாஸ்த சமயங்கள் உண்டு. ஆனால் சந்திரனுக்கு அப்படிச் சொல்ல இயலாது. பௌர்ணமி தொடக்கமாக கிழக்கும் சுக்லபக்ஷத்தில் மேற்கும் தோற்றமாகும். இப்போது க்ருஷ்ணபக்ஷம் ஆனபடியால் சந்திரனுக்கு உதயாத்ரி. சிங்கம் சிகரத்தில் ஏறி வேரிமயிர் முழங்க எப்பாடும் பேர்ந்து உதறி மூரி நிமிர்ந்து புறப்படுமாப்போலே உலகில் உள்ள இருளனைத்தும் போக்க சந்திரன் இருளாகிற யானைகளைத் தனது நுனிக்கரங்களால் பிளப்பது போல் புறப்படுகிறான்.

 67. நிசீத லக்ஷ்ம்யா இவ புண்டரீகம்

 நிர்வேச ஸிந்தோரிவ பேநசக்ரம்

 தம் அந்வவைக்ஷந்த விலாஸ தந்த்ரா:

 தாராமணீநாமிவ ஸூதி சுக்திம்

 அழகான அர்த்தராத்திரி என்ற லக்ஷ்மியின் கையில் விளங்கும் வெண்டாமரையோ என்கிறார். லழ்மியின் கையில் இருக்கும் தாமரை சிவந்ததாயிற்றே. நான்முகனுக்கும்,கலைமகளுக்கும் அல்லவா வெண் தாமரை என்று கேட்கலாம். இங்கு புண்டரீகம் என்கிறார். இதற்கு வெள்ளைக் குடை என்றும் பொருளாகும். ஆகவே லக்ஷ்மிக்கு பிடிக்கப்பட்ட வெண்குடை என்றும் கொள்ளலாம். ஆனந்தம் என்ற கடலின் நுரைக்குவியலோ, நக்ஷத்திரங்களாகிற முத்துக்கள் பிறக்கும் முத்துச்சிப்பியோ என்று சந்திரனை பலவாறு ரசித்தனர்.

 உச்சிக்கு வந்த அஷ்டமி சந்த்ர வர்ணனை 68-88

 68. உதார தாராகண புத்புதௌக:

 சந்த்ரேண ஸம்பந்ந ஸுதாப்ரஸூதி:

 அசேஷத்ருச்யாம் அதிகம்ய லக்ஷ்மீம்

 ஆலோக துக்தோததிரா பபாஸே

 சந்திரனின் ஒளி எங்கும் பரவிவிட்டது. அவ்வொளிப்பரப்பே பாற்கடலோ என்னும்படியாக இருந்தது. பாற்கடலின் தன்மைகள் பல இதில் காணப்பெற்றன. கடலெனில் குமிழிகள் இருக்கும். இங்கும் நக்ஷத்திரங்களின் கூட்டங்கள் குமிழெனக் காணப்பட்டன. அமுதம் தோன்றியது. சந்திரனே அக்கடலில் தோன்றிய அமுதெனக் காணப்பட்டான். அங்கு கமலை பிறந்தாள். இங்கும் உலகெலாம் நேரிடையாகக் கண்டு களிக்கும் சோபை-அழகு-லக்ஷ்மீகரம் நிலைத்திருந்தது.

 69. ப்ரகாசயந் விச்வமிதம் யதாவத்

 சந்த்ரோதயோத்தீபித ஸௌம்யதார:

 ஆஸீந் நிசீதோ ஜகத: ப்ரபூதாத்

 அந்தஸ்ய தைவாதிவ த்ருஷ்டிலாப:

 இரவு ஒளி பெற்று விளங்குகிறது. உலகத்தையே விளங்கச் செய்கிறது. சந்திரோதயத்தினால் மேலும் பளபளப்பு பெற்ற நக்ஷத்திரங்கள் உலகின் சிறந்ததொரு அத்ருஷ்டமே. குருடனுக்கு கண்பார்வை கிடைத்துவிட்டால் எப்படி இருக்கும்? அவ்வண்ணமே அந்நள்ளிரவு திகழ்ந்தது.

 70. விசோதிதாத் விஷ்ணுபதாத் க்ஷரந்தீ

 விஷ்வங்முகீ ஸாகர வ்ருத்தி ஹேதோ:

 தமோமயீம் ஸூர்யஸுதாம் நிகீர்ய

 ஜ்யோத்ஸ்நா நதீ சோணமபி வ்யமுஞ்சத்

 நிலவின் பெருமையை இங்கு ஆறாக நிரூபணம் பண்ணுகிறார். விஷ்ணுபதம் என்கிற ஆகாயத்தில் பெருகிய கங்கை போல் ஸமுத்ரம் வ்ருத்தியடைய வேண்டுமென்று விரும்பிய சந்திர நதி நாலாபுறமும் பாய்ந்ததாம். மேலும் கறுப்பான யமுனையை விழுங்கிவிட்டு சிவப்பு நிறமான சோணையை விட்டு விட்டது. சந்திரன் வெளுத்திருப்பதால் ஸத்வமயம். யமுனை கறுத்திருப்பதால் தமோ மயம். ஸத்வம் பாய்கிறபோது தமஸ்ஸும் ரஜஸ்ஸும் நிற்பதில்லை. கங்கை யமுனையோடும், சோணையோடும் கலந்தும், பிரிந்தும் செல்வது நாம் அறிந்ததே! சந்திர நதி ஓடுவதால் இருளும் இல்லை. சிவப்பு நிற்மும் இல்லை.(சோணா தற்போது சோன் என்று அழைக்கப்ப்டுகிறது).

 71. ப்ரியாமுகை ஸ்தோமயது ப்ரதிஷ்டம்

 பீத்வா நவம் ப்ரீத இவாம்புராசி:

 ஸமேத்ய சந்த்ரயுதி நர்த்தகீபி:

 தரங்கிதம் தாண்டவம் ஆததாந

 நிலவினை கங்கையாகவும்,யமுனை,சோனையைக் கடந்து பின் கடலோடு கலந்தது என்று கூறுகிறார். இங்கு ஆறுகள் புகுந்தபின் கடலில் ஏற்படும் பரம் போக்யமான நிலையை வர்ணிக்கிறார். பிரியையான ஆறுகள் கொடுத்த நீரை மதுவாக வர்ணிக்கிறார். ப்ரியை கொடுத்த தோயமும் மதுவாகலாம். கடலை புருஷனாகவும், நதிகளை பெண்களாகவும் வர்ணிப்பது மரபன்றோ!. இங்கு சமுத்திரராஜன் தனது ப்ரியைகள் கொடுத்த மதுவை நன்றாக குடித்துவிட்டு சந்திரனின் கிரணங்களாகிற நாட்டியக்காரிகளுடன் கூடி தானும் அலை மோதும் தாண்டவத்தைச் செய்யலாயிற்று.

 72. கலங்க சித்ரீக்ருதம் இந்துகண்டம்

 தமஸ் ஸமத்யாஸித ஸத்வகல்பம்

 அசுஷ்க சைவாலமிவாபபாஸே

 ஸித்தாபகா ஸைகதம் அர்த்தத்ருச்யம்

 சந்திரனின் பாதியுருவம் கலங்கத்தினால் நன்றாகவே தோற்றம் அளிக்கிறது. தமஸ்ஸும், ஸத்வமும் கலந்ததாய் தோன்றுகிறது. உலராத பாசியையுடைய ஆகாசகங்கையின் மணற்பரப்போ என்று சொல்லும்படி விளங்குகின்றது.

 73. ஸ்வமத்ய ஸம்பந்ந விசுத்ததாமா

 ச்யாமாச ஸா தேவகநந்திநீ ச

 தம: க்ஷிபந்த்யௌ ஜகதாம் த்ரயாணாம்

 அந்யோந்ய ஸம்வாதம் இவாந்வபூதாம்

 ஸ்வசப்தம் ஸ்யாமா என்பது இரவைக் குறிக்கிறது. இரவின் மத்யம் நள்ளிரவு. அப்போது ஒரு விசுத்தமான தெளிவு. ஆயிரம் ஆயிரம் நக்ஷத்திரங்கள் இருந்தாலும் ஒரு சந்திரன் இருந்தால் எவ்வளவு சோபை ஏற்படுகிறது. அஷ்டமி சந்திரன் ஆனாலும் பாதிதான் படும் என்பதில்லை. இவ்வாறு தனது இடையிலேயே விசுத்தமான ஒளியை உடைய அந்த இரவும், தனது இடையிலேயே விசுத்தமான தேஜஸ்ஸையுடைய தேவகியும் மூவுலகங்களில் இருக்கும் இருளை அகற்றியவாறு ஒருவருக்கொருவர் நிகரோ என்று சொல்லலாம்படி அனுபவிக்கப் பெற்றது.

 74. சாகாவகாசேஷு க்ருதப்ரவேசை:

 சந்த்ராதபை: ஆச்ரித சாருக்ருத்யை:

 ஹதாவசிஷ்டாநி தமாம்ஸி ஹந்தும்

 ஸ்தாநம் ததாக்ராந்தம் அம்ருக்யதேவ

 கிளைகளின் இடையே சந்திரனுடைய கிரணங்கள் விழுகின்றன. இலைகளின் நிழலும் அங்கு தென்படுகிறது. கிளைகளின் வழியாகச் சென்ற அந்த கிரணங்கள் அழிந்தது போக மிச்சமுள்ள இருளை தேடி அலைகிறது. சந்திரனால் விரட்டப்பட்ட இருளானது எங்கெங்கு ஒளிந்து கொள்ள அவகாசம் கிடைக்குமென தேடி கிளைகளின் அந்தரங்களில் வந்து ஒளிந்து கொண்டன. இந்த இருளினால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட இடத்தை கண்டுபிடிக்க ஒற்றர்கள் போல் கிரணங்கள் செயல்பட்டு அவை சென்றவிடத்தில் சென்று தேடுகின்றன போலும்.

 75. பராக்ருத த்வாந்த நிகாய பங்கை:

 பர்யாப்த தாராகண பேந புஞ்ஜை:

 அசோபதத்யௌ ரஸமாயுதஸ்ய

 யச:ப்ரவாஹைர் இவ சந்த்ரபாதை:

 ஆகாயம் மிகவும் அழகாக விளங்கிற்று. சந்திரனின் கிரணங்கள் அவ்வாறு படிகின்றன. அவை சாதாரணமானவை அல்ல. இருளான சேற்றை அறவே அழித்துவிட்டன. எங்கும் குவியல் குவியலாக இருக்கும் நக்ஷத்திரங்கள் நுரையின் குவியல்களோ என்னலாம்படியாக உள்ளது. மேலும் மன்மதனின் புகழ் என்னும் ப்ரவாகமோ என்பது போலவும் இருக்கிறது. அஸமாயுதஸ்ய என்பதற்கு மன்மதனுடைய என்று பொருள். ஐந்து பாணங்களை உடையவன். மலரையே பாணமாகக் கொண்டவன். அம்மாதிரி பிறர் வைத்துக் கொள்ள இயலாது.மேலும் அஸம என்பதற்கு நிகரற்ற என்றும் கொள்ளலாம். இங்கு அஸமாயுதன் என்பது பகவானையும் குறிக்கும். அவனுடைய ஆயுதங்கள் எல்லாம் நிகரற்றவை. ஆதலால் கர்ப்பத்திலேயும் தரித்து வருவான் போலும். தனக்கு சரியில்லாத வேல் முதலானவற்றை கொண்டு கோஸஞ்சாரம் பண்ணுவானாதலால் இவன் அஸமாயுதன். அவன் வருவதற்கு முன்பே அவன் புகழ் ப்ரவஹித்துவிட்டது போன்று சந்திர கிரணங்கள் இருந்தது.

 76. ததாநயா திக்ஸரிதாம் ப்ரஸாதம்

 ப்ரஸக்த ஹம்ஸாகமயா ஸ்வகாந்த்யா

 அபாக்ருத த்வாந்தகந ப்ரவ்ருத்யா

 சரத்த்விஷா சந்த்ரிகயா சகாசே

 நிலவு மிகவும் ஒளி பெற்றிருந்தது. சரத்ருதுவில் எத்தகைய ஒளி இருக்குமோ அத்தகையதாக இருந்தது. ஆறு போன்ற திக்குகள் எல்லாம் தெளிவைப் பெற்றன. அன்னங்களும் வரத் தொடங்கிவிட்டன- இருள் அறவே அகன்று விட்டபடியால் காரிருளோ, கருமேகமோ வர வாய்ப்பில்லை. ஹம்சாகமயா என்கிறார். அன்னங்கள் வந்து சேரும்படியான தனது ஒளியினால் என்று கொள்ளலாம்.

 77. கலாவதா காம விஹார நாட்யே

 காலோசிதம் கல்பயதேவ நர்ம

 அமோக மாயாபலிதங்கரண்ய:

 ப்ராயோ திசாம் தீதிதய: ப்ரயுக்தா:

 கலைகளில் வல்லவன் சந்திரன்.அவன் மன்மதலீலைகள் என்பதொரு நாட்டியத்தில் அக்காலத்திற்கேற்ப ஒரு கூத்து நடத்துவான் போலும். அவனுக்கு பிறரைப் பரிஹஸிக்கும் தன்மையும் எதையும் மாற்றிச் சொல்லும் பெருமையும் உண்டு. நாட்டியஸில்பம் தெரிந்த சூத்ரதாரன் அவன். திக்குகளில் அவன் கிரணம் படிகிறது. அவை வெளுத்துக் காணப்படுகின்றன. திக்குகளாகிற பெண்களின் தலைமயிர்கள் எல்லாம் நரைத்துவிட்டன போல் செய்துவிட்டான்.இது காமவிஹார நாட்டியத்தில் சந்திரன் செய்த கேலிக்கூத்தாக அமைந்தது.

 77. கதம்பமாலாபி: அதீதலாஸ்ய:

 கல்யாண ஸம்பூதிர் அபூத் ப்ரஜாநாம்

 ப்ரியோதயஸ்பீதருசோ ரஜந்யா:

 ஸந்தோஷ நிச்வாஸ நிப: ஸமீர:

 இந்த ஸ்லோகத்தில் சந்திர கலையும், சுகமான காற்றும் கலந்து அதனால் ஏற்படும் சோபையை சொல்கிறார். கடம்ப மரங்கள் வரிசை வரிசையாக இருந்து ந்ருத்யம் பயில்கின்றனவோ! இது காற்றின் விசேஷணத்தினைக் குறிக்கிறது. ஆட்டம் கற்பது கதம்பம். ஆட்டி வைப்பது காற்று. இதனால் மக்களுக்கு ஒருவிதமான ஆனந்தோதயம் ஏற்பட்டது. தனது ப்ரியனான சந்திரனின் உதயத்தால் வெளிச்சம் மிகப்பெற்ற இரவென்னும் மங்கையின் ஸந்தோஷமென்னும் மூச்சுக்காற்றுக்கு நிகராக தெள்ளிய இரவின் மெல்லிய காற்று அமைந்தது.

 79. ப்ராயேண ஹம்ஸை: அவதூதஸங்கா

சாருஸ்மிதா ஸம்ப்ருத ப்ருங்கநாதா

ஸர்வோபபோக்யே ஸமயே ப்ரஸுப்தம்

குமுத்வதீ கோகநதம் ஜஹாஸ

 இரவில் தாமரை உறங்கும்.ஆம்பல் அலரும்.அன்னங்கள் தாமரையில் நாட்டமுடையவை. ஆதலால் அவை இரவில் ஸஞ்சரிப்பதில்லை. ஆம்பல் ஓடைக்குத்தான் இரவின் பெருமை எல்லாம். ஹம்ஸங்களால் உதறித் தள்ளப்பட்ட ஆம்பல் ஓடை வண்டுகளின் ரீங்காரமும், சந்திரனின் கதிரும் பெற்று புன்னகை செய்கிறது. எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் நேரத்தில் கமலம் உறங்குவதேனோ!. ஆம்பல் தன்னொளியால் தாமரையைப் பார்த்து நகைக்கிறது.

80. கலங்க லக்ஷேண ஸமைக்ஷி காசித்

 கஸ்தூரிகா பத்ர விசேஷகாந்தி:

 ஸுதாம்சு பிம்ப வ்யபதேச த்ருச்யே

 முக்தே ரஜந்யா முக புண்டரீகே

 இவ்வளவு வர்ணித்தும் சந்திரனின் களங்கம் மனதை ஈர்க்கிறது. அதுவும் ஒரு அழகாகத்தான்உள்ளது.ஒரு பெண்ணின் நெற்றியில் அணிந்த கஸ்தூரிகாபத்ரம் போலுள்ளது. இரவு என்ற பெண்ணின் அழகான, தாமரைப்பூ போன்ற முகத்தில் இடப்பட்டதாம். சந்திரபிம்பம் இங்கு முகமாகிவிட்டது.

 81. தலேஷ்வவேபந்த மஹீருஹாணாம்

 சாயாஸ் ததா மாருத கம்பிதாநாம்

 சசாங்கஸிம்ஹேந தமோகஜாநாம்

 லூநாக்ருதீநாமிவ காத்ரகண்டா:

 இதில் சந்திரனை சிங்கமாகவும், நிழலை யானைகளாகவும் குறிப்பதோடு நிற்காமல் மரத்தடிகளில் ஏற்படும் அசைவுகளை அழகாக வர்ணிக்கிறார். சந்திரன் சிங்கமானான். அவன் இருளென்னும் யானைகளைக் கொன்று தோலை உரித்து எறிந்துவிட்டான். கீழே விழுந்த யானையின் அறுபட்டு விழுந்த பாகங்கள் துடிப்பது போல மரங்களின் கீழ்பகுதிகளில் வெளுப்பும் கறுப்புமாக அசைவுகள் ஏற்படுகிறதை வர்ணிக்கிறார்.

 82. தமஸ் தரங்காந் அவஸாதயந்த்யா

 ஸமேயுஷீ சந்த்ரிகயா மஹத்யா

 ச்யாமா பபௌ ஸாந்த்ர நவோத்பலஸ்ரீ:

 ஸுரஸ்ரவந்த்யேவ கலிந்த கந்யா

 முந்திய ஸ்லோகத்தில் நிழல்களின் அசைவுகளைக் கூறினார். இப்போதோ கங்கையும் யமுனையும் கலந்ததோ என்பது போன்று அந்நிலவுடை இரவு விளங்கியதாம். இரவு ய்முனையைப் போன்று கறுத்தும் நிலவு தேவகங்கையைப் போன்று வெளுத்தும் இருக்கிறது. நிலவின் ஒளியில் இருள் அடங்கிவிட்டது. கங்கையின் வெளுப்பு கலந்தபோது யமுனையின் கறுப்பு அடங்கிவிடும். சந்திரிகையோடு கலந்த ச்யாமா கங்கையோடு கலந்த யமுனை ஆயிற்று. ச்யாமா – நல்ல வயதுடைய பெண்ணாக இருளை வர்ணிக்கிறார். இருளாகிற அலைகளை அடக்குவதாயும், மிகப் பெரியதாயும் உள்ள தேவகங்கை போன்றதொரு நிலவுடன் கறுநெய்தல்கள் பூத்துத் தனிச்சிறப்புடைய இரவு என்ற ய்முனை கலந்து ஒரு பெண்ணுக்கு அடங்கின மற்றோர் பெண் போல விளங்கினாள்.

 83. ஸ்வவிப்ரயோக வ்யஸநாத் நிபீதம்

 ப்ருங்காபதேசேந குமுத்வதீபி:

 ஸுதாபிராப்லாவ்ய கரஸ்திதாபி:

 ப்ரச்யாவ யாமாஸ விஷம் ஸுதாம்சு:

 தனது பிரிவினால் துயருற்று, ஆம்பல் ஓடைகள் வண்டுகளை வாயில் போட்டுக்கொண்டுவிட்டன. வாழமுடியாது என்றெண்ணி விஷத்தையும் குடித்துவிட்டன. (பகலில் ஆம்பல்கள் மலருவதில்லை. மொட்டித்தே இருக்கும். அப்பொழுது அதில் வண்டு சிக்கிக்கொண்டு அதிலேயே இருக்கும். ஆம்பல் வண்டெனும் விஷத்தைக் குடித்துவிட்டன போலும்). சந்திரன் தோன்றினான். தனது காதலிகள் விஷம் குடித்துவிட்டதை அறிந்தான். தனது கையில் உள்ள அமுதத்தை அவர்கள் மீது கொட்டினான். குமுதங்கள் வாய் திறந்தன. அப்பொழுது வண்டுகள் வெளியேறிவிட்டன. ஓஷதீசன் ஆனபடியால் விஷத்தைக் கக்க வைத்துவிட்டான் போலும்.

 84. சகாசிரே பத்ர கலா ஸம்ருத்யா

 வ்யோமோபமே வாரிணி கைரவாணி

 கலங்க த்ருச்ய ப்ரமராணி காலே

ஸ்வநாத ஸாதர்ம்யம் உபாகதாநி

 ஓடைகளில் நீர் ஆகாயம் போலுள்ளது. அதில் ஆம்பல் மலர்கள் மலர்ந்துள்ளன. அம்மலர்களிலும் இதழ்கள் கலைகள் போல் நிறைந்து காணப்படுகின்றன. அவற்றில் வண்டுகள் அமர்கின்றன. வெளுத்த அம்மலர்களில் கறுத்த அவ்வண்டுகள் அமரும்போது ஆம்பல்கள் இரவில் தனது கணவனான சந்திரனோடு நிகரான தன்மையையும் பெற்றுவிட்டது போல் இருக்கிறது. ஆகாயமும் நீரும் ஒன்று. சந்திரனும் ஆம்பல் மலரும் ஒன்று. சந்திரனில் உள்ள கலங்கமும் மலரில் உள்ள வண்டும் ஒன்று. ஆக ஆம்பல் சந்த்ரஸாம்யம் பெற்றுவிட்டது.

 85. ஸரிந் முகோபாஹ்ருதம் அம்புராசி:

 பீத்வேவ தோயம் மது ஜாதஹர்ஷ:

 சகார சந்த்ரப்ரதிபிம்பிதாநாம்

 கரக்ரஹை:காமபி ராஸலீலாம்

 ஆறுகளின் வாயிலாக அளிக்கப்பெற்றதான இனிய நீரினை மது அருந்துவது போல் அருந்திவிட்டு மிக்க மகிழ்ச்சி அடைந்த கடலானது சந்திரனின் ப்ரதிபிம்பங்களின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு விலக்ஷணமான ராஸலீலை புரிந்தது.

 86. ப்ரஸாத பாஜோரு பயோரபூதாம்

 உபாவநிர்த்தார்ய மிதோ விசேஷௌ

 நபஸ் ஸ்தலே சீதருசிஸ் ஸதாரே

 ஸகைரவ தத்ப்ரதிமா ச தோயே

 இரண்டு இடங்களிலும் தெளிவு உள்ளது. எது உயர்ந்தது, எது தாழ்ந்தது? என்று உறுதியாகச் சொல்ல இயலாது!. வானில் சந்திரன். அவனைச் சுற்றி நக்ஷத்திரங்கள். அவ்வாறே நீர்நிலையில் ஆம்பல் கூட்டம். அதன் நடுவில் சந்திரன் ப்ரதி பிம்பம். பிம்பம் நன்றாக உள்ளதா? ப்ரதிபிம்பம் நன்றாக உள்ளதா? தீர்மானிக்க இயலாத வகையில் அமைந்துவிட்டது.

 87. நபஸ் துஷாராம்சு மயூக யோகாத்

 தமிஸ்ரயா மோக்ஷம் அவிந்ததேவ

 அத்ருப்யத: தத்வ விதோ நிசாயாம்

 அந்தர் முகம் சித்தம் இவாத்ம யோகாத்

 ஆகாயம் சந்திரனுடைய கிரணம் பெற்ற யோகத்தினால் இருளிலிருந்து விடுதலையை அடைந்தது போலிருந்தது. இதற்கு ஓர் உதாரணம். தத்வஞானிக்கு புற விஷயங்களில் திருப்தி ஏற்படுவதில்லை. ஆத்மாவில் ஏற்பட்ட யோகத்தினால் இரவிலும் அவருடைய உள்ளம் அந்தர்முகமாகவே உள் நோக்கியே இருக்கும். அந்த அஞ்ஞானம் அவரை அண்டுவதில்லை.

 88. ஸஹோதிதா சந்த்ரமஸா பபாஸே

 ஜ்யோத்ஸ்நா பயோதேர் உபஜாதராகா

 ததாதநே ஸஞ்ஜநநேபி சௌரே:

 ஸஹாயிநீ ஸாகர ஸம்பவேவ

 சந்திரன் உண்டானான். அவனோடு அவன் ஒளியும் தோன்றியது. அப்பொழுது அது சிவப்பு கலந்திருந்தது. உதயமாகும் பொழுது அந்த ராகம் இருந்தே தீரும். நிறம் மாறினாலும் நிலவில் அதன் குணம் மாறுவதில்லை. இதுதான் ஜ்யோத்ஸ்னா என்ற நிலவு. இப்போது சௌரி பிறக்கப் போகிறான். ராகமுடைய நிலவு அப்போது ஸஹாயமாகவே தோன்றியது. இந்த நிலவு ஸமுத்திரத்தில் தோன்றிய லக்ஷ்மி போல் விளங்கியது. அவளும் சந்திர சஹோதரி. பிறக்கும்போது அனுராகத்துடன் பிறந்தவள் என்பதாம். வக்ஷஸ்தலத்தை அடைந்ததும் வித்யில்லேகை போலானவள். கிருஷ்ணனாக பிறக்கும்போது அவள் ருக்மிணியாக வருவாள் என்பர். இங்கு ஸஹாயினி என்பதற்கும் அதே பொருள்தான்.

 89. ப்ரபுத்த தாரா குமுதாப்தி சந்த்ரே

நித்ராண நிச்சேஷ ஜநே நிசீதே

ஸ தாத்ருசோ தேவபதே: ப்ரஸூதிம்

புஷ்யந் பபௌ புண்யதமோ முஹூர்த்த: (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/3/2)

 நக்ஷத்திரங்கள், ஆம்பல், கடல், சந்திரன், ஆகியவை விழிப்புடன் உள்ளன. மற்றைய உலகெல்லாம் உறங்குகிறது. அத்தகைய நள்ளிரவில் அவ்வளவு சிறப்பான ஒரு முஹூர்த்த வேளை. தேவநாதனின் ப்ரஸவத்தை பலப்படுத்திக் கொண்டு ஏற்பட்டுவிட்டது. இதல்லவோ புண்யதமமான முஹூர்த்தம். பகவதவதார ஸமயம்.

 90. பாகேந பூர்வேண தமோமயேந

ப்ரகாச பூர்ணேந ச பஸ்சிமேந

ததா நிசீத: ஸ ஸதாம் ப்ரஸத்யை

ஸம்ஸார முக்த்யோரிவ ஸந்திர் ஆஸீத்

 முன் பகுதியில் இருள்மயமானது.பின் பகுதியில் விசேஷமான ப்ரகாசம் உடையது. இத்தகைய இரவு ஸத்துக்களின் உள்ளம் தெளிய அமைந்துவிட்டது. மேலும் இதை ஸம்ஸாரம்- முக்தி இவைகளின் இணைப்பு வேளை என்றே சொல்லலாம்.

 91. ப்ராகேவ ஜாதேந ஸிதேந தாம்நா

மத்யோபலக்ஷ்யேண ச மாதவேந

ப்ரகாமபுண்யா வஸுதேவபத்ந்யா

ஸம்பந்நஸாம்யேவ நிசா பபாஸே

 இந்த இரவு சாதாரணமானதல்ல. முதலிலேயே வெளுப்பு தோன்றியது. இடையில் மாதவனையும் காண்பிக்கிறது. எவ்வளவு புண்யம். வஸுதேவரின் மனைவியோடு இது ஸாம்யத்தையும் பெற்றுவிட்டது. இது எப்படி விளங்காமல் இருக்கும்? பெருமாளுக்கு முன்னமே தோன்றினான் சந்திரன். ஜோதி வெளுப்பாகத்தானே இருக்கும். க்ருஷ்ணன் என்ற ஜோதி கறுப்பாக அல்லவோ இருக்கும்! அவ்வாறில்லை. இங்கு தாம்நா என்பது பலராமனைக் குறிக்கும். சந்திரன் பலராமன் லக்ஷ்யமாகிறான்.

 92. ஸஹ ப்ரதிச்சந்த சசாங்க பேதை:

ஸரஸ்வதாம் தாண்டவிந: தரங்கா:

அவேக்ஷ்ய சௌரேர் அவதார வேலாம்

ஸந்தோஷ நிக்நா இவ ஸம்ப்ரணேது: (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/3/7)

 இதற்கு முன் ஸ்லோகத்தில் நள்ளிரவினை தேவகியோடு ஒப்பிட்டார். இப்போது அவதார காலம் நெருங்குவதால் நீர்நிலைகளில் ஏற்படும் பூரிப்பினை வர்ணிக்கிறார். கடல்களில் கிளம்பும் அலைகள் அவதார வேளையை அறிந்து கொண்டு ஸந்தோஷம் தாங்க முடியாதவைகளாய் சந்திரனின் ப்ரதிபிம்பங்களோடு கலந்து குதிப்பும் கும்மாளமுமாக இரைச்சலிடுகின்றன.

 93. அவாதிதோதீரித வாத்ய கோஷம்

திசாபிர் ஆம்ரேடித திவ்ய கீதம்

ஸதாம் உபஸ்தாபித ஸத்வலாஸ்யம்

ஸங்கீத மங்கல்யம் அபூத் ததாநீம்

 ஒரு அழகான சங்கீத விழாவே அப்பொழுது நடைபெற்றது எனலாம்.வாசிக்காமலேயே வாத்ய கோஷம் ஏற்பட்டது. திக்குகள் எல்லாம் சேர்ந்து பாட்டின் ஒலியை ப்ரதிபலிக்கின்றன. ஸத்துக்களுக்கு ஸத்வகுணம் நடமாடுகிறது. மூன்றும் சேர்ந்துதானே சங்கீத விழா.

 94. ப்ரதீபிதை: கம்ஸக்ருஹேஷு தீபை:

தாபைஸ்ச பாவேஷு தபோதநாநாம்

அலப்யத க்ஷிப்ரம் அலப்தபங்கை:

அஹேது நிர்வாண தசாநுபூதி:

முன் ஸ்லோகத்தில் வாத்ய கீதங்களை வர்ணித்தார். இங்கு கம்சனுக்கு ஏற்பட்ட அநிஷ்டங்களையும் அதனால் ஸாதுக்களுக்கு ஏற்பட்ட நன்மைகளையும் வர்ணிக்கிறார்.கம்ஸனுடைய மாளிகைகளில் ஏற்றப்பட்டு இருந்த விளக்குகள் யாவும், தபஸ்விகளின் உள்ளங்களில் அணையாது பெருகி வந்த தாபங்களும் காரணமேயில்லாமல் அணையும் தன்மையை அடைந்துவிட்டன.

 95. அஜ: ஸ்வஜந்மார்ஹதயாநுமேநே

யாம் அஷ்டமீம் யாதவபாவமிச்சந்

த்விதீயயா பாவித யோகநித்ரா

ஸாபூத் ததாநீம் ப்ரதமா திதீநாம்

 அஜன் இப்போது யாதவனாகப் பிறக்கப்போகிறான். தனது பிறப்பிற்கு ஏற்றதாக அஷ்டமி திதியை ஸங்கல்பித்துக் கொண்டான். அஷ்டமி இதனால் ப்ரதமையாகி விட்டாள். ஆதலால்தான் யோகநித்ரை நவமியில் தோன்றினாள். நவமி த்விதியை ஆகிவிட்டது.

 எட்டாவது கர்ப்பம் கொல்லப்போகிறது என்ற ஆகாச வாணியை ஸத்யமாக்க எட்டிலேயே பிறக்க எண்ணினார். எட்டாவதாகப் பிறக்கப் போவதாலும் அஷ்டமியை வரித்தார். அஷ்ட வஸுக்களுக்கும் வஸுதேவர், தேவர் என்பதால் அந்நிலையை உணர்த்த அஷ்டமியை விரும்பினார். எட்டு எட்டு என்று எண்ணியே கம்சன் எட்டாத இடத்தை அடையப் போகிறபடியால் அஷ்டமியை தனது ஜன்மத்திற்கு ஏற்றதாக்கினார். அந்த அஷ்டமி திதிகள் எல்லாவற்றைக் காட்டிலும் சிறப்புற்று விளங்கியது. அஷ்டமி ப்ரதமையாவதும் நவமி த்விதியை ஆவதும் ஆச்சர்யம் தானே!.

 96. அத ஸிதருசிலக்நே ஸித்த பஞ்சக்ரஹோச்சே

வ்யஜநயத் அநகாநாம் வைஜயந்த்யாம் ஜயந்த்யாம்

நிகிலபுவந பத்மக்லேசநித்ராபநுத்யை

திநகரம் அநபாயம் தேவகீ பூர்வஸந்த்யா (ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10/3/8)

 பிறகு சந்திரலக்னத்தில் ஐந்து க்ரஹங்கள் உச்சமாயிருக்கும்போது நல்லவர்களுக்கு வெற்றியை அளிப்பதும் அதனாலேயே ஜயந்தி என்ற பெயர் பெற்றதுமான வேளையில் தேவகி என்ற கிழக்கு ஸந்த்யை அழிவில்லாத சூர்யனை உண்டாக்கிவிட்டது.ஸிதருசி- சந்திரன் அவனும் அப்போதுதான் உதயம் ஆகவே லக்னம் வ்ருஷபமாயிற்று. சந்திரன், செவ்வாய், புதன், குரு,சனி ஆகிய ஐந்து க்ரஹங்கள் உச்சமாயிருக்கின்றன. ரிஷபம், மகரம், கந்யா, கடகம், துலாம் ஆகியவை உச்ச ஸ்தானங்கள். ஐந்து க்ரஹங்கள் உச்சமானால் அவன் லோகநாயகன். அத்புதமாக அவதரித்த அவதார ஸ்லோகம்.

 97. அவதரதி முகுந்தே ஸம்பதாம் ஏககந்தே

ஸுரபித ஹரிதந்தாம் ஸ்வாது மாத்வீக திக்தாம்

அபஜத வஸுதேவ ஸ்த்தாநம் ஆனந்த நிக்நை:

அமர மிதுந ஹஸ்தைர் ஆஹிதாம் புஷ்பவ்ருஷ்டிம்

 முகுந்தன் அவதரித்து விட்டான். ஸகல விதமான ஐஸ்வர்யங்களுக்கும் ஒரே காரணமாயிருக்கும் முகுந்தன் அவதரித்துவிட்டான். முகுந்தன் எனபதற்கு போகங்களையும் மோக்ஷத்தையும் அளிப்பவன் என்று பொருள். கிழங்கு போன்றவன். மூலகந்தே எனபர். முதற்கிழங்கு என்றும் கொள்ளலாம். முகுந்தன் தான் மூலகந்தம். அவன் அவதரித்தபோது எங்கும் மணம் கமழ்ந்தது. இனிமயும் எங்கும் தோய்ந்தது. ஆனந்த பரவசர்களான தேவர் குழாமெல்லாம் மிதுனங்களாக சொரிந்த மலர் மழையை வஸுதேவ ஸ்தானமானது ஏற்று ஏற்றம் பெற்றுவிட்டது. கம்ஸனின் காராக்ருஹமாக இருந்தபோதிலும் வஸுதேவ ஸ்தானமாதலால் புஷ்பவ்ருஷ்டி. தேவ புஷ்பங்களானதால் கம்ஸாதிகளுக்குப் புலப்படுவதில்லை. இப்போது ஆனந்த நிக்னர்கள் பரவசத்துடன் தம்பதிகளாய் இணைந்து தமது நான்கு கரங்களாலும் மலர்மாரி பொழிந்தனர்.

 

புஷ்பவ்ருஷ்டியுடன் இந்த ஸர்கம் இனிதே நிறைவுற்றது.

 ஸ்ரீ ஹரியே நம;

 கவிதார்க்கிக சிம்ஹாய கல்யாண குணசாலிநே

ஸ்ரீமதே வேங்கடேசாய வேதாந்த குரவே நம:

Posted in Uncategorized | Tagged , , , , , , , , , , , | Leave a comment

yadavabhyudhayam- rukmani kalyanam (13th sargam) யாதவாப்யுதயம்- ருக்மிணி கல்யாணம் ( 13வது ஸர்கம்)

  •                          யாதவாப்யுதயம் (ஸர்கம்-13) ருக்மிணி கல்யாணம்

  •          ஸ்வாமி தேசிகன் தனது காவ்யரத்னமான யாதவாப்யுதயத்தில்      க்ருஷ்ண –  ருக்மணி கல்யாண வைபவத்தை 109 ஸ்லோகங்களால் கொண்டாடியுள்ளார்.
  • ஸ்ரீமாந் வேங்கடநாதார்ய கவிதார்க்கிக கேஸரீ
  • வேதாந்தாசார்ய வர்யோ மே ஸந்நிதத்தாம்  ஸதா ஹ்ருதி:
  •  
  • 1. ப்ரஸாதபாஜ: ப்ரதிநிர்கதாம் தாம்
  •        ப்ரஸாததோ வாஸவ வல்லபாயா:
  •     ஸமக்ரசக்தி: ஸமயோபயாத:
  •        ப்ராணேச்வரீம் ப்ராப்தும் இயேஷ சௌரி:
  •  
  •    ருக்மிணிப்பிராட்டி இந்த்ராணியின் கோயிலிலிருந்து திரும்புகின்றாள். இந்த்ராணியும் மிகவும் ப்ரஸந்நையானாள். குறித்த சமயத்தில் அங்கு நெருங்கி வந்தான் கண்ணன். திறமையுடையவன் தனது ப்ராணனைக் காட்டிலும் சீரியவளும், அன்புக்களஞ்சியமோ என நின்ற ருக்மிணியைக் அடைய ஆவலுற்றான்.
  •  
  • 2. தாம் அத்புதாநாம் ஸித்திமிவ அத்புதாநாம் (இவாத்புதாநாம்)
  •             ஸௌபாக்ய வித்யாமிவ ஸத்குணாநாம்
  • ஸத்தாம் அநந்யாம் இவ ஸத்குணாநாம்
  •          யதாச்ருதம் ப்ரைக்ஷத யாதவேந்த்ர:.

அத்புதமாய் தோன்றுபவள். அத்புதங்களுக்கெலாம்   அத்புதமோ அத்தகைய ஸித்தியோ என நிற்பவள். ஸௌபாக்ய வித்தையோ எனப்பட்டவள். பிறரை நாடாத குணங்கள் அகலாமல் நிலைத்து நிற்கப் பெற்றவள். ருக்மிணியை முன் கேள்வியுற்றதற்கேற்ப யாதவர்கள் கண்ணன் கண்குளிரக் கண்டான்.

  • 3.  அங்கைர் அவஞ்ஜாத கதம்பகோளை:
  •           அஸ்பந்தமந்தேந விலோசனேன
  •       லீலோபசாந்த்யா லிகிதேவ ஸாபூத்
  •            தாமோதரே த்ருஷ்டிபதம் ப்ரயாதே
  •  
  • கண்ணனைக் கண்டாள் ருக்மிணி. அப்பொழுது உடல் எங்கும் புல்லரித்தது. அசைவின்றி நின்றாள். மெல்ல நோக்கினாள். செயலற்றாள். கடம்பமொட்டென அவள் புல்லரிப்பு இருந்தது.
  •  
  • 4. பத்மாகராணாம் பரிஷந்நிவேஷே
  •         பர்யாப்தசந்த்ராயுத காந்திஸாரே
  •      அநந்யலப்யாம் லபதே ஸ்ம த்ருப்திம்
  •          தஸ்யா முகே த்ருஷ்டிரதீவ சௌரே:
  •  
  •  தாமரைக்காட்டின் கூட்டமெனப் பெற்றது கண்ணனுடைய கண்ணும் பதினாயிரம் பூரண சந்திரனின் ஒளி நிரம்பியதான அவளுடைய முகத்தில் வீழ்ந்து பிறர்க்குப் பெற அரிதான பூரணத்ருப்தியைப் பெற்றது.
  •  
  • 5.  வாசஸ்பதித்வம் ச வநஸ்பதீநாம்
  •          திவ்யேதரேஷாம் ச திவஸ்பதித்வம்
  •     தாதும் க்ஷமாயா தயிதே ததாநீம்
  •          ஆஞ்ஜாபகோ நூநம் அபூத் அநங்க:
  •  
  •  
  • வனஸ்பதியை (மரத்தை) வாசஸ்பதியாக்குபவளும் சாதாரண மனிதர்களையும் தேவபதியாக ஆக்கும் ஆற்றல் பெற்ற கடாக்ஷ வைபவமுடையவளுமான ருக்மிணியின் கணவனின் விஷயத்தில்,ஆணையிடுபவன் மன்மதன் ஆனான்.
  •  
  • 6.  தஸ்மிந் த்விதீயாமிவ வைஜயந்தீம்
  •             ஸா ச ப்ரியே ஸாசிவிசேஷரம்யாம்
  •      கடாக்ஷமாலாம் நிபபந்த க்ருஷ்ணே
  •             காமாதிகே கௌதுகமேதுராக்ஷீ    
  • vridnga (6)

அத்புதமான வஸ்துவைக் காண ஆவல் கொண்ட கண்களை உடைய அவள் அவனுக்கு மற்றொரு வைஜயந்தி மாலையோ என்னலாம்படி குறுக்குப்பார்வையால் ஒரு மாலையை காமம் மிகுந்த கண்ணனிடம் கட்டிவிட்டாள்.

  • 7.     அலக்ஷ்யபேத த்ரிவிதாம்புஜாபை:
  •               ஆலக்ஷ்ய ச்ருங்கார குணாநுபந்தை:
  •          ஸ்வயம்வர ஸ்ரக்பிர் அபாவி தஸ்யா:
  •               காலோதிதே கம்ஸரிபௌ கடாக்ஷை:
  •  

ஆம்பல், தாமரை,கருநெய்தல் இம்மூமலரும் கலந்து நின்றால் போன்றதும், சிறிதே காணப்படுவதுமான ச்ருங்கார ரஸத்துக்கேற்ற நிலைகளையுடைய கடாக்ஷங்கள் சமயத்தில் தோன்றிய கண்ணனிடம் ஸ்வயம்வர மாலைகளாக அமைந்தன.

  • 8. ஸ வைஜயந்த்யாதி விபாவசாலீ
  •              நிர்வ்யாஜ நிஷ்பந்ந நிஜாநுபாவ:
  •      ச்ருஙகார வீராத்புதசித்ரிதாத்மா
  •           ரம்யஸ்தயா நிர்விவிசே ரஸோந்ய:
  •  
  • வைஜயந்தி முதலான மாலைகளை இயற்கையாகவே  தரித்து ஆகர்ஷணாதிகளாலே விபாவம் என்ற நிலையை அடைந்த அந்த கண்ணன் ச்ருங்காரம்   வீரம் அத்புதம் என்ற மூவகையான ரஸம் கலந்து சித்ர ரஸமாகத் தோற்ற்மளிப்பவனும் மனத்துக்கும் இனியதான அந்த கண்ணனை தனித்ததோர் ரஸமாகக் கண்டு களித்தாள் ருக்மிணி.
  •  
  • 9.  ஆகேகராணாம் அநகஸ்ததாநீம்
  •            ஏகக்ஷணம் லக்ஷ்யம் அபூத் பஹூநாம்
  •       தஸ்யா: ஸ்திராநந்த பரிப்லுதாநாம்
  •           அர்த்தஸ்ப்ருசாமர்த்த விலோகிதாநாம்
  •  
  •  கண்ணன் ருக்மிணியின் பலவகையான அரைபார்வைகளுக்கு இலக்கானான். ஆகேகரங்கள் என்பது பார்வையின் விசேஷத்தைக்  குவிந்தும் அலர்ந்தும் மாறி மாறி அசைவுகள் ஏற்பட்டும் அதிசயத்தைக் கண்டபொழுது ஆனந்தம் மல்க இமைகள் சலிப்ப அன்பும் ததும்ப அரைக்கண்ணால் பார்ப்பதாம். ருக்னிணியின் கடாக்ஷங்களுக்கு கண்ணன் அவ்வாறே பாத்திரமானான்.
  •  
  • 10.  தஸ்யா ஸ்திராகாங்க்ஷித லாபதந்யை:
  •             அபத்ரபாம் அந்தரிதை ரபாங்கை:
  •        பபார பூயோ பஹுமாநபூர்வம்
  •             பால்யே  த்ருதாம் பர்ஹிகலாபபூஷாம்
  •  
  •  வெகுநாட்களாக அவள் காண  விரும்பியது கிடைத்ததால்  தன்யங்களான வெட்கம் கலந்த அவளது பார்வைகளால் இளமையில்  தான் தரித்த மயில் தோகையை மறுபடியும் பஹுமானத்துடன் தரித்துக் கொண்டான்.   
  •  
  • 11. ஸந்தாந ஸௌபாக்ய கணேன யூநா
  •          ஸிக்தா ஸுதாதார நிபைர் அபாங்கை:
  •       உத்பின்னரோமாஞ்ச ததிர் பபாஸே
  •            காந்தப்ரரோஹா களமஸ்தலீவ

        ஸந்தாநம் எனும் தேவமரத்தின் ஸௌபாக்யம் என்னலாம்படி அடர்ந்த மேகமான யுவாவினால் அமுதமழை என்னலான கடைக்கண் பார்வைகளால் நனைந்த ருக்மணி சம்பாப்பயிர் என்னும் மயிர்கூச்சல் உதிக்க விளங்கினாள்.

  • 12. ஸ்வகாந்தி ஸாம்யாதிவ ஜாதஸங்கை:
  •            சௌரிஸ்ததா ஸ்வாகத ஸுக்திகர்பை:
  •        ப்ரியாஸகீநாம் அபஜத் ப்ரஹ்ருஷ்டை:
  •            உத்வீக்ஷணை: உத்பலபுஷ்ப வ்ருஷ்டிம்

           ஒருவருக்கொருவர் நோக்கும்போது க்ருஷ்ணனுடைய ஒளியில் ஆஸக்தி ஏற்பட வரவேற்பென்னலான ருக்மிணியின் தோழிகளின் மகிழ்ச்சி ததும்பும் நோக்குகளாலே கருநெய்தல் பூ மழை பொழிதல் ஏற்பட்டதுதாமோ!

  • 13. ஸ ருக்மிணி நேத்ரசகோர சந்த்ர:
  •            ஸா தத்ப்ரஹர்ஷாம்புஜ பூர்வஸந்த்யா
  •       ததத்புதம் த்வந்த்வம் அவேக்ஷ்ய ஸக்ய:
  •          ப்ராபுஸ்துலாம் அப்ஸரஸாம் அநூநாம்

ருக்மிணியின் கண்களாம் சகோரபைக்ஷிகளுக்கு கண்ணன் சந்திரனானான்.ருக்மிணி மகிழ்ச்சி பெறும் கிழக்கு திக்கின் ஸந்த்யையானாள். மிக மிக அழகான அந்த மிதுனத்தைக் கண்டு தோழிகள் அப்ஸரஸுகளுக்கு நிகரானார்கள்.

  • 14. தயைவ தாதாத்ம்யம் இவாகதாநாம்
  •           தஸ்யா: ஸகீநாம் ஸமமாவிராஸந்
  •       பரஸ்ய வீக்ஷாம் ப்ரதிஸம்லபந்தோ
  •          வல்ரோக்திகர்ப்பா இவ மந்தஹாஸா:

தோழிகளும் ருக்மிணியாகவே ஆகிவிட்ட்னரோ? அவர்களின் மந்தஹாஸங்கள் ஒரே சமயத்தில் உதித்தன. கண்ணனின் பார்வைக்கு இவை பதில்களாக அமைந்தனவே.ருக்மிணிக்குத்தானே நீர் கணவனாக வேண்டும் என்றது போலும்!

  • 15. ஸ கௌஸ்துபாப்யர்ண நிவேசயோக்யம்
  •               கந்யாத்மகம் காம பயோதிரத்னம்
  •        பரீதமாராத் ப்ரதிஹாரபாலை;
  •               பச்யந் க்ஷணம் பாந்த இவாவதஸ்தே

கௌஸ்துப மணியின் அருகில் அமைக்க ஏற்றதும் காவலரால் நாற்புரமும் சூழ்ப்பெற்ற அனுராகக்கடலில் தோன்றிய கன்னிகை எனும் ரத்தினத்தைக் கண்டு ஒருகணம் வழிப்போக்கன் போல நின்றார்.

  •  16.   தம்மால்ய பூஷா பரிகர்மிதாங்கம்
  •          தாராதடித்வந்தம் இவாம்புவாஹம்
  •          ஸமீக்ஷ்ய பாலா ததநந்ய த்ருஷ்டி:
  •          சர்யாம் அவாலம்பத சாதகாநாம்

மாலை, ஆபரணம் அணிந்து அழகு பெற்று தாரையும் மின்னலும் கலந்த மேகம் போன்ற கண்ணனைக் கண்ட இச்சிறுமி நோக்கியபடியே சாதக பக்ஷியின் நிலையை அடைந்தாள். வைத்த கண்ணை வாங்கவில்லை.

  • 17.  தலோதரீம் தாளபல ஸ்தநீம்தாம்
  •         தாம்ராதராம் சாரு நவோத்பலாக்ஷீம்
  •        கிம் நாம பாவீதி விபாவயந்தீம்
  •        க்ருஷ்ணஸ்ததா கிஞ்சித் இவாஸஸாத
  •  
  • கத்திபோன்ற இடையை உடையவளும் சிவந்த உதடுகளை உடையவளும் தால பழம் (பனம்பழம்) போன்ற திருமுலைத்தடங்களை உடையவளும் அழகிய புதிய கருநெய்தல் போன்ற விழிகளை உடையவளும் ஆன ருக்மிணி என்ன நடக்கப்போகிறதோ என்று நினைக்கிறாள். அவளை சிறிது நெருங்கினான் கண்ணன்.
  •  
  • 18.  துர்தர்ச மத்யாம் த்விரதேந்த்ரயாதாம்
  •         வ்யூஹக்ரமவ்யக்த விசித்ரகாத்ரீம்
  •       பரைர் அபேத்யாம் ப்ரதிஜக்முஷீம் தாம்
  •          காந்தாத்மிகாம் காமசமூம் ஸ மேநே

மிக மெல்லிய இடையை உடையவளும், யானை நடையவளும் படைப்பின் கலையே எனும்படியான அழகு ததும்பும் உடற்கட்டு உடையவளும் பிறரால் அணுகமுடியாததும் ஆன காமசேனையோ என எண்ணினான்.

  • 19.  ஸ சந்த்ரிகாம் சந்த்ர இவாபியாத:
  •         சந்த்ராநநாம் யாதவ வம்சசந்த்ர:
  •        நிர்வேசநீய: ஸ விசேஷமாஸீத்
  •         நேதீயஸாம் நேத்ர சகோர ப்ருந்தை:

சந்திரன் சந்த்ரிகையை (ஒளியை) அடைந்தது போல் யாதவவம்ச சந்திரனான கண்ணன் சந்திரன் போன்ற முகத்தை உடைய ருக்மிணியை நெருங்கினான். அப்போது அருகில் இருந்தவர்களின் கண்களாம் சகோர பக்ஷிகளுக்கு மிகவும் போக்யமானான்.

  • 20.  அஹம் த்வயா தூதமுகேந தூராத்
  •            ஸாத்வயா ஸமாஹூத இஹோபயாத:
  •         மா தே பயம் பூதிதி மஞ்ஜுபாஷீ
  •       தாமக்ரஹீத் அக்ரகரே முகுந்த:

நீ தூதனை அனுப்பினாய். நானோ வெகுதூரத்தில் இருப்பவன். கற்புக்கரசியான நீ அழைத்ததன் பேரில் இங்கு வந்துள்ளேன். உனக்கு எத்தகைய பயமும் வேண்டாம் என்று இனிதே கூறுபவனாய் முகுந்தன் அவளது நுனிக்கை விரல்களைப் பற்றினான்.

  • 21.   ப்ரியேண ஸா தேந க்ருஹீத ஹஸ்தா
  •           தத்வக்த்ர திவ்யாம்புஜ ஷட்பதேந
  •         விலோசநேந வ்யவ்ருணோத் ஸகீப்ய:
  •           க்ருதார்த்ததாம் க்ஷீபத் அசோல்பணேந

அவளது முகமெனும் திவ்யமான தாமரை மலரில் மொய்க்கும் வண்டு எனும்படியான பார்வையை உடைய அனபனான கண்ணனாலே கைப்பற்றப்பட்டதை, தனது கண்பார்வையாலேயே தனது மனோரதம் கூடிவிட்டது என்று தோழிகளுக்கு உணர்த்தினாள்.

  • 22. ப்ராசோவதாராந் அதிசய்ய பூம்நா
  •           ஸா ருக்மிணீ தேந வ்ருதா சகாசே
  •        தஸ்யைவ ரூபாந்தர தூரவ்ருத்தி:
  •          கந்தர்ப ஜந்மானு குணேவ காந்தி:
  •  
  • முந்திய அவதாரங்கள் எல்லாவற்றையும் விட விஞ்சிய வைபவம் உடையவளான அந்த ருக்மிணி அவனால் வரிக்கப்பெற்று மிகவும் விளங்கினாள். கண்ணனும் பல அவதாரங்களை எடுத்தபோதும் அவற்றை விட விஞ்சிய நிலையான மன்மதனுக்குத் தாயான தேர்ந்த ஒளியை அடைந்துவிட்டாள்.
  • 23. மல்லீவிகாஸ உஜ்வல மந்தஹாசா
  •           ரோமோத்கமைர் ஆஹித கோரகஸ்ரீ:
  •        ஸமேயுஷீ ஸந்த த்ருசே ததா ஸா